Categories
ΝΗΠΙΑΚΗ ΗΛΙΚΙΑ Υγεία

Όχι άλλες αμφιβολίες για τα εμβόλια!

Η παγκόσμια ιατρική βιβλιογραφία ομόφωνα αποτυπώνει την άποψη ότι οι εμβολιασμοί, ως μέσο προφύλαξης από λοιμώδη νοσήματα, είναι από τις πιο αποτελεσματικές μεθόδους ελέγχου. Γιατί όμως κάποιοι είναι επιφυλακτικοί απέναντι στα εμβόλια; Ο Κωνσταντίνος Καρύδης, παιδίατρος-λοιμωξιολόγος, έχει εμπεριστατωμένη άποψη πάνω σ’ αυτό και τη μοιράζεται μαζί μας.

«η ελλαδα έχει ένα από τα πιο σύγχρονα προγράμματα εμβολιασμών και  παρέχει δωρεάν εμβόλια στα παιδιά και στους ενήλικες»

Το μεγαλύτερο πρόβλημα αμφισβήτησης των εμβολιασμών προκαλούν οι «βόλτες» των γονέων στο Διαδίκτυο, όπου γίνονται συκοφαντικές αναφορές στα εμβόλια και τη δράση τους χωρίς όμως καμία ιατρική τεκμηρίωση.

Έχουν προστεθεί πολλά νέα εμβόλια για τα παιδιά τις τελευταίες δεκαετίες;

Πράγματι τις προηγούμενες δεκαετίες είχαμε στη διάθεσή μας πολύ λίγα εμβόλια για τα παιδιά μας. Έτσι το κεφάλαιο που αφορούσε τον εμβολιασμό τους ήταν απλό κι εύκολο στην καθημερινή παιδιατρική εφαρμογή του. Οι παλαιότεροι θυμούνται ότι στη δεκαετία του 1960 υπήρχαν εμβόλια για έξι μόνον νοσήματα δηλ. τη διφθερίτιδα, τον τέτανο, τον κοκίτη, την πολιομυελίτιδα, τη φυματίωση και την ευλογιά. Στις δεκαετίες που ακολούθησαν προστέθηκαν εμβόλια  για άλλα επτά νοσήματα δηλ. ιλαρά, ερυθρά, παρωτίτιδα, ηπατίτιδα Α και Β, ανεμοβλογιά, γρίπη. Επίσης προστέθηκαν και εμβόλια για πέντε παθογόνους μικροοργανισμούς δηλ. τρία βακτήρια και δύο ιούς. Tα τρία βακτήρια που είναι ο αιμόφιλος της ινφλουέντζας τύπου Β, ο μηνιγγιτιδόκοκκος C, A, Y, W135 και ο πνευμονιόκοκκος μπορούν να προκαλέσουν μηνιγγίτιδα, σηψαιμία κ.ά. Ακόμα έχουμε εμβόλια για τον ιό Rota -αίτιο γαστρεντερίτιδας- και τον ιό των ανθρώπινων θηλωμάτων -γνωστός ως HPV- που αποτελεί αίτιο ανάπτυξης καρκίνου του τραχήλου της μήτρας και κονδυλωμάτων.

Χάρη στον εμβολιασμό κάποιες ασθένειες μπορεί να εκλείψουν;

Πράγματι σημαντικός σταθμός υπήρξε το έτος 1977, που καταργήθηκε το εμβόλιο της ευλογιάς μετά την ολοκληρωτική εξαφάνιση του νοσήματος.Ήταν πολύ πετυχημένη η πορεία του εμβολίου αυτού. Το αμέσως επόμενο εμβόλιο, που αναμένεται να γραφτεί στην ιστορία για πλήρη εξαφάνιση νοσήματος, είναι το εμβόλιο της πολιομυελίτιδας. Η συμβολή του συγκεκριμένου εμβολιασμού είναι αναμφισβήτητη αφού μέχρι το 1988 καταγράφονταν ετησίως πάνω από 350.000 περιπτώσεις παραλυτικής νόσου, λόγω πολιομυελίτιδας, σε 125 ενδημικές χώρες, ενώ στο πρώτο εξάμηνο του 2012 καταγράφησαν διεθνώς μόνον 73 περιπτώσεις σε τρεις χώρες δηλ. στο Αφγανιστάν, στη Νιγηρία και στο Πακιστάν.

 

Κάποιοι πάντως είναι κατά των εμβολίων ή επιφυλακτικοί απέναντί τους. Τι έχετε να πείτε για το λεγόμενο αντιεμβολιακό lobby;

Τα πολλά εμβόλια, παρά το προφανές όφελος για την κοινωνία, συνάντησαν και συναντούν αντιδράσεις από πολλές πλευρές. Αυτό συμβαίνει και στην Ελλάδα, κυρίως όμως στο εξωτερικό. Ο μεγάλος αριθμός των εμβολίων, που ανακαλύφθηκαν τα τελευταία χρόνια, κάνει κάποιους να σκέπτονται ότι κάποια είναι περιττά ή κρύβουν εμπορική σκοπιμότητα. Στην πραγματικότητα η άγνοια ορισμένων ενηλίκων για λοιμώδη νοσήματα, τα οποία δεν βίωσαν ή δεν άκουσαν ή δεν ξέρουν, αλλά σήμερα προλαμβάνονται, τους στρέφει κατά των εμβολίων και τους κάνει να φοβούνται τις παρενέργειές τους. Άλλοι δυσπιστούν από την επιβολή των εμβολιασμών από τα κράτη, που ενίοτε κάνουν κακούς χειρισμούς. Θυμηθείτε το 2009 στη χώρα μας όπου είχε ζητηθεί σε κάποια αρχική φάση της γρίπης Η1Ν1 η ενυπόγραφη αποδοχή της ευθύνης από τον εμβολιαζόμενο. Τέλος, η αστραπιαία διάδοση παραπληροφόρησης ή της κακοδιατυπωμένης είδησης και η άποψη του γονέα που έχει διαμορφώσει από αμφισβητούμενες πηγές, όπως το Διαδίκτυο, είναι μερικές από τις αιτίες που οδηγούν κάποιους να αμφισβητούν τα εμβόλια.

Πώς θα πείθατε έναν επιφυλακτικό γονιό;

Στην καθημερινή άσκηση της παιδιατρικής συχνά χρησιμοποιώ το παράδειγμα της ιλαράς και λέω στους νέους γονείς, που είναι συνήθως εμβολιασμένοι για ιλαρά ή είχαν νοσήσει από αυτή στο παρελθόν, ότι αν κάποιος δεν εμβολιαστεί και νοσήσει από ιλαρά έχει πιθανότητα έξι τοις χιλίοις να πάθει εγκεφαλίτιδα, ως επιπλοκή της νόσου. Στη συνέχεια τους ρωτώ αν το γνωρίζουν αυτό. Όταν δίνουν την προφανή αρνητική απάντησή τους, τους λέω ότι είναι δικαιολογημένοι γιατί είναι πολύ πιθανότερο να έχουν ακούσει για την καλή πορεία ασθενών με ιλαρά και όχι για την κακή, αφού οι 994 από τους χίλιους δεν παθαίνουν εγκεφαλίτιδα! Σε κάθε περίπτωση είναι καλύτερα να τσιμπηθεί ένα παιδί δύο φορές στη ζωή του με το τριπλό εμβόλιο ιλαράς-παρωτίτιδας-ερυθράς παρά να νοσήσει αυτό και τα άτομα του περιβάλλοντός του από τρία νοσήματα με ή χωρίς επιπλοκές.

 

Συνεπώς, δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι τα εμβόλια είναι βασική ασπίδα προστασίας.

Ο σωστός εμβολιασμός είναι βασική ασπίδα προστασίας της υγείας όχι μόνο των παιδιών αλλά και του γενικότερου πληθυσμού. Το λέω έτσι γιατί όταν δεν κυκλοφορούν στην κοινωνία, λόγω των εμβολιασμών, κάποιοι παθογόνοι μικροοργανισμοί, όπως ο πνευμονιόκοκκος, προστατεύονται και οι ενήλικες. Η Ελλάδα έχει από τα πιο σύγχρονα προγράμματα εμβολιασμών και παρέχει δωρεάν τα εμβόλια στα παιδιά αλλά και στους ενήλικες, όπως ισχύει με το νέο 13δύναμο εμβόλιο του πνευμονιόκοκκου, που χορηγείται εκτός από τα παιδιά και σε όλους που έχουν κλείσει το πεντηκοστό έτος της ηλικίας τους.

Ο σωστός εμβολιασμός είναι βασική ασπίδα προστασίας της υγείας, όχι μόνο των παιδιών αλλά και του γενικότερου πληθυσμού.

Categories
ΝΗΠΙΑΚΗ ΗΛΙΚΙΑ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ

Πότε είναι έτοιμο;

Αλήθεια, πως μπορούμε να καταλάβουμε ότι το μικρό μας είναι έτοιμο να πάρει το τσαντάκι του, να μπει στο σχολικό και να περάσει την πόρτα του παιδικού σταθμού;

Λίγο πριν έρθει η στιγμή να αφήσει πίσω του το ασφαλές περιβάλλον του σπιτιού και να περάσει την πόρτα του παιδικού σταθμού, δεκάδες σκέψεις κατακλύζουν το μυαλό μας. Η σημαντικότερη από αυτές; Αραγε είναι έτοιμο το μικρό μας να κάνει αυτό το τόσο μεγάλο βήμα; Ποιες είναι οι “προϋποθέσεις” που θα πρέπει να καλύπτει προκειμένου να είναι η ένταξή του στο πρώτο του σχολείο όσο το δυνατό πιο ομαλή;

 

 

Συναισθηματικά…

 

  • Είναι σε θέση να αντιληφθεί και να εκφράσει τόσο τις ανάγκες όσο και τα συναισθήματά του.
  • Μπορεί να μας “αποχωριστεί” χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία.
  • Μπορεί να καταπιαστεί με κάτι και να το φέρει σε πέρας (π.χ. από μια απλή δουλίτσα στο σπίτι -π.χ. το μάζεμα των παιχνιδιών, μέχρι ένα εύκολο παζλ ή μια ζωγραφιά.
  • Μπορεί να εστιάσει την προσοχή του και να ακούσει μια ιστορία ή να παρακολουθήσει μια σύντομη κουκλοθεατρική παράσταση.
  • Μπορεί να “συμμορφωθεί” με τους κανόνες (ή τουλάχιστον με κάποιους από αυτούς.

 

Γνωστικά…

 

  • Μπορεί να αναγνωρίσει κάποια από τα κεφαλαία γράμματα της ΑΒ.
  • Αναγνωρίζει τα βασικά χρώματα και γεωμετρικά σχήματα.
  • Μπορεί να μετρήσει έως το 10.
  • Είναι σε θέση να ζωγραφίσει μέσα στα περιθώρια ενός χαρτού και να μπογιατίσει μια εικόνα (δεν πειράζει αν “ξεφεύγει” από τη γραμμή).

Κοινωνικά…

  • Μπορεί να παίζει ταυτόχρονα με άλλα παιδάκια και να συνεργάζεται μαζί τους.
  • Έχει μάθει να περιμένει τη σειρά του.
  • Είναι σε θέση να εκφράσει τη δυσαρέσκειά του με λέξεις και όχι… με (βίαιες) πράξεις!
  • Έχει μάθει να μοιράζεται τα παιχνίδια και δεν θέλει να τα έχει όλα δικά του.
  • Του αρέσει να συμμετέχει σε ομαδικά παιχνίδια, ακόμα κι αν ντρέπεται λιγάκι. Το σημαντικό είναι να μην ντρέπεται τόσο ούτως ώστε να αποφεύγει κάθε ομαδική δραστηριότητα και να φοβάται να ζητήσει βοήθεια όταν την έχει ανάγκη.
Categories
ΝΗΠΙΑΚΗ ΗΛΙΚΙΑ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ

Τα “μη” που πρέπει να τηρείτε

Επειδή ακόμα και οι καλύτεροι γονείς κάνουν λάθη, εμείς συγκεντρώσαμε τα πιο συνήθη από αυτά και σας τα παρουσιάζουμε!

Μη συγκρίνετε το παιδί σας με άλλα παιδιά

Από την πρώτη κιόλας στιγμή που επιστρέφετε στο σπίτι από το μαιευτήριο, αρχίζετε ασυναίσθητα τις συγκρίσεις ανάμεσα στο μωρό μας και τα μωρά των άλλων: Γιατί το δικό μου παιδί δεν κοιμάται τη νύχτα; Γιατί παίρνει λιγότερο βάρος από το ξαδερφάκι του; Γιατί πίνει πιο λίγο γάλα από το συνομήλικό του;

Προσπαθήστε να μην αφήνετε τους άλλους γονείς να σας κάνουν να νιώθετε μειονεκτικά γιατί το δικό τους παιδί κατάφερε να χαμογελάσει ή να περπατήσει νωρίτερα από το δικό σας και μην πέφτετε και οι ίδιοι στην παγίδα της σύγκρισης.

  • Ποιες είναι οι συνέπειες της σύγκρισης;

Η σύγκριση του παιδιού σας με κάποιο άλλο, που είναι πιο επιμελές στο σχολείο ή πιο ήσυχο, και φυσικά η προτροπή σας να του μοιάσει μειώνουν το αγγελούδι σας. Επιπλέον, γεμίζει ενοχές γιατί νιώθει πως σας απογοητεύει, αισθάνεται «λίγο» και χωρίς ικανότητες αφού δεν κατάφερε να εκπληρώσει τις προσδοκίες σας.

Σεβαστείτε τις δυνατότητές και τις αντοχές του μικρού σας χωρίς να τις υποτιμάτε ή να τις κατακρίνετε. Αν νομίζετε πως μπορεί να πάει καλύτερα στη αριθμητική, σταθείτε δίπλα του στηρίζοντάς το και βοηθώντας το να πιστέψει πως μπορεί να τα καταφέρει. Στην περίπτωση που υπάρχει μεγαλύτερο αδερφάκι, προσπαθήστε να μη συγκρίνετε τα παιδιά σας μεταξύ τους, γιατί οι συγκρίσεις είναι ο πιο σύντομος… δρόμος προς τον ανταγωνισμό και τις διαμάχες. Ενισχύστε τα ταλέντα και τις δεξιότητες κάθε παιδιού ξεχωριστά και εξηγήστε τους πώς οι άνθρωποι έχουν διαφορετικές ικανότητες και ταλέντα και αναπτύσσονται με διαφορετικούς ρυθμούς. Πάντως, είναι απολύτως φυσιολογικό για ένα παιδί να κάνει συγκρίσεις ανάμεσα στον εαυτό του και τους φίλους του. Δεν υπάρχει λοιπόν λόγος να απαγορεύετε «διά ροπάλου» τις συγκρίσεις. Φροντίστε όμως να μην τις ενθαρρύνετε με τη στάση σας.

 

Μη δίνετε υποσχέσεις που δεν μπορείτε να τηρήσετε

Aπό την ηλικία των 3 ετών περίπου τα παιδιά αρχίζουν να συνειδητοποιούν τι θα πει υπόσχεση και καταλαβαίνουν ότι είναι κάτι που πρέπει πάντα να τηρείται. Ακόμα και στα παραμύθια όλοι οι καλοί ήρωες κρατούν το λόγο τους, ενώ οι κακοί λένε ψέματα. Και επειδή εμείς οι γονείς είμαστε οι… πιο καλοί από τους καλούς, έχουμε έναν λόγο παραπάνω να μην τα απογοητεύουμε. Όλοι οι παιδοψυχολόγοι υποστηρίζουν ότι δεν πρέπει να υποσχόμαστε πράγματα που δεν μπορούμε να πραγματοποιήσουμε. Κάθε φορά που κρατάμε την υπόσχεσή μας, βοηθάμε τα παιδιά να εξασφαλίσουν και να «σφραγίσουν» την εμπιστοσύνη που πρέπει να αισθάνονται στο πρόσωπό μας.

  • Tι γίνεται όμως αν δεν μπορούμε να τηρήσουμε την υπόσχεσή μας; Τα πάντα εξαρτώνται από το πόσο συχνά συμβαίνει αυτό. Αν γίνεται σπάνια, δεν πρόκειται να επηρεάσει τη σχέση μας με το παιδί, ενώ αν επαναλαμβάνεται συχνά, η σχέση μας με το παιδί θα διαταραχθεί αφού θα πιστέψει ότι δεν είναι αρκετά σημαντικό για μας. Φροντίστε λοιπόν να δίνετε λιγότερες υποσχέσεις – υποσχέσεις που μπορείτε να τηρήσετε. Αν ωστόσο κάποιες φορές δεν τα καταφέρνετε, μην ανησυχείτε. Οι γεροί οικογενειακοί δεσμοί δεν χτίζονται πάνω στην τελειότητα, αλλά στην εμπιστοσύνη που νιώθουν τα παιδιά όταν ξέρουν πόσο σημαντικά είναι για τους γονείς τους.

 

Μη θεωρείτε περιττό να δείχνετε την αγάπη σας

Αρκετοί γονείς «ξεχνούν» να δείχνουν την αγάπη τους (στο βαθμό που θα έπρεπε) εξαιτίας του φορτωμένου προγράμματος και των υποχρεώσεων που τους κατακλύζουν καθημερινά. Αν ανήκετε σε αυτήν την κατηγορία, αναθεωρήσετε λίγο τις προτεραιότητές σας. Το παιδί έχει ανάγκη να νιώθει ότι το αγαπάτε, ότι νοιάζεστε για εκείνο όσο τίποτα άλλο στον κόσμο.

  • Γιατί να δείχνετε την αγάπη σας;

Η αγάπη και η στοργή που δέχεται ένα παιδί από τους γονείς του είναι ο σημαντικότερος παράγοντας για να αναπτυχθεί σωστά, καθώς αποκτά αυτοπεποίθηση και νιώθει σιγουριά για τον εαυτό του. Μην ξεχνάτε λοιπόν να δείχνετε την αγάπη και την τρυφερότητά σας με κάθε τρόπο. Αγκαλιάστε το, φιλήστε το, πείτε του «σ’ αγαπώ», χωρίς να σκέφτεστε πως αυτές οι εκδηλώσεις αγάπης είναι περιττές αφού ξέρει πως είναι τα πάντα για εσάς. Αποδεικνύετε καθημερινά με πράξεις και λόγια πως το λατρεύετε, πως είναι όλος σας ο κόσμος. Άλλωστε το περιμένει.

Τα παιδιά φυλάνε σαν θησαυρό μέσα στο μυαλό και στην καρδιά τους όλα τα καλά πράγματα που τους λέμε. Τα αποθηκεύουν και τα επαναλαμβάνουν στον εαυτό τους με την πρώτη ευκαιρία. Χαρίστε του λοιπόν κάθε μέρα και με κάθε ευκαιρία λέξεις που του αποδεικνύουν πόσο σημαντικό είναι για σας και το ενθαρρύνουν.

 

Μην του φωνάζετε

Τα παιδιά μάς φέρνουν εκτός εαυτού συχνά και μάλιστα συχνότερα απ’ όσο παραδεχόμαστε. Στην προσπάθειά μας να τα συνετίσουμε καταφεύγουμε στις φωνές, όταν δεν βρίσκουμε έναν πιο αποτελεσματικό τρόπο για να τα πειθαρχήσουμε. Η αντίδρασή όμως αυτή ανεβάζει το επίπεδο της έντασης στο σπίτι αλλά και στη σχέση με το παιδί, δημιουργώντας περισσότερα προβλήματα από όσα λύνει. Όσο και να σας έχει εκνευρίσει η συμπεριφορά του μικρού σας, όσο και να ενοχλείστε από την επανάληψη (παρά τις παρατηρήσεις σας) της άσεμνης λέξης που άκουσε στην τηλεόραση, προσπαθήστε να συγκρατείτε τον εκνευρισμό σας.

  • Πώς επηρεάζουν οι φωνές την ψυχολογία του παιδιού;

Εκτός από το ότι οι φωνές τρομάζουν το παιδί σας (πολύ πιθανό να βουρκώσει), δεν είναι ο κατάλληλος τρόπος για να του επισημάνετε το λάθος του. Όταν του κάνετε μια παρατήρηση με φωνές ή όταν το μαλώνετε, τρομοκρατείται και ο φόβος του δεν του επιτρέπει να συγκρατήσει τα λόγια σας. Προτιμήστε να συζητήσετε μαζί του ήρεμα αυτό που δεν κρίνετε σωστό να λέει ή να κάνει, ρωτώντας το πού άκουσε την κακιά λέξη ή για ποιο λόγο έσπρωξε το αδερφάκι του, πάντα σε ήρεμο τόνο. Έτσι του μαθαίνετε να εκφράζει και εκείνο τα αρνητικά του συναισθήματα (π.χ. θυμό) μέσα από την κουβέντα. Άλλωστε, αυτό που θέλετε από το παιδί είναι να σας σέβεται και όχι να σας φοβάται.

 

Μην του κάνετε όλα του τα χατίρια

Γνωρίζετε καλά πως η ικανοποίηση όλων των απαιτήσεων μπορεί να κάνει το αγγελούδι σας τρισευτυχισμένο, από την άλλη όμως το κακομαθαίνει. Του περνάτε το μήνυμα πως ό,τι και αν θελήσει είναι εύκολο να το έχει, ακόμα και αν στην αρχή φέρετε αντίρρηση. Ξέρει πως μετά από συνεχή επιμονή θα περάσει το δικό του, όπως και εσείς ξέρετε πως οι επιθυμίες-απαιτήσεις ενός παιδιού (όσο εσείς τις ικανοποιείτε) δεν σταματούν ποτέ.

  • Πείτε και κανένα «όχι»:

Προσπαθήστε να θέσετε κάποια όρια στις απαιτήσεις του παιδιού σας και να περιορίσετε την ικανοποίηση των παράλογων ενίοτε επιθυμιών του. Με τον τρόπο αυτό του μαθαίνετε να εκτιμά και να προσέχει περισσότερο τα δώρα που θα του κάνετε (γιατί δεν θα τα δέχεται κατά δεκάδες). Επίσης, μη διστάζετε να το βάλετε τιμωρία όταν κρίνετε ότι πρέπει, εξηγώντας του πως η τιμωρία αφορά τη συγκεκριμένη πράξη και όχι το ίδιο προσωπικά. Έχετε υπόψη σας πως ένα παιδί που έχει συνηθίσει να του αγοράζουν οι γονείς του ό,τι λαχταρήσει η ψυχούλα του (άρα και να γίνεται πάντα το δικό του), δεν αποκλείεται μελλοντικά να δυσκολεύεται να συνάπτει υγιείς φιλίες που διαρκούν.

Categories
ΝΗΠΙΑΚΗ ΗΛΙΚΙΑ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ

Δωμάτιο για… δύο!

Ποια είναι τα υπέρ και ποια τα κατά της… κοινής συγκατοίκησης;

Πολλές φορές, το κοινό δωμάτιο δεν είναι επιλογή αλλά ανάγκη. Άλλες φορές πάλι, οι γονείς επιλέγουν συνειδητά να μεγαλώσουν τα παιδιά τους στον ίδιο χώρο. Κακά τα ψέματα… Κάθε νόμισμα έχει δύο όψεις. Έτσι κι αυτή, έχει τα υπέρ και τα κατά της!

Τα υπέρ…

  • Τα παιδιά ανακαλύπτουν την έννοια του συμβιβασμού και της διαπραγμάτευσης από πολύ μικρή ηλικία.
  • Όταν νιώθουν μοναξιά, πάντα υπάρχει ένα άλλο παιδάκι δίπλα τους για παιχνίδια, κουβεντούλα και… αταξίες!
  • Εξοικειώνονται από νωρίς με τα «όρια». Μαθαίνουν που τελειώνει ο χώρος τους και πού αρχίζει ο χώρος του αδερφού τους.
  • Ανακαλύπτουν ότι όλοι οι άνθρωποι δεν είναι ίδιοι. Ο καθένας έχει τις δικές του απόψεις, το δικό του γούστο, τα δικά του ενδιαφέροντα και, φυσικά, τις δικές του παραξενιές!
  • Μαθαίνουν να σέβονται τα προσωπικά αντικείμενα του άλλου (στην προκειμένη περίπτωση του αδερφού τους). Αυτό, άλλωστε είναι το κλειδί για να κερδίσουν τον αντίστοιχο σεβασμό και την εμπιστοσύνη όσων βρίσκονται γύρω τους.
  • Αποδέχονται τη σημασία της λέξης «μοιράζομαι». Επιπλέον, έρχονται ακόμα πιο κοντά με το αδερφάκι τους και ανακαλύπτουν τόσο εκείνο, όσο και τον εαυτό τους.
  • Αισθάνονται πιο… δυνατά! Δεν τα σκιάζουν ούτε οι βροντές, ούτε τα μπουμπουνητά αλλά… ούτε και ο μπαμπούλας ο οποίος παραμονεύει κάτω από το κρεβάτι ή μέσα στην ντουλάπα. Μαζί, μπορούν να νικήσουν τα πάντα (εντάξει, για μερικά χρειάζεται και η συμβολή των γονιών!).
  • «Χτίζουν» αναμνήσεις! Αναμνήσεις αξέχαστες τις οποίες θα θυμούνται για πάντα – το ίδιο κι εσείς!
  • Τα μικρότερα παιδιά παραδειγματίζονται από τη συμπεριφορά των μεγαλύτερων αδερφών τους, ενώ, τα μεγάλα ανακαλύπτουν την έννοια της υπευθυνότητας φροντίζοντας και βοηθώντας τα μικρότερα αδέρφια τους.

Τα κατά…

  • Όπως είπαμε πιο πάνω, το καλό είναι ότι παραδειγματίζονται. Το κακό, από την άλλη, είναι πως κάποιες φορές… «παρασύρονται» κιόλας υποστηρίζοντας το ένα τις σκανταλιές του άλλου.
  • Ο προσωπικός χώρος των παιδιών περιορίζεται αρκετά σε ένα κουτί, ένα ράφι ή ένα συρτάρι. Πως θα χωρέσουν όοολα τους τα πράγματα;
  • Τα παιδιά που μοιράζονται το δωμάτιό τους πολλές φορές δεν μοιράζονται και τους φίλους τους… Κάπως έτσι, η έλλειψη προσωπικού χώρου γίνεται πιο έντονη, αφού δεν μπορούν να κάνουν ότι θέλουν με τα φιλαράκια τους μέσα στο δωμάτιό τους.
  • Η διαφορά ηλικίας μπορεί να λειτουργήσει σαν μεγεθυντικός φακός για όλα αυτά τα προβλήματα, αφού τα ενδιαφέροντα των παιδιών διαφοροποιούνται όσο μεγαλώνουν. Το ίδιο φυσικά συμβαίνει και με τις ανάγκες τους. Η επιθυμία ενός προσωπικού χώρου αυξάνεται όσο περνάν τα χρόνια.

Που καταλήγουμε;
Όπως και να έχουν τα πράγματα, ο χώρος δεν οριοθετείται μόνο από τοίχους. Ως επί των πλείστον οριοθετείται από την διακριτικότητα, τον σεβασμό και την κατανόηση που δείχνει ο ένας στον άλλο. Και όλα αυτά (φυσικά)…  μαθαίνονται! Είναι, λοιπόν, στο χέρι μας να θέσουμε γερές βάσεις για μια όσο το δυνατόν αρμονικότερη συμβίωση των παιδιών μας.

Extra Tip: «Χωρίστε» το δωμάτιο στα δύο και αφήστε το κάθε παιδί να διακοσμήσει το κομμάτι του όπως εκείνο θέλει. Ναι, ακούγεται λίγο τολμηρό, θα τα βοηθήσει όμως να το νιώσουν ακόμα πιο δικό τους!

Categories
ΝΗΠΙΑΚΗ ΗΛΙΚΙΑ Οικογενειακή ζωή

Μεγαλύτερο αδερφάκι: Ο καλύτερος δάσκαλος!

Τα μικρά παιδιά μπορούν να μάθουν πολλά από τα μεγαλύτερα αδέλφια τους σε καθημερινή βάση και με τον πιο ευχάριστο τρόπο!

Οι περισσότεροι πιστεύουμε ότι τα παιδιά μαθαίνουν μόνο μέσα από όσα τους διδάσκουν οι μεγάλοι. Νέα έρευνα, όμως, έρχεται να αποδείξει ότι αυτό δεν είναι πάντα ο κανόνας. Είτε πρόκειται για το πώς να κλωτσήσουν μια μπάλα ή να φτιάξουν ένα παζλ, τα μικρά παιδιά έχουν να διδαχτούν πολλά από τα μεγαλύτερα αδέλφια τους.

Αυτό υποστηρίζει μελέτη που διεξήχθη από το Πανεπιστήμιο Concordia, η οποία επιβεβαιώνει πως, όχι μόνο η διδασκαλία μπορεί να συμβαίνει φυσικά και αυθόρμητα στο σπίτι, αλλά ότι τα μεγαλύτερα και τα μικρότερα αδέρφια αλληλοεπιδρώντας κινούν τις μαθησιακές δραστηριότητες!

Πιο συγκεκριμένα τα μεγαλύτερα αδέλφια τις περισσότερες φορές ενεργούν ως εκπαιδευτικοί χρησιμοποιώντας –χωρίς φυσικά να το καταλαβαίνουν– ποικίλες τεχνικές διδασκαλίας κατά τη διάρκεια αυτών των άτυπων μαθημάτων. Αυτό πάντως που εξέπληξε τους ερευνητές είναι ότι τα μικρότερα παιδιά έκαναν στα μεγαλύτερα αδέλφια ερωτήσεις που σχετίζονται με την εννοιολογική γνώση, όπως για παράδειγμα, πώς περιγράφεται η διαφορά ανάμεσα σε ένα κύκλο και ένα τετράγωνο ή πώς μπορούν να μάθουν να ξεχωρίζουν τις ημέρες τις εβδομάδας.

Ποιο είναι όμως το μήνυμα για τους γονείς;
«Αφήστε τα παιδιά να είναι με παιδιά!» – αυτό συστήνουν οι ειδικοί. Δώστε τους το χώρο και το χρόνο για να αλληλεπιδράσουν μεταξύ τους και χαρίστε τους ευκαιρίες στο σπίτι για την προώθηση της διδασκαλίας και της μάθησης, τόσο με παιχνίδια όσο και μέσω της παρέας των αδελφών τους. Έτσι, όχι μόνο τονώνεται ο φυσικός  αδελφικός δεσμός αλλά διευρύνονται και οι τρόποι που μαθαίνουν τα παιδιά!

Categories
ΝΗΠΙΑΚΗ ΗΛΙΚΙΑ Υγεία

Ο μικρός μας… μεγαλοπόδαρος!

Όπως κάθε πρόβλημα, έτσι και η πλατυποδία έχει τη λύση της. Αρκεί να διαγνωστεί και να αντιμετωπιστεί εγκαίρως.

Στέκεται γεμάτο περηφάνια στα ποδαράκια του κι αρχίζει να ανακαλύπτει τον κόσμο. Αυτό που κάνει το μικρό μας να χαίρεται ακόμα περισσότερο όμως είναι το ότι δε χρειάζεται τη δική μας βοήθεια. Μπορεί να στηριχτεί μόνο του! Για να τα καταφέρει, ανοίγει διάπλατα τα ποδαράκια του σχηματίζοντας μια ευρεία βάση προκειμένου να κερδίσει λίγη περισσότερη ισορροπία. Οι σύνδεσμοι των αρθρώσεων είναι ακόμα χαλαροί κι αν παρατηρήσουμε τις πατουσίτσες του, θα διακρίνουμε ότι όλο το πέλμα εφάπτεται στο πάτωμα. Τι σημαίνει αυτό; Απλά πως η καμάρα του πέλματός του (του ενός ή και των δύο) δεν έχει διαμορφωθεί πλήρως ακόμα. Πρόκειται για ένα συνηθισμένο ανατομικό πρόβλημα, τη γνωστή πλατυποδία, η οποία παρατηρείται αρκετά συχνά σε παιδιά που αρχίζουν κάνουν τα πρώτα τους βήματα και οφείλεται στη χαλαρότητα των μυϊκών ιστών της συγκεκριμένης περιοχής.

 

Η “κρυμμένη” καμάρα…

 

…στην πατουσίτσα του μικρού μας αρχίζει να διαμορφώνεται σταδιακά από την ηλικία των 3 ετών. Ο σχηματισμός της θα έχει ολοκληρωθεί σε περίπου επτά χρόνια, πράγμα το οποίο σημαίνει ότι στα 10 του χρόνια το παιδί μας δεν θα αντιμετωπίζει κανένα απολύτως πρόβλημα. Αυτό, φυσικά, ισχύει αν το μικρό μας παρουσιάζει “εύκαμπτη πλατυποδία”. Πρόκειται για την πιο “αθώα” μορφή πλατυποδίας η οποία εμφανίζεται στην παιδική ηλικία και δεν προκαλεί κανένα πόνο και καμία δυσκολία στο βάδισμα. Εκτός από αυτή, υπάρχουν και κάποιες σοβαρότερες περιπτώσεις, πιο σπάνιες και επώδυνες, οι οποίες μπορεί να οφείλονται σε άλλα προβλήματα ανατομικής ή νευρολογικής φύσης και αντιμετωπίζονται με ειδικές αγωγές, ακόμα και μέσω χειρουργικής επέμβασης.

 

Εντοπίζοντας το πρόβλημα

 

Αρκεί να προσέξουμε τις πατούσες του για να διαπιστώσουμε και μόνοι μας αν το παιδί μας εμφανίζει πλατυποδία ή όχι. Υπεύθυνος για την τελική διάγνωση, βέβαια, είναι πάντα ο παιδίατρος, ο οποίος αφού εξετάσει το μικρό μας τόσο κατά τη διάρκεια της βρεφικής ηλικίας όσο και όταν αρχίσει να περπατάει θα μας ενημερώσει σχετικά με οποιοδήποτε πρόβλημα υπάρχει. Παρόλα αυτά, σε κάποιες περιπτώσεις, ο παιδίατρος μπορεί να μας συστήσει να πάρουμε και τη γνώμη ενός παιδοορθοπεδικού. Ποιες είναι, όμως, αυτές οι περιπτώσεις;

 

– Το μικρό μας εμφανίζει σημάδια “δύσκαμπτης πλατυποδίας”.
– Το παιδί αρνείται να γυμναστεί και παραπονιέται για πόνους στις πατούσες.
– Η πλατυποδία του είναι “εύκαμπτη”, αλλά παραμένει και μετά την ηλικία των 10 ετών.
– Η φτέρνα του εμφανίζει “κλίση” προς τα μέσα.

 

Τρόποι αντιμετώπισης της πλατυποδίας

 

Για τις πιο “ήπιες” μορφές πλατυποδίας, εκεί δηλαδή όπου δεν χρειάζεται χειρουργική επέμβαση, οι ειδικοί συστήνουν διάφορους τρόπους προκειμένου να ανακουφίσουμε το μικρό μας, προσφέροντας του περισσότερη άνεση ούτως ώστε να μπορεί να παίζει, να τρέχει και να αθλείται με τους φίλους του χωρίς κανένα πρόβλημα. Κάποιοι από αυτούς;

 

  • Καλά αθλητικά παπούτσια για απορρόφηση των κραδασμών.
  • Ανατομικοί πάτοι κατασκευασμένοι ειδικά για το πόδι του παιδιού μας μέσω πελματογραφήματος.
  • Στηρίγματα σιλικόνης για το εσωτερικό της καμάρας.
  • Εκγύμναση των πελμάτων μέσα από το περπάτημα ή μέσω φυσικοθεραπείας αν το πρόβλημα είναι πιο σοβαρό. Πολλοί γιατροί, μάλιστα, υποδεικνύουν το περπάτημα χωρίς παπούτσια ως μια καλή τακτική για την ενδυνάμωση των μυών των πελμάτων.
  • Τέλος, για τις πιο σοβαρές περιπτώσεις πλατυποδίας, οι ειδικοί συστήνουν τη χρήση ειδικών ορθοπεδικών παπουτσιών ή ενός κλειστού παπουτσιού (π.χ. μποτάκι) πολύ καλής ποιότητας το οποίο θα “κρατά” σταθερό το πέλμα για μια πιο ήπια μορφή πλατυποδίας.

 

Όπως και να έχουν τα πράγματα, προτού αποφασίσουμε ποιον από τους παραπάνω τρόπους θα χρησιμοποιήσουμε θα πρέπει να συμβουλευτούμε τον γιατρό μας, αφού εκείνος και μόνο εκείνος είναι ο κατάλληλος να μας υποδείξει το καλύτερο για την περίπτωση του παιδιού μας.

Categories
6+ Ψυχολογία

Της νύχτας τα καμώματα!

Πώς γίνεται ο πυρετός να παίρνει την ανιούσα μόνο τις βραδινές ώρες; Τι συμβαίνει και κάθε είδους πόνος γίνεται ανυπόφορος σχεδόν πάντα ξημερώματα, εκτοξεύοντας την αγωνία μας στα ύψη; Ήρθε η ώρα να εξιχνιάσουμε τα μυστήρια της νύχτας!

Ρωτήσαμε, μάθαμε και σας παρουσιάζουμε τις περιπτώσεις που “αγαπούν” να ταλαιπωρούν τα παιδιά μας (και εμάς) κυρίως τις βραδινές ώρες. Πώς αντιδρούμε; Τι κάνουμε για να ανακουφίσουμε το μικρό μας και να μπορέσει να κοιμηθεί μέχρι το πρωί; Ο ειδικός μας απαντά.

 

 

Ασθμα: μια μεταμεσονύχτια επίσκεψη

 

Δεν είναι λίγα τα βράδια που το μικρό μας ξυπνά είτε επειδή δυσκολεύεται να αναπνεύσει είτε επειδή πονάει στο στήθος. Κι όμως, στη διάρκεια της ημέρας νιώθει μια χαρά…

Το μυστήριο της νύχτας. Η αλήθεια είναι πως το άσθμα εκδηλώνεται συνήθως τις βραδινές ώρες για 3 λόγους:

  • Τα επίπεδα της κορτιζόλης, πέφτουν όταν είμαστε ξαπλωμένοι με αποτέλεσμα να επιδεινώνονται τα συμπτώματα άσθματος την ώρα του ύπνου. Γνωστή και ως ορμόνη του στρες, η κορτιζόλη, όταν βρίσκεται σε φυσιολογικά επίπεδα, “εμποδίζει” την εμφάνιση αυτών των συμπτωμάτων και γενικότερα των αλλεργιών.
  • Τα επίπεδα μιας άλλης ουσίας, της ισταμίνης αυξάνονται την ώρα που ξαπλώνουμε. Και όταν η συγκεκριμένη ουσία απελευθερώνεται στον οργανισμό, έχουμε πάντα αλλεργική αντίδραση.
  • Κάποια αλλεργιογόνα, όπως για παράδειγμα τα ακάρεα της σκόνης, η γύρη ή τα πούπουλα προκαλούν συνήθως συμπτώματα άσθματος στο μικρό μας όταν παίρνει τον υπνάκο του. Το παιδικό δωμάτιο φιλοξενεί πολλά τέτοια αλλεργιογόνα τα οποία είναι ικανά να προκαλέσουν αντίδραση στο παιδί ενώ κοιμάται.

 

Τι κάνουμε: Δίνουμε αμέσως στο μικρό μας το φάρμακο που μας έχει συστήσει ο παιδίατρος (που συνήθως είναι σε εισπνεόμενη μορφή). Πρόκειται για ένα βρογχοδιασταλτικό φάρμακο που θα το ανακουφίσει και θα διευκολύνει την αναπνοή του αλλά και θα το προφυλάξει από την εμφάνιση και άλλου επεισοδίου. Γενικότερα, αν το μικρό μας έχει άσθμα, καλό είναι να παίρνουμε τα μέτρα μας:

  • Αποφεύγουμε να καπνίζουμε μέσα στο σπίτι.
  • Βγάζουμε από το δωμάτιό του το παχύ χαλί ή τη φλοκάτη γιατί αυτά είναι τα αγαπημένα σημεία συγκέντρωσης του μικροσκοπικού εχθρού (ακάρεα).
  • Γνέφουμε “αντίο” στα λούτρινα ζωάκια με τα οποία μοιράζεται το κρεβάτι του. Αν ωστόσο θέλει να τα έχει στο δωμάτιό του, τα πλένουμε τακτικά με καυτό νερό.
  • Παίρνουμε μέτρα κατά της υγρασίας (π.χ. αγοράζουμε αμφυγραντήρα).
  • Ντύνουμε το στρώμα και το μαξιλάρι του παιδιού με ειδικό κάλυμμα.
  • Αερίζουμε καλά το δωμάτιο και τις ηλιόλουστες μέρες, βγάζουμε έξω τα σκεπάσματα και τις κουβέρτες. Θυμόμαστε: Η θερμοκρασία στο παιδικό υπνοδωμάτιο πρέπει να είναι μεταξύ 16 °C και 18 °C.
  • Χρησιμοποιούμε υγρό πανί όταν ξεσκονίζουμε.

 

 

 

Πυρετός το Σαββατόβραδο!

 

Ενώ όλη μέρα ο πυρετός είχε πέσει, γύρω στις 3 τα ξημερώματα το μικρό μας αρχίζει να τρέμει απ το κρύο. Τι έγινε και το θερμόμετρο χτυπάει ξαφνικά κόκκινο;

 

Το μυστήριο της νύχτας. Ήρθε η ώρα να μάθετε πως και ο πυρετός έχει τις… αγαπημένες του ώρες: τις βραδινές! Αυτό συμβαίνει γιατί προς το τέλος της ημέρας η θερμοκρασία του σώματός μας ανεβαίνει (κάτι απολύτως φυσιολογικό) με αποτέλεσμα να είναι πιο εύκολο να ανεβάσουμε πυρετό την ώρα που κοιμόμαστε.

 

Τι κάνουμε: Το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνουμε είναι να μετρήσουμε τη θερμοκρασία του παιδιού μας. Το μικρό μας έχει πυρετό όταν το θερμόμετρο στη μασχάλη του δείχνει πάνω από 37,5οC, στο ορθό πάνω από 38,0 °C και στο στόμα πάνω από 37,8 °C (ο πυρετός θεωρείται πολύ υψηλός όταν η θερμοκρασία είναι πάνω από 40,0°C). Αφού βεβαιωθούμε πως έχει πυρετό, γεμίζουμε τη μπανιέρα με νερό που δεν υπερβαίνει τους 37 °C και λέμε στο παιδί να κάτσει 10-15 λεπτά και μετά, το ντύνουμε με ελαφρά ρούχα. Κάτι άλλο που βοηθά είναι η κατανάλωση πολλών υγρών και οι κομπρέσες αν δούμε ότι ο πυρετός δεν πέφτει. Tην επόμενη ημέρα φροντίζουμε να επισκεφτούμε τον παιδίατρο, για να μας συμβουλεύσει σχετικά με τα φάρμακα: Αν ο πυρετός έχει προκληθεί από κάποια ιογενή λοίμωξη, το παιδί πρέπει να πάρει αντιπυρετικό. Στην περίπτωση όμως που αιτία της λοίμωξης είναι ένα μικρόβιο, η αντιβίωση είναι απαραίτητη.

 

 

Μπουκωμένη μύτη… νυχτιάτικα!

 

Ο ενοχλητικός ήχος που έρχεται από το δωμάτιό του, ξεκινά από τη μυτούλα του η οποία βούλωσε και το εμποδίζει να αναπνεύσει καλά. Είναι σίγουρο πως σε λίγο θα ξυπνήσει…

Το μυστήριο της νύχτας. Η μπουκωμένη μυτούλα που φέρνει νεύρα (και όχι άδικα) σε όλα ανεξαιρέτως τα παιδιά, επιδεινώνεται την ώρα που κοιμούνται. Τις περισσότερες φορές πρόκειται για ένα σημάδι κρυολογήματος, που ευνοείται από αυτή την ώρα. Και ευνοείται γιατί, όταν είμαστε ξαπλωμένοι οι αναπνευστικές δίοδοι είναι σε τέτοια θέση που δυσκολεύουν την αναπνοή. Έτσι, άλλες φορές δεν αναπνέουμε καθόλου από το ένα ρουθούνι ή και από τα δυο και άλλες φορές μπορούμε να εισπνεύσουμε ελάχιστο αέρα παράγοντας έναν ήχο που θυμίζει κάτι από… χλιμίντρισμα!

 

Τι κάνουμε: Πρώτα απ όλα βάζουμε το μικρό μας να κάτσει (και όχι να ξαπλώσει) ώστε να διευκολύνουμε τη διαδικασία της αναπνοής. Στη συνέχεια, βάζουμε φυσιολογικό ορό στα ρουθούνια του για να μαλακώσουν οι βλέννες και φυσάμε τη μυτούλα του για να καθαρίσει. Αφού παίξουμε λίγο και δούμε ότι νιώθει καλύτερα, το βάζουμε για ύπνο φροντίζοντας το κεφαλάκι του να είναι ελαφρώς ανασηκωμένο -με ένα δεύτερο μαλακό μαξιλάρι το οποίο βέβαια μετά από λίγο θα αφαιρέσουμε. Στην περίπτωση που το μπούκωμα επιμένει να ταλαιπωρεί το μικρό μας (και φυσικά αν έχει κλείσει τα 3 χρόνια), μπορούμε να το ανακουφίσουμε με ένα αποσυμφορητικό σπρέι ειδικό για παιδιά. Βέβαια, καλό θα είναι αυτό να είναι η τελευταία μας επιλογή.

 

 

Εμετός: ο εφιάλτης μας!

 

Λίγο πριν κοιμηθεί, το στομαχάκι του αρχίζει να το ενοχλεί και ο εμετός κάνει την εμφάνισή του λίγα λεπτά αργότερα. Αυτή η νύχτα αναμένεται μεγάλη…

 

Το μυστήριο της νύχτας. Ανεξάρτητα από τι τον προκαλεί (μια χαλασμένη τροφή, μια λοίμωξη, κάποιο φάρμακο κ.λπ.), ο εμετός είναι και αυτός ένας “φίλος” της νύχτας! Αυτή λοιπόν η “φιλία”, οφείλεται στην ξαπλωμένη θέση του παιδικού σώματος την ώρα του ύπνου. Τι συμβαίνει: όταν το μικρό μας είναι ξαπλωμένο, το “ένοχο” περιεχόμενο του στομάχου του είναι πιο εύκολο να… εξωτερικευθεί. Και εξωτερικεύεται!

 

Τι κάνουμε: Πρώτα απ όλα ελέγχουμε αν ο εμετός του μικρού μας είναι πρασινωπός ή περιέχει αίμα και αν ισχύει κάτι από τα δυο, ενημερώνουμε άμεσα τον παιδίατρο. Αν όχι, ηρεμούμε το παιδί που πιθανότατα αισθάνεται άσχημα επειδή έχει λερώσει τα πάντα γύρω του (σεντόνια, κουβέρτες, μαξιλάρι, πυτζάμες). Αφού καθαρίσουμε, το βάζουμε να ξαπλώσει αφήνοντας δίπλα του μια λεκάνη για παν ενδεχόμενο… Επίσης, φροντίζουμε ώστε να μη φάει ή πιει μετά το επεισόδιο για να ηρεμήσει εντελώς το στομάχι του. Μετά από 2-3 ώρες μπορούμε να του προσφέρουμε λίγα κουταλάκια νερό ή ζωμό για να αποφύγουμε την αφυδάτωση. Σχετικά με το φαγητό, προσέχουμε να είναι πολύ στεγνό (π.χ. ρύζι, φρυγανιά) και αποφεύγουμε τα φρούτα, τις σαλάτες και το γάλα.

Categories
6+ Ψυχολογία

Μεγαλώνοντας με μουσική

Δώστε στο παιδί σας την ευκαιρία να γνωρίσει τον υπέροχο κόσμο της μουσικής. Έχει πολλά να κερδίσει, ακόμα και αν δε γράψει το πρώτο του κομμάτι στα 8 σαν τον Μότσαρτ! Αλλά κι εσείς δεν χρειάζεται να είστε… βιρτουόζοι. Αρκεί να δημιουργήστε ένα περιβάλλον πλούσιο σε μουσικά ερεθίσματα ώστε να «ενορχηστρώσετε» την αρχή ενός υπέροχου έρωτα που θα κρατήσει μια ζωή.

Λίγα πράγματα αρέσουν στα παιδιά περισσότερο από το τραγούδι και το χορό ή, έστω, από το να ακούνε απλά μουσική. Χορεύουν στο σαλόνι ή σιγοτραγουδάνε το τραγούδι που ακούνε στο ράδιο και η μουσική μπαίνει για τα καλά στη ζωή τους. Και υπάρχουν πολλοί λόγοι για να ενθαρρύνετε αυτόν τον ενθουσιασμό τους (έστω και μόνο βάζοντας ένα κασετόφωνο στο δωμάτιό τους ή ένα μουσικό ξυπνητήρι). Σύμφωνα με μελέτες, τα παιδιά που ασχολούνται με τη μουσική έχουν καλύτερες επιδόσεις στο διάβασμα και μεγαλύτερη συγκέντρωση σε αυτό που κάνουν. Ερευνητές υποστηρίζουν ότι όσα παιδιά ασχολήθηκαν από μικρά με τη μουσική είχαν υψηλότερους βαθμούς στα τεστ των μαθηματικών και έλυναν τα προβλήματα πιο γρήγορα από τα υπόλοιπα. Επιστήμονες μάλιστα από το Χόνγκ Κόνγκ πιστεύουν ότι τα παιδιά που στα 12 χρόνια τους είχαν ήδη 6 χρόνια μουσικής εμπειρίας γνώριζαν πολύ περισσότερες λέξεις από τα άλλα δισθέτοντας ιδιαίτερα πλούσιο λεξιλόγιο.
Κάντε λοιπόν τη μουσική ένα σημαντικό κομμάτι στη ζωή του παιδιού σας, χωρίς όμως να έχετε ως «ειδική αποστολή» να μεγαλώσετε μια μουσική ιδιοφυΐα, αλλά απλώς και μόνο για να γνωρίσει και να αγαπήσει τον υπέροχο κόσμο της.

 

8 λόγοι για να ασχοληθεί με τη μουσική

Η επίδραση της μελωδίας στο συναισθηματικό μας κόσμο είναι άμεση, ενώ επηρεάζει με πιο εμφανή σημάδια την εύπλαστη ακόμα προσωπικότητα του μικρού σας. Η μουσική…

  • Καλλιεργεί τη φαντασία και αναπτύσσει τη δημιουργικότητα του παιδιού.
  • Το βοηθά να συγκεντρώνεται και να οργανώνει τη σκέψη του.
  • Ασκεί το παιδί στην αυτοπειθαρχία και στο συντονισμό των κινήσεων. Τα παιχνίδια με μουσική, ο χορός και φυσικά κάθε μουσικό όργανο είναι οι κατάλληλοι τρόποι για να μάθει το μικρό σας να ελέγχει τις κινήσεις όχι μόνο των χεριών του αλλά και ολόκληρου του σώματος.
  • Μαθαίνει στο παιδί να πειθαρχεί (π.χ. με τη συμμετοχή του σε μια μπάντα) και να συνεργάζεται, ενώ παράλληλα καλλιεργείται και η αυτοπεποίθηση του (αφού αισθάνεται σημαντικό για την επιτυχή απόδοση της ομάδας).
  • Αναπτύσσει την ευαισθησία στο μικρό σας. Η ευαισθησία σε συνδυασμό με την πειθαρχία το βοηθούν να ωριμάσει.
  • Είναι μια θαυμάσια αφορμή για να καλλιεργείται περισσότερο η κοινωνικοποίηση. Εκτός από τους συμμαθητές του στο σχολείο, το παιδί που ανήκει σε ένα μουσικό γκρουπ συναναστρέφεται με ακόμα πιο πολλά παιδιά.
  • Δραστηριοποιεί το μυαλό οξύνοντας τη σκέψη και βελτιώνοντας τη μνήμη. Τα παιδιά που από πολύ μικρή ηλικία κάνουν μαθήματα μουσικής έχουν καλύτερες επιδόσεις σε διαγωνίσματα, σε σχέση με παιδιά που δεν γνωρίζουν καν τις βασικές νότες. Οι νοητικές λειτουργίες του εγκεφάλου (μνήμη και προσοχή) οξύνονται περισσότερο σε όσα παιδιά λαμβάνουν μουσική παιδεία.
  • Βοηθά το παιδί σας να εκφράζει τα συναισθήματά του. Οι μελωδίες είναι το καλύτερο μέσο για να εξωτερικεύει τη χαρά, τη λύπη, ακόμα και τις σκέψεις ή τους προβληματισμούς του.

 

Επιλέξτε το κατάλληλο μουσικό όργανο

Αν συναποφασίσατε με το μικρό σας να ξεκινήσει μαθήματα μουσικής, ίσως σας προβληματίσει η διαδικασία επιλογής του μουσικού οργάνου. Πολλά παιδιά βέβαια δείχνουν κάποια κλίση σε ορισμένα όργανα από πολύ μικρή ηλικία, που προέρχεται συνήθως από το θαυμασμό τους για έναν καλλιτέχνη. Επίσης, αν εσείς παίζετε λόγου χάρη βιολί, υπάρχουν πολλές πιθανότητες το παιδί σας να εκδηλώσει την επιθυμία να μάθει και αυτό.
Μια καλή ιδέα ωστόσο είναι να δώσετε στο παιδί τη δυνατότητα να γνωρίσει όσο το δυνατόν περισσότερα όργανα, όχι μόνο βλέποντας τα εξωτερικά αλλά και ακούγοντας τους ήχους που κρύβει το καθένα ώστε να διαλέξει ό,τι θα το εντυπωσιάσει περισσότερο. Να θυμάστε πως ο εντυπωσιασμός που προκαλεί ένα όργανο λειτουργεί ψυχολογικά στην αφοσίωση που θα επιδείξει σ’ αυτό αργότερα.
Καθόλου… καλλιτεχνικό αλλά ωστόσο υπολογίσιμο είναι το κόστος των μουσικών οργάνων. Ενδεικτικά αναφέρουμε πως ένα μαθητικό πιάνο κοστίζει 500-1.000 ευρώ, στα 150-300 ευρώ υπολογίζεται μια κιθάρα ή ένα μπουζούκι, ενώ αν το πιτσιρίκι σας επιλέξει σαξόφωνο, φλάουτο ή κλαρινέτο, το κόστος για το καθένα ανέρχεται στα 200-500 ευρώ.

 

Ποια είναι η κατάλληλη ηλικία για μαθήματα μουσικής;

Σύμφωνα με τους περισσότερους μουσικούς, η κατάλληλη ηλικία για να έρθει ένα παιδί πρώτη φορά σε επαφή με τη μουσική είναι τα 8-9 χρόνια, γιατί στην ηλικία αυτή έχει ήδη μπει σε ένα πρόγραμμα διαβάσματος στο σχολείο με αποτέλεσμα να μπορεί ευκολότερα να συνδυάσει μαθήματα μουσικής και μελέτη.
Υπάρχουν μουσικά όργανα ειδικά κατασκευασμένα για παιδιά και το καλύτερο είναι να συμβουλευτείτε έναν καθηγητή μουσικής για να σας συστήσει μερικά, συγκεκριμένου βάρους και μεγέθους, ανάλογα με την ηλικία του παιδιού σας. Το παιδί, έχοντας τον καθηγητή του ως πρότυπο, μπορεί γρηγορότερα να εξοικειωθεί με το μουσικό όργανο, να εξασκηθεί στην κίνηση των χεριών και του σώματος, να αντιλαμβάνεται το ρυθμό και φυσικά να παίζει.

 

Πόση ώρα πρέπει να μελετά το παιδί μου;

Αν το πιτσιρίκι σας τώρα κάνει τα πρώτα του βήματα στο χώρο της μουσικής, έχετε κατά νουν πως δεν πρέπει να το αναγκάζετε να μελετά πολλές ώρες. Σκοπός είναι να αγαπήσει τη μουσική και όχι να τη μισήσει. Ας αποφασίσει το ίδιο πόση ώρα θα αφιερώνει στη νέα του δραστηριότητα. Να θυμάστε πως 20-30 λεπτά μελέτης κάθε μέρα είναι αρκετά.

 

Ποιος είναι ο «καλός» καθηγητής;

Η πρώτη επαφή με μια καινούρια δραστηριότητα συνδυάζεται πάντα με το άτομο που μας τη μαθαίνει. Γι’ αυτό σχεδόν πάντα η πορεία ή η εξέλιξή μας σ’ αυτήν εξαρτάται από το πόση μεταδοτικότητα διέθετε και πόσο μας προκαλούσε θαυμασμό. Άλλωστε, όσο πιο πολύ θαυμάζουμε κάποιον τόσο περισσότερο προσπαθούμε να του μοιάσουμε.
Ένας καλός καθηγητής μουσικής λοιπόν:

  • Πρέπει να έχει υπομονή και διάθεση να επαναλαμβάνει ό,τι δυσκολεύεται να καταλάβει το παιδί.
  • Δεν πρέπει να το φορτίζει με δικά του… απωθημένα (αν είναι λάτρης του Σοπέν, δεν είναι ανάγκη να επιβάλλει στο παιδί συνεχώς να μελετά συνθέσεις του Σοπέν).

 

Γιατί μας συγκινεί η μουσική;

Έρευνες έχουν δείξει πως η μουσική ενεργοποιεί ένα τμήμα του εγκεφάλου μας που σχετίζεται με τα συναισθήματα, γι’ αυτό και όταν ακούμε μια γλυκιά μελωδία συγκινούμαστε. Αυτό ισχύει και για το μωρό σας: Ένα τραγουδάκι από εσάς μπορεί να καταπραΰνει την ανησυχία του και σταματά το κλάμα του, όταν τίποτα άλλο δεν φαίνεται να έχει αποτέλεσμα.

Categories
ΝΗΠΙΑΚΗ ΗΛΙΚΙΑ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ

Γιατί λέει ψέματα;

Ανακαλύψτε 5 λόγους για τους οποίους λένε ψέματα τα παιδιά και μάθετε πως μπορείτε να τα πείσετε να λένε την αλήθεια!

Για τα παιδιά ηλικίας 3-5 ετών είναι φυσιολογικό να λένε ψέματα. Η πραγματικότητα μπερδεύεται με τη φαντασία και κάπως έτσι ξεκινούν οι «ιστορίες» τους. Για να τα μάθουμε όμως να αποφεύγουν τα ψέματα, πρέπει πρώτα να δούμε τους λόγους που τα οδηγούν σε αυτά…

#1 Θέλουν να ευχαριστήσουν τους ενήλικες
Τα παιδιά στην προσπάθειά τους να ευχαριστήσουν τους ενήλικες με τις απαντήσεις τους, είναι πιθανό να πουν μικρά ψεματάκια. Για παράδειγμα, μπορεί να πουν ότι τους αρέσει πολύ κάτι που αρέσει στους γονείς τους για να μην τους δυσαρεστήσουν. Στην περίπτωση αυτή, ενθαρρύνουμε τα μικρά μας να πουν την αλήθεια, χωρίς να τα επαινούμε. Οφείλουμε να τους δώσουμε να καταλάβουν πως η αλήθεια είναι κάτι που πρέπει να τους βγαίνει αβίαστα, χωρίς προσπάθεια και κυρίως χωρίς περιττούς επαίνους.

# 2 Αφήνονται στους «ευσεβείς πόθους» τους
Ένας άλλος λόγος που τα παιδιά λένε ψέματα είναι πως θέλουν κάτι τόσο πολύ που στο τέλος το πιστεύουν! Σε αυτό το στάδιο της διανοητικής ανάπτυξης δεν έχουν ξεκάθαρο στο μυαλό τους τι είναι πραγματικό και τι όχι, γι’ αυτό και έχουν τόσο ανεπτυγμένη φαντασία. Αφού το παιδί μας πει κάποια από τις «ιστορίες» του, μπορούμε να πούμε «ωραίο θα ήταν αυτό αν ήταν αλήθεια» ή «ωραία ιστορία, ας τη σημειώσουμε». Έτσι, θα αρχίσει να ξεχωρίζει σιγά-σιγά τη διαφορά της «ευχής» από την πραγματικότητα.

# 3 Είναι μπερδεμένα
Ο λόγος αυτός μοιάζει με τον προηγούμενο. Τα μικρά παιδιά, στην προσπάθειά τους να «γεμίσουν» κάποια κενά πραγματικότητας, λένε μερικά αθώα ψεματάκια. Όταν καταλάβουμε το ψέμα, μπορούμε να συζητήσουμε ήρεμα μαζί τους και να τους εξηγήσουμε πως εκτιμάμε την ειλικρίνεια.

# 4 Φοβούνται τα μπλεξίματα
Όταν τα παιδιά έχουν κάνει κάποια «ζαβολιά», είναι λογικό πως δε θα παραδεχτούν ότι την έκαναν γιατί φοβούνται την αντίδρασή μας. Αντιμετωπίζουμε τις μικρές σκανταλιές με διάθεση επίλυσης του προβλήματος και όχι με κριτική στάση απέναντι στο παιδί. Περιγράφουμε αυτό που βλέπουμε (π.χ. χυμένο νερό στο πάτωμα) και εξηγούμε τι θέλουμε να γίνει. «Βλέπω πως σου έπεσε νερό στο πάτωμα. Επειδή υπάρχει κίνδυνος να γλιστρήσουμε και να χτυπήσουμε, τι θα έλεγες να φέρεις ένα πανάκι να το σκουπίσεις;» Αφού μαζέψουμε τη ζημιά ρωτάμε το παιδί τι μπορεί να γίνει ώστε να μην επαναληφθεί. Προσοχή! Δε φωνάζουμε και κυρίως δε σηκώνουμε το χέρι μας στο παιδί!

# 5 Κάνουμε ερωτήσεις – παγίδες
Όταν δούμε έναν λεκέ στο χαλί, θα ρωτήσουμε «ποιος το έκανε αυτό;» και το παιδί θα απαντήσει «όχι εγώ!». Κλασική περίπτωση ερώτησης – παγίδα. Το παιδί για να μη στοχοποιηθεί, θα πει ψέματα. Καλό θα είναι και σε αυτή την περίπτωση να πλησιάσουμε το παιδί με διάθεση επίλυσης του προβλήματος και κυρίως να μην κάνουμε ερωτήσεις – παγίδες.

Categories
ΝΗΠΙΑΚΗ ΗΛΙΚΙΑ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ

Πιο έξυπνα τα παιδιά που λένε ψέματα από μικρά!

Δεν χρειάζεται να ανησυχείτε αν πιάσατε το μικρούλι σας να λέει ψέματα. Πιθανόν αυτό να σημαίνει ότι είναι πιο έξυπνο.

Έρευνα του Ινστιτούτου Μελέτης του Παιδιού του Πανεπιστημίου του Τορόντο, υποστηρίζει ότι τα νήπια που λένε ψέματα από νωρίςείναι πιθανότερο να τα καταφέρουν καλύτερα αργότερα στη ζωή τους, από εκείνα που λένε πάντα την αλήθεια! Πως το εξηγούν, όμως, αυτό; Κατά τα λεγόμενα των ειδικών, οι περίπλοκες εγκεφαλικές διεργασίες που πρέπει να γίνουν για να διατυπωθεί ένα ψέμα, αποτελούν δείκτη πρώιμης ευφυΐας του παιδιού. Μόνο το 1/5 των δίχρονων που εξετάστηκαν στο πλαίσιο της μελέτης ήταν ικανά να πουν ψέματα. Όμως, στην ηλικία των τεσσάρων ετών, 90% ήταν ικανά να λένε ψέματα. Το ποσοστό των παιδιών που λένε ψέματα αυξάνεται με την ηλικία και κορυφώνεται στα 12, όταν σχεδόν όλα τα παιδιά πλέον έχουν την τάση να λένε ψέματα. Αυτό σημαίνει πως έχουν αναπτύξει την ικανότητα για περίπλοκες εγκεφαλικές διαδικασίες, όπως η αφομοίωση πληροφοριών και η χρησιμοποίηση δεδομένων προς όφελός τους.

Όπως αναφέρουν οι επιστήμονες, οι γονείς δεν θα πρέπει να ανησυχούν αν το παιδί τους λέει πού και πού ένα αθώο ψέμα. Δεν σημαίνει, δηλαδή, ότι θα γίνει παθολογικός ψεύτης στο μέλλον. Αντίθετα, θα πρέπει να ξέρουν ότι σχεδόν όλα τα παιδιά λένε ψέματα, πράγμα που κατά κάποιο τρόπο αποτελεί ορόσημο στην ανάπτυξή τους.