Categories
Ανάπτυξη ΝΗΠΙΑΚΗ ΗΛΙΚΙΑ

Εκπαίδευση τουαλέτας σε 3 εβδομάδες

Αυτή, είναι η καλύτερη εποχή για να ξεκινήσετε την εκπαίδευση τουαλέτας – ιδιαίτερα αν η ηλικία του παιδιού σας είναι μεταξύ 2 και 3 ετών. Ακολουθείστε λοιπόν το πρόγραμμα εκπαίδευσης που σας προτείνουμε και πείτε αντίο στην πάνα!

Πότε είναι έτοιμο
Γενικά, μερικές ενδείξεις ότι ένα παιδί είναι έτοιμο να κόψει την πάνα είναι να μένει η πάνα στεγνή για περισσότερο από δύο ώρες και να ξυπνά το παιδί το πρωί και η πάνα του να είναι στεγνή. Επίσης, να είναι αρκετά ώριμο ώστε να μπορεί να ακολουθήσει απλές οδηγίες και να εκφραστεί με λέξεις. Φυσικά κάθε παιδί είναι διαφορετικό. Μερικά παιδιά συνηθίζουν στη χρήση του γιο-γιο μέσα σε δύο εβδομάδες όμως άλλα μπορεί να χρειαστούν μήνες μέχρι να τα καταφέρουν. Ακολουθώντας τα σωστά βήματα και με σταθερή, ήρεμη και χωρίς πιέσεις στάση θα πείτε σύντομα «αντίο» στην πάνα. Αν, πάντως, το παιδί μετά από δύο εβδομάδες συστηματικής εκπαίδευσης αρνείται να χρησιμοποιήσει το γιο-γιο και αντιδρά έντονα θα πρέπει να εγκαταλείψετε την προσπάθεια και να το επιχειρήσετε πάλι σε μερικούς μήνες.

Πρόγραμμα εκπαίδευση στο γιο-γιο 3 εβδομάδων

1η εβδομάδα: ΠΕΡΙΟΔΟΣ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑΣ
Επιλέξτε για να ξεκινήσετε μια περίοδο που δεν θα είναι πολύ φορτωμένη από υποχρεώσεις ώστε να είστε χαλαρή και να έχετε χρόνο να αφιερώσετε στο παιδί και στο θέμα γιο-γιο. Την περίοδο πριν ξεκινήσετε:
• Αφήστε το παιδί να σας βλέπει κάθε φορά που χρησιμοποιείτε την τουαλέτα. Πολλές φορές βοηθάει να γίνει η ταύτιση ανάλογα με το φύλο του παιδιού. Δηλαδή η μαμά να πηγαίνει στην τουαλέτα με το κοριτσάκι και ο μπαμπάς με το αγοράκι.
• Πηγαίνετε μαζί στο κατάστημα κι αφήστε το να διαλέξει το γιο-γιο που του αρέσει. Κάποια μοιάζουν με ζωάκια, άλλα με αυτοκινητάκια, άλλα παίζουν μουσική.
• Σε αυτή τη φάση θα πρέπει να αποφύγετε να πάρετε ειδικό κάθισμα για την λεκάνη του μπάνιου καθώς πολλά παιδιά αισθάνονται ανασφάλεια όταν τα πόδια τους δεν πατούν κάτω.
• Σηκώστε χαλιά και τάπητες. Γενικά θα πρέπει να είστε προετοιμασμένη ότι για κάποιο διάστημα το παιδί θα λερώνει και θα λερώνεται.

2η εβδομάδα: ΠΕΡΙΟΔΟΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ
Καθώς ξεκινάει η εκπαίδευση, το μικρούλι σας μπορεί να έχει την πρώτη επιτυχία στο γιο-γιο είτε αμέσως, είτε επτά με δέκα ημέρες μετά. Υπάρχουν όμως και περιπτώσεις παιδιών που αργούν περισσότερο.
• Φροντίστε το γιο-γιο να είναι σε άμεση πρόσβαση. Προς το παρόν δεν θα πρέπει να είναι σε συγκεκριμένο σταθερό σημείο π.χ. στο μπάνιο αλλά να σας συνοδεύει όπου βρίσκεται το παιδί: στο σαλόνι, στη βεράντα, στον κήπο, παντού.
• Βγάλτε την πάνα. Κάποια παιδιά δεν τα πάνε καλά με την ενδιάμεση φάση (δηλαδή να φορούν πάνα ενώ χρησιμοποιούν το γιο γιο) και δεν τα καταφέρνουν παρά μόνο αν βγάλουν για πάντα την πάνα. Αφήστε, λοιπόν, το παιδί χωρίς πάνα και με όσο το δυνατόν πιο λίγα ρούχα. Για τα κοριτσάκια ένα κοντό φόρεμα είναι η ιδανική επιλογή και για το αγοράκια ένα μακρύ μακό μπλουζάκι.
• Αποφασίστε ποιες λέξεις θα χρησιμοποιείτε. Εκφράσεις δηλαδή που θα συνδέονται με το θέμα τουαλέτα, όπως π.χ. «θέλεις τσίσα;» ή «θέλεις να κάτσεις στο γιο-γιο»;
• Ενθαρρύνετε χωρίς πίεση. Προτρέψτε το παιδί να κάθετε συχνά στο γιο-γιο κατά τη διάρκεια της μέρας χωρίς όμως να το πιέζετε. Μπορεί να κάνει τσίσα μπορεί όμως και όχι.
• Δώστε στο παιδί επιβράβευση όταν τα καταφέρει. Χρησιμοποιήστε λέξεις όπως: μπράβο ή τα κατάφερες! Αποφύγετε όμως εκφράσεις όπως «τώρα μεγάλωσες» γιατί κάποια παιδιά μπορεί να κάνουν πισωγύρισμα ιδιαίτερα όταν βλέπουν ότι τα μικρότερα αδερφάκια κερδίζουν μεγαλύτερη προσοχή.
• Σε κάθε ατύχημα διατηρείστε την ψυχραιμία σας. Αποφύγετε λέξεις όπως «πάλι λερώθηκες» ή «πω πω τι έκανες» αλλά ούτε να διακωμωδείτε την κατάσταση. Καθαρίστε και στη συνέχεια αλλάξτε το παιδί υπενθυμίζοντας με ήρεμο τρόπο τι πρέπει να κάνει την επόμενη φορά ώστε να κάνει τις σωστές συνδέσεις.

3η εβδομάδα: ΠΕΡΙΟΔΟΣ ΕΜΠΕΔΩΣΗΣ
Ακόμα κι αν έχει πιάσει πλέον το νόημα, τα ατυχήματα είναι μέσα στο πρόγραμμα. Σε αυτή τη φάση είναι σημαντικό το παιδί να κατανοήσει ότι πρέπει να εκφράζει εγκαίρως την ανάγκη του.
• Καθιερώστε κάποιες συνήθειες. Όπως να παροτρύνετε το παιδί να χρησιμοποιεί την τουαλέτα αμέσως μόλις ξυπνήσει το πρωί και πριν κοιμηθεί το βράδυ ή μετά τη βόλτα στις κούνιες καθιερώνοντας μια στοιχειώδη ρουτίνα.
 Φοράτε στο παιδί ρούχα, που μπαίνουν και βγαίνουν γρήγορα π.χ. παντελονάκια με λάστιχο ή κοντά φορεματάκια έτσι ώστε να μην καθυστερείτε όταν χρειάζεται το παιδί να χρησιμοποιήσει το γιο-γιο. Αποφύγετε οπωσδήποτε ρούχα με κουμπιά, φερμουάρ ή τιράντες.
 Αναγνωρίστε τα σημάδια. Θα πρέπει να υπενθυμίζετε ή να παροτρύνετε το παιδί να χρησιμοποιήσει το γιο-γιο όταν το βλέπετε να σταυρώνει τα πόδια, να σφίγγεται ή να σταματά περιέργως να παίζει. Γενικά, να θυμάστε ότι ένα μικρό παιδί χρειάζεται να χρησιμοποιεί το γιο-γιο περίπου κάθε δύο με τρεις ώρες.
 Ανταποκριθείτε όσο το δυνατόν πιο σύντομα όταν το παιδί εκφράσει την ανάγκη του. Να θυμάστε ότι δεν θα σας το πει παρά μόνο την τελευταία στιγμή, δηλαδή όταν δεν θα μπορεί να κρατηθεί άλλο. Γι’ αυτό κινηθείτε γρήγορα αποφεύγοντας να αφήνετε το παιδί να περιμένει.
• Οπλιστείτε με υπομονή. Πολλές φορές το παιδί μπορεί να σας πει ότι θέλει να πάει τουαλέτα και μόλις φτάσετε εκεί να μην κάνει τίποτα. Αυτό μπορεί να συμβεί ιδιαίτερα αν είστε σε ξένο περιβάλλον. Μην το αγχώνετε ή το πιέζετε. Υποστηρίξτε το όσες φορές κι αν σας το ζητήσει.
• Έχετε σε κάθε έξοδο μαζί σας το γιο-γιο, μωρομάντιλα και μια αλλαξιά ρούχα. Να θυμάστε ότι μερικά παιδιά δεν αισθάνονται άνετα να κάνουν την ανάγκη τους στο χώμα, στο δρόμο ή σε ξένες τουαλέτες.
• Δείξτε κατανόηση και διακριτικότητα. Αν λερωθεί μπροστά σε άλλους αποσύρετε το παιδί σε ένα ήσυχο δωμάτιο για να το αλλάξετε και καθησυχάστε το, αποφεύγοντας τα σχόλια μπροστά στους άλλους.

Tip: Αποφύγετε να ξεκινήστε την εκπαίδευση αν το παιδί έχει βιώσει μια σημαντική αλλαγή π.χ. αν μετακομίσατε ή απέκτησε αδερφάκι.

 

Categories
Ανάπτυξη ΝΗΠΙΑΚΗ ΗΛΙΚΙΑ

Πώς θα μάθει να τρώει μόνο του;

Με τη δική σας βοήθεια και με λίγη υπομονή, επιμονή και εμπιστοσύνη, το μικρό σας σύντομα θα μπορεί να τρώει χρησιμοποιώντας όχι μόνο τα χεράκια του, αλλά και το κουτάλι ή το πιρουνάκι του!

Με τη δική σας βοήθεια και με λίγη υπομονή, επιμονή και εμπιστοσύνη, το μικρό σας σύντομα θα μπορεί να τρώει χρησιμοποιώντας όχι μόνο τα χεράκια του, αλλά και το κουτάλι ή το πιρουνάκι του!

 

Το παιδί πρέπει να ενθαρρύνεται από μικρή ηλικία να μάθει να τρώει μόνο του. Η συγκεκριμένη διαδικασία, μπορεί να βελτιώσει τη σχέση του παιδιού με το φαγητό, ενώ ταυτόχρονα αποτελεί ένα καλό ορόσημο αυτονόμησης και μια δεξιότητα που μπορεί να του φανεί χρήσιμη στον παιδικό σταθμό και στο νηπιαγωγείο. Ορίστε πώς μπορείτε να το ενθαρρύνετε:

  • Προτρέψτε όσο το δυνατόν πιο νωρίς το παιδί σας να μάθει να τρώει μόνο του. Ακόμα κι όταν το ταΐζετε το γάλα με το μπουκάλι, βάλτε (από τους έξι μήνες και μετά) τα χεράκια του πάνω στο μπιμπερό ενθαρρύνοντάς το να μάθει σιγά-σιγά  να το κρατάει μόνο του.
  • Καθώς το παιδί μεγαλώνει καλό είναι να προγραμματίσετε κάποια γεύματα π.χ. το μεσημεριανό να τα τρώει τις ώρες που τρώτε κι εσείς. Βάλτε το καρεκλάκι του φαγητού δίπλα στο τραπέζι της κουζίνας έτσι ώστε να σας βλέπει την ώρα που τρώτε.
  • Αφήσετε το παιδί να φάει με τα χεράκια του ακόμα κι αν αυτό συνεπάγεται ότι περισσότερο θα παίζει με το φαγητό του παρά θα τρώει. Αυτός είναι ένας εγγυημένος τρόπος για να πειραματιστεί και να εξοικειωθεί με το φαγητό.
  • Στην επόμενη φάση μπορείτε να του σερβίρετε το φαγητό σε άθραυστο παιδικό σερβίτσιο με ένα παιδικό κουταλάκι ή πιρουνάκι. Στην αρχή μπορεί απλώς να παίζει με αυτά π.χ. να χτυπά στο τραπεζάκι του το κουτάλι. Καθώς όμως σας παρατηρεί να τρώτε είναι σίγουρο ότι θα προσπαθήσει να σας μιμηθεί.
  • Μην αγχώνεστε για το πόσο έφαγε το παιδί. Στόχος σας είναι να μάθει να τρώει μόνο του και να αγαπήσει το φαγητό.
  • Μέχρι να μάθει να τρώει είναι δεδομένο ότι θα λερώνει και θα λερώνεται. Το καλοκαίρι πάντως είναι ιδανική εποχή να το ενθαρρύνετε να μάθει να τρώει μόνο του γιατί δεν υπάρχουν χαλιά και ο ρουχισμός του είναι ελαφρύς.
Categories
Ανάπτυξη ΝΗΠΙΑΚΗ ΗΛΙΚΙΑ

Όταν το παιχνίδι θεραπεύει!

Κρίσεις θυμού, ζήλια για το μικρότερο αδερφάκι ή φόβος για το σκοτάδι; Το παιχνίδι όλα τα… νικά, σύμφωνα με τους ειδικούς, που υποστηρίζουν ότι η παιγνιοθεραπεία μπορεί να κάνει θαύματα στην αντιμετώπιση πολλών προβλημάτων!

 

Playtherapy” ή παιγνιοθεραπεία: είναι η μόνη μορφή ψυχοθεραπείας για παιδιά η οποία δίνει έμφαση κατά κύριο λόγο στο παιχνίδι και στον πολύτιμο ρόλο που αυτό παίζει στη ζωή του παιδιού. Σήμερα η παιγνιοθεραπεία κερδίζει όλο και περισσότερο έδαφος και εφαρμόζεται εξελικτικά, διαγνωστικά, προληπτικά, παιδαγωγικά και θεραπευτικά από μια πλειάδα ειδικών. Ψυχολόγοι, ψυχίατροι, ψυχοθεραπευτές, ειδικοί θεραπευτές και εκπαιδευτικοί εφαρμόζουν τη συγκεκριμένη μέθοδο όχι μόνο στο εξωτερικό αλλά και στη χώρα μας σε διάφορα ιατροπαιδαγωγικά κέντρα, νοσοκομεία και ιδιωτικά κέντρα.

Τι είναι η παιγνιοθεραπεία
Είναι μια ενεργητική μορφή ψυχοθεραπείας για παιδιά που στηρίζεται στην αρχή ότι το παιχνίδι από μόνο του είναι θεραπευτικό. Θεωρεί δηλαδή το παιχνίδι ως μια μορφή φυσικής και αβίαστης διαδικασίας μάθησης, ως τον αμεσότερο τρόπο απελευθέρωσης του παιδιού από τις εντάσεις, ενώ παράλληλα διευκολύνει την επικοινωνία των ενηλίκων με τον εσωτερικό κόσμο του παιδιού. Η παιγνιοθεραπεία μπορεί να λειτουργήσει μόνη της ή σε συνδυασμό με άλλες θεραπείες, ανάλογα πάντα με το πρόβλημα και τη σοβαρότητά του.

Πώς εφαρμόζεται
Παίρνοντας ως δεδομένο το γεγονός ότι το παιχνίδι αποτελεί το καλύτερο φυσικό μέσο αυτοέκφρασης του παιδιού, χρησιμοποιεί διάφορα είδη παιχνιδιών (παιχνίδι ρόλων, μινιατούρες ζώων και οικογένειας, αλλά και διάφορες άλλες μορφές έκφρασης όπως η ζωγραφική, η μουσική, ο πηλός και το παραμύθι) για να βοηθήσει το παιδί να εξερευνήσει πιθανές τραυματικές εμπειρίες, τωρινές ή του παρελθόντος, μέσα σε ένα περιβάλλον ασφάλειας που του παρέχει το συμβολικό παιχνίδι και ο θεραπευτής.

Ποιος είναι ο στόχος της
Η παιγνιοθεραπεία έχει στόχο να βοηθήσει το παιδί να ξεπεράσει συναισθηματικά τραύματα ή πιεστικές αλλαγές στη ζωή του. Επίσης μπορεί να το βοηθήσει να ξεπεράσει προβλήματα συμπεριφοράς ή συναισθηματικές δυσκολίες που παρεμβάλλονται στη φυσιολογική του ανάπτυξη ή δημιουργούν προβλήματα στην καθημερινότητά του. Πιο συγκεκριμένα, η παιγνιοθεραπεία βοηθάει το παιδί να αναγνωρίσει συναισθήματα, να τα επεξεργαστεί και να βρει λύσεις.

Σε ποιες ηλικίες απευθύνεται
Απευθύνεται σε παιδιά ηλικίας από 3 μέχρι 12 ετών. Προϋποθέτει δηλαδή ότι το παιδί έχει μπει στο συμβολικό στάδιο (πράγμα που γίνεται στην ηλικία περίπου των 2,5 ετών) ώστε να μπορεί να εγκαινιάσει το συμβολικό παιχνίδι στο οποίο κατ εξοχήν στηρίζεται. Για μεγαλύτερα παιδιά, δηλαδή μετά την ηλικία των 12, συνήθως προτιμάται η δραματοθεραπεία, δεδομένου ότι οι έφηβοι μπορεί να λειτουργήσουν καλύτερα σε μια ομάδα.

Σε ποια παιδιά απευθύνεται η παιγνιοθεραπεία

Σε παιδιά:

  • που έχουν βιώσει τραυματικές ή δραστικές αλλαγές στη ζωή τους, π.χ. διαζύγιο γονιών ή απώλεια αγαπημένων προσώπων,
  • που έχουν βιώσει φυσικές καταστροφές,
  • που έχουν υποστεί φυσική, συναισθηματική ή σεξουαλική κακοποίηση,
  • με ψυχικά τραύματα,
  • υιοθετημένα ή προς υιοθεσία,
  • με άρρωστους γονείς,
  • με χρόνιες ή σοβαρές ασθένειες,
  • που νοσηλεύονται στο νοσοκομείο,

αλλά και με

  • πρόβλημα υπερκινητικότητας,
  • κρίσεις θυμού,
  • επιθετικότητα ή ζήλια,
  • άγχος αποχωρισμού,
  • φοβίες ή σχολική φοβία,
  • διαταραχές ύπνου ή όρεξης,
  • χαμηλή αυτοπεποίθηση,
  • χαμηλή κοινωνικότητα ή εσωστρέφεια,
  • διαταραχές συμπεριφοράς,
  • συναισθηματικές διαταραχές.

Σε τι άλλο μπορεί να βοηθήσει
Η παιγνιοθεραπεία μαθαίνει το παιδί να αναγνωρίζει τα συναισθήματά του, να τα εκφράζει λεκτικά και κατά συνέπεια να μπορεί να ελέγχει την παρορμητική συμπεριφορά. Το βοηθάει επίσης να διαχειρίζεται καλύτερα καταστάσεις που του προκαλούν στρες, οργή, φόβο ή απογοήτευση. Γενικά βοηθάει το παιδί να αποκτήσει τις δεξιότητες που χρειάζεται για να έχει καλή σχέση με τον εαυτό του και κατά συνέπεια καλύτερες σχέσεις με τους γονείς του και το φιλικό ή σχολικό περιβάλλον. Επίσης η παιγνιοθεραπεία, δεδομένου ότι χρησιμοποιεί μέσα όπως η ζωγραφική ή το παιχνίδι ρόλων, φέρνει σε επαφή το παιδί με το έμφυτο δημιουργικό του κομμάτι, το οποίο πολλές φορές λόγω της σύγχρονης ζωής δεν εκφράζεται επαρκώς.

Ο ρόλος του παιγνιοθεραπευτή
Οι γονείς εξηγούν στον θεραπευτή ποιο ακριβώς είναι το πρόβλημα που αντιμετωπίζει το παιδί τους και στη συνέχεια εκείνος λαμβάνει υπόψη το αναπτυξιακό στάδιο που διανύει και τα προβλήματα που συνήθως προκύπτουν στην ηλικία του. Στη συγκεκριμένη διαδικασία, το παιδί είναι ο οδηγός και ο θεραπευτής ο συνοδοιπόρος, ο οποίος αποφεύγει να το καθοδηγεί κατά τη διάρκεια της θεραπείας. Απλά το διευκολύνει σε αυτό το “ταξίδι αναζήτησης” και του παρέχει την απαιτούμενη θεραπευτική ασφάλεια.

Ο ρόλος των γονιών
Οι γονείς είναι εκείνοι που θα δώσουν όλες τις πληροφορίες που χρειάζεται ο θεραπευτής προκειμένου να συντάξει ένα πλήρες ιστορικό για το παιδί και την οικογένεια. Η συμμετοχή των γονιών όμως δεν τελειώνει εκεί. Για να έχει καλά αποτελέσματα η θεραπεία, προϋποθέτει άμεση συνεργασία μεταξύ των γονιών και του θεραπευτή. Για τη σωστή λοιπόν και ολοκληρωμένη αντιμετώπιση του προβλήματος πρέπει, παράλληλα με την παιγνιοθεραπεία, να γίνεται συμβουλευτική γονέων ή οικογενειακή θεραπεία.

Σημάδια στη συμπεριφορά που μπορεί να σας προβληματίσουν:

  • θυμός που επιμένει,
  • υπερβολική ανησυχία,
  • θλίψη και έλλειψη ενδιαφέροντος,
  • επιθετική συμπεριφορά,
  • άγχος αποχωρισμού,
  • επίμονη εσωστρέφεια,
  • παλινδρόμηση σε προηγούμενο στάδιο,
  • προβλήματα στο σχολείο,
  • δυσκολία προσαρμογής σε αλλαγές,
  • ψυχοσωματικά συμπτώματα (όπως πονοκέφαλος, στομαχόπονος) που όμως δεν συνδέονται με πρόβλημα υγείας.

Πόσο αποτελεσματική είναι η θεραπεία αυτή
Η παιγνιοθεραπεία αποτελεί κύρια μορφή ψυχοθεραπείας για παιδιά. Είναι αποτελεσματική γιατί το παιδί επικοινωνεί τις σκέψεις του και τα συναισθήματά του μέσα από το παιχνίδι με τον πιο φυσικό και αβίαστο τρόπο. Πολύ πιο εύκολα δηλαδή από ό,τι με τη λεκτική επικοινωνία. Επίσης μέσα από το παιχνίδι μπορεί να προβάλλει από θέση ασφάλειας και πολλές φορές χωρίς το ίδιο να το συνειδητοποιεί θέματα που το προβληματίζουν και να βρει λύσεις με τον πιο ανώδυνο τρόπο.

Παίξτε με το παιδί σας
Το παιδί σας έχει πολλά να κερδίσει παίζοντας μέσα στο σπίτι σας. Φροντίστε λοιπόν να έχει πρόσβαση σε όλες τις μορφές παιχνιδιού (ενεργητικό, ελεύθερο, ομαδικό, καλλιτεχνικό) αποφεύγοντας να παίζει αποκλειστικά και μόνο με ένα είδος παιχνιδιού: μόνο αυτοκινητάκια ή κούκλες ή ηλεκτρονικά παιχνίδια. Ακόμα:

  • Αφήστε το παιδί να παίζει ελεύθερα με ό,τι και όπως θέλει χωρίς να παρεμβαίνετε στο παιχνίδι του – με την προϋπόθεση ότι είναι ασφαλές.
  • Εξασφαλίστε αρκετό ελεύθερο χώρο για να μπορεί να παίξει, ακόμα κι αν αυτό συνεπάγεται αναστάτωση μέσα στο σπίτι.
  • Φροντίστε το πρόγραμμά του να μην είναι τόσο φορτωμένο με δραστηριότητας ώστε να έχει καθημερινά χρόνο για παιχνίδι.
  • Παίξτε μαζί του τα παιχνίδια που προτιμά εκείνο και όχι αυτά που προτιμάτε εσείς.
  • Αφήστε στο χώρο που παίζει λίγα παιχνίδια και καλά. Τα πολλά σκοτώνουν τη φαντασία.
  • Ρωτήσετε το παιδί ποιο παιχνίδι του αρέσει περισσότερο και γιατί και πώς νιώθει όταν το παίζει.
  • Μη χρησιμοποιείτε την ώρα που παίζετε με το παιδί για να του κάνετε κήρυγμα, να το συμβουλέψετε ή να περάσετε ηθικά διδάγματα.
  • Εξασφαλίστε συχνές ευκαιρίες για παιχνίδι έξω από το σπίτι και παιχνίδι στη φύση.
Categories
Ανάπτυξη ΝΗΠΙΑΚΗ ΗΛΙΚΙΑ

Μουσική… κάνει καλό στο μυαλό!

Το Πανεπιστήμιο του Ιλινόις σε έρευνά του που διήρκησε 2 χρόνια, απέδειξε ότι η εκμάθηση κάποιου μουσικού οργάνου, κάνει καλό στο μυαλό του παιδιού. Συγκεκριμένα, μελετήθηκαν παιδιά που απλώς άκουγαν μουσική και άλλα που μάθαιναν κάποιο μουσικό όργανο. Τα παιδιά της δεύτερης ομάδας, εκτός του ότι έγιναν πιο κοινωνικά, μπορούσαν να αφομοιώνουν πιο εύκολα και τη σχολική ύλη. Όπως λένε οι ειδικοί, η έρευνα θα είναι πιο ολοκληρωμένη αν μελετηθεί συγκριτικά με άλλες εξωσχολικές δραστηριότητες, όπως κάποιο άθλημα.

Πάντως, όπως και να έχουν τα πράγματα, το συμπέρασμα είναι ένα: η μουσική ανοίγει τους ορίζοντες ενός παιδιού και του κάνει καλό σε όλους τους τομείς της ζωής του…

Categories
Ανάπτυξη ΝΗΠΙΑΚΗ ΗΛΙΚΙΑ

Λέμε «αντίο» στην πάνα!

Απαραίτητη σε κάθε του βήμα, η πάνα, ανέκαθεν χάριζε στο μικρό μας ξεγνοιασιά, αδιάκοπο παιχνίδι και… όνειρα στεγνά.

Τώρα όμως το μωρό μας μεγάλωσε. Έχει κλείσει, βλέπετε, τα δύο του χρόνια και είναι έτοιμο να οδεύσει προς το δρόμο της… ανεξαρτησίας και – αποχαιρετώντας την πάνα του- να καλωσορίσει το γιογιό! Γύρω στα 2 με 2 ½, τα παιδιά είναι σε θέση -τουλάχιστον νευρολογικά- να ελέγξουν τα αντανακλαστικά και τους σφιγκτήρες τόσο της κύστης, όσο και του εντέρου τους. Αν πάντως πιέσουμε ένα παιδάκι πολύ νωρίς, τότε το αποτέλεσμα θα είναι το αντίθετο (σίγουρα όχι πριν τους 18 μήνες). Βέβαια, ενώ το ποσοστό επιτυχίας στα 2 χρόνια είναι 25%, ένα χρόνο μετά, αγγίζει το 98%! Αραγε πώς μπορούμε να είμαστε σίγουρες ότι το μικρό μας είναι όντως έτοιμο για αυτό το τόσο μεγάλο βήμα; Αν γνωρίζει τις λέξεις “τσίσα, πιπί, κακά”, αν καταλαβαίνει πότε πλησιάζει η ώρα να κάνει την ανάγκη του και σταματάει όλες τις άλλες δραστηριότητες προκειμένου να επικεντρωθεί σε αυτή κι αν μας ενημερώνει ότι “τα έκανε”, τότε, είμαστε σε πολύ καλό δρόμο. Το ίδιο ισχύει αν σε κάθε ευκαιρία μάς δείχνει ότι θέλει να απαλλαγεί από την πάνα, αν εκδηλώνει ενδιαφέρον για την λεκάνη στο μπάνιο και αν πλέον έχει αρχίσει να κάνει την ανάγκη του συγκεκριμένες ώρες της ημέρας. Αν κι εφόσον λοιπόν ισχύουν όλα αυτά (ή τα περισσότερα από αυτά), τότε, ίσως έφτασε η ώρα να ξεκινήσουμε την εκπαίδευση τουαλέτας!

Πως σταματάμε την πάνα;

Με σωστή καθοδήγηση, αρκετή επιμονή, πολλή υπομονή και ακόμα περισσότερη επιβράβευση, το μικρό μας είναι σίγουρο ότι θα καταφέρει να απαλλαγεί από την πάνα του μια για πάντα! Να θυμίσουμε ότι η εκπαίδευση της πάνας ξεκινά πρώτα κατά την ημέρα και όταν το πετύχουμε τότε θα ακολουθήσει και η εκπαίδευση κατά τη διάρκεια της νύχτας. Για να το πετύχουμε αυτό…

– Αρχικά, του “συστήνουμε” το γιογιό και τη λεκάνη και του εξηγούμε τη χρησιμότητά τους.

– Όταν καταλάβουμε ότι το μικρό μας ετοιμάζεται να κάνει τσίσα ή κακά, το παροτρύνουμε να καθίσει στο γιογιό ακόμα και με την πάνα του. Αυτό, το κάνουμε ούτως ώστε να μπορέσει το παιδί να συνδέσει την ανάγκη του με το γιογιό.

– Επειδή το μικρό μας δεν είναι ακόμα σε θέση να αναγνωρίζει εγκαίρως τα σημάδια που του στέλνει το σωματάκι του, δεν ξεχνάμε να του υπενθυμίζουμε συχνά-πυκνά αν θέλει να χρησιμοποιήσει το γιογιό του.

– Αφήνουμε πού και πού την πόρτα του μπάνιου ανοιχτή και δεν ξεχνάμε να περιγράφουμε στο μικρό μας το τι κάνουμε π.χ. κατεβάζουμε το εσώρουχό μας, καθόμαστε στη λεκάνη ή το γιογιό, κάνουμε την ανάγκη μας, σκουπιζόμαστε απαλά, πετάμε το χαρτάκι στο καλαθάκι, ανεβάζουμε το εσώρουχό μας, πατάμε το καζανάκι και – φυσικά- πλένουμε τα χέρια μας. Καλό θα ήταν η μαμά να το δείξει στο κοριτσάκι της και ο μπαμπάς στο αγοράκι.

– Βάζουμε το γιογιό στην τουαλέτα και αφήνουμε τριγύρω κάποια παιχνιδάκια τα οποία θα κάνουν την… παραμονή του μικρού μας στο μπάνιο ευχάριστη και όχι εντελώς βαρετή. Όσο περισσότερο καταφέρνει το μικρό μας να κάθεται στο γιογιό του, τόσο καλύτερα είναι.

– Τέλος, δεν ξεχνάμε να επιβραβεύουμε κάθε του επιτυχία, ενώ δεν πρέπει να το κάνουμε να νιώθει άσχημα για τις αποτυχίες που είναι βέβαιο ότι πάντα θα υπάρξουν ειδικά στα αρχικά στάδια…

Categories
Ανάπτυξη ΝΗΠΙΑΚΗ ΗΛΙΚΙΑ

Φόβοι και Φοβίες

Έξυπνα μυστικά και χρήσιμες συμβουλές αναγνώρισης και… αντιμετώπισης!

Όλα τα παιδιά εκδηλώνουν κάποιους φόβους κάποια στιγμή στη ζωή τους, σε μεγαλύτερη συχνότητα και ένταση από τους μεγάλους, και το στάδιο αυτό θεωρείται φυσιολογικό κομμάτι της ανάπτυξης τους. Πότε όμως οι φόβοι μετατρέπονται σε φοβίες, που οφείλονται και πως πρέπει να αντιμετωπίζονται; Η παιδίατρος – αναπτυξιολόγος Κωνσταντίνα Γκόλτσιου λύνει όλες μας τις απορίες.

Φόβος ή φοβία;

Αν ένα παιδί εκδηλώνει ευχαρίστηση με κάτι τη μια μέρα και την άλλη το φοβάται είναι πιο πιθανό να περνά κάποια αναπτυξιακή φάση παρά να ζει ένα τραυματικό γεγονός. Όταν όμως ο φόβοι αυτοί είναι τόσο έντονοι και τόσο επίμονοι ώστε να εμποδίζουν την καθημερινή λειτουργικότητα και ευεξία του παιδιού, όταν γίνονται παράλογοι (πχ είναι αναμενόμενο για ένα παιδί 2, όχι όμως και 8 ετών να φοβάται να καθίσει στην τουαλέτα) και δεν μπορούμε να το καθησυχάσουμε ή να του αποσπάσουμε την προσοχή, τότε μετατρέπονται σε φοβίες. Οι φοβίες ταλαιπωρούν περίπου 0.2-2% των παιδιών και συχνά εμφανίζουν φοβίες και οι γονείς τους. Η φοβία δεν είναι παρά ένας φόβος που μετατοπίζεται, ένας φόβος που συνδέεται με μια συγκεκριμένη ιδέα και γίνεται ψυχαναγκαστικός.

Φόβοι ανάλογα με την ηλικία  

Τα μικρά παιδιά φοβούνται συνήθως τον αποχωρισμό, τους θορύβους, ζώα ή έντομα, το καθικάκι, το μπάνιο ή την ώρα που πρέπει να πάνε για ύπνο.

Τα νήπια φοβούνται περισσότερο ζώα ή έντομα, τέρατα ή φαντάσματα, το σκοτάδι,  το να χαθούν, το να χάσουν τους γονείς τους και την ώρα του ύπνου.

Τα παιδιά σχολικής ηλικίας εμφανίζουν φόβο αποχωρισμού, θορύβων, πτώσεων, νέων καταστάσεων (πχ αρχή σχολικής χρονιάς) και τα μεγαλύτερα κοινωνικής απομόνωσης, πολέμου, νέων καταστάσεων και κλοπής.

Στους εφήβους φόβο μπορεί να προκαλέσουν οι νέες καταστάσεις, οι ληστές, ο πόλεμος, το διαζύγιο και οι σεξουαλικές σχέσεις.

Extra Tip: Στα παιδιά όλων των ηλικιών οι φόβοι μπορεί να γίνουν εντονότεροι σε περιόδους έντονου στρες όπως μια ασθένεια, ο ερχομός ενός νέου μωρού, το διαζύγιο των γονέων μια μετακόμιση κ.λπ. ή ένα τραυματικό γεγονός όπως ένα επεισόδιο παρολίγον πνιγμού, παρολίγον εγκαύματος ή παρολίγον τραυματισμού από ένα ζώο. Κάποιες φορές εμείς οι γονείς τα φοβίζουμε υπερβολικά μέσα από κάτι που λέμε ή κάνουμε χωρίς να το καταλάβουμε.

Είναι θέμα χαρακτήρα; 

Μερικά παιδιά φοβούνται περισσότερο από άλλα και αυτό είναι ένα σημείο του χαρακτήρα τους. Επίσης, παιδιά με γονείς περισσότερο αγχώδεις, υπερβολικούς στις αντιδράσεις τους ή φοβισμένους τείνουν να φοβούνται περισσότερο. Ακόμα χειρότερες είναι οι περιπτώσεις όπου κάποια πρόσωπα ή καταστάσεις χρησιμοποιούνται ως φόβητρο για συνεργαστεί και να πειθαρχήσει το παιδί, πχ «αν δεν καθίσεις καλά θα φωνάξω την αστυνομία», «αν δεν φας όλο το φαγητό σου θα πάμε στον γιατρό να σου κάνει ένεση» κ.λπ.

Extra Tip: Όταν κάποια παιδιά «χρησιμοποιούν» ασυναίσθητα την εκδήλωση φόβου για να τραβήξουν την προσοχή των γονιών τους, τα αίτια πρέπει να αναζητηθούν μέσα στις σχέσεις και τη συμπεριφορά της οικογένειας.

Τρόποι Αντιμετώπισης

Δεν υπάρχουν εγγυημένες ή απόλυτες απαντήσεις. Κάθε οικογένεια πρέπει να αναπτύξει τη δική της μέθοδο προσέγγισης και τη δική της τακτική, παίρνοντας στα σοβαρά την παιδική ανάγκη για στοργή, την έλξη που ασκεί ο φόβος και τη δημιουργική αντιμετώπιση των φόβων. Μερικές γενικές αρχές στις οποίες είναι καλό να βασιζόμαστε είναι οι εξής:

  • Σεβαστείτε τους φόβους και τις ανησυχίες του. Δεν βοηθά να το επικρίνετε ή να του λέτε ότι φέρεται σαν μωρό.
  • Ρωτήστε το τι το φοβίζει και μιλήστε μαζί του για αυτό. Αυτό μπορεί να βοηθήσει ιδιαίτερα τα παιδιά που έζησαν ένα τραυματικό γεγονός.
  • Για τα μικρότερα παιδιά λειτουργεί επίσης και η τεχνική της απευαισθητοποίησης: σταδιακή έκθεση στο ερέθισμα με επιμονή, ηρεμία και αδιαφορία.
  • Για τα μεγαλύτερα παιδιά βοηθά η τεχνική της απομόνωσης του ερεθίσματος, π.χ. «φαντάσου ότι αυτό που σε φοβίζει είναι σε ένα σύννεφο εκεί ψηλά και το βλέπουμε μαζί. Πώς νομίζεις ότι πρέπει να το καταπολεμήσουμε; Τι θα έκανε ένας φίλος σου;» κ.λπ.
  • Μην γίνεστε υπερπροστατευτικοί ούτε να προσπαθείτε να αποφεύγετε ή να απομακρύνετε ότι το φοβίζει (έτσι δικαιολογείτε τους φόβους του), ούτε όμως να το πιέζετε να ασχοληθεί με αυτό που το φοβίζει (αν πχ φοβάται να μπει στη θάλασσα).
  • Μην αντιδράτε και εσείς με φόβο και υπερβολή, καθώς έτσι ενισχύετε την αντίδραση του.
  • Αποφύγετε τις ασαφείς απειλές τιμωρίας και τα αμφίσημα μηνύματα.
  • Μην συγκρίνετε το παιδί σας με άλλα παιδιά.
  • Μην προσπαθείτε να κάνει το παιδί σας αυτά που δεν σας άφησαν να κάνετε στην δική σας παιδική ηλικία.
  • Τα παιδιά μπορούν να αντιμετωπίσουν έναν αποχωρισμό ευκολότερα όταν ο χρόνος και η διάρκεια του χωρισμού είναι σαφείς, όταν γνωρίζει ότι μπορεί να βασιστεί σε άλλα οικεία πρόσωπα και είναι προετοιμασμένο για τον χωρισμό.
  • Η υπερπροστασία ως μέθοδος αγωγής δεν αφήνει τα παιδιά να μεγαλώσουν και τα καθιστά συναισθηματικά αλλά και διανοητικά εξαρτημένα από τους ενήλικες του στενού περιβάλλοντος τους. Άλλη η επιθυμία του απιδιού για δεσμό και επαφή και άλλη η προσκόλληση, άλλη η συμβιωτική σχέση και άλλη η αλληλεξάρτηση. Παιδιά που μεγαλώνουν με γονείς διαρκώς ανήσυχους γίνονται και εκείνα ανήσυχα, καθώς με τον τρόπο αυτό δεν χτίζουμε βασική εμπιστοσύνη αλλά καλλιεργούμε διστακτικότητα και εξάρτηση.
  • Όταν οι γονείς έχουν υψηλές απαιτήσεις από τα παιδιά τους ενώ ταυτόχρονα τους παρέχουν ελάχιστη υποστήριξη, ανάλογα με την εξελικτική φάση στην οποία βρίσκονται, το παιδί αποθαρρύνεται και νιώθει μεγάλη συναισθηματική ανασφάλεια.
  • Τα παιδιά χρειάζονται φροντίδα και παρακολούθηση όχι επιτήρηση.
  • Ενισχύστε και πλουτίστε τα συναισθήματα του.
  • Εμπιστευτείτε το παιδί σας καθώς έτσι το μαθαίνετε να εμπιστεύεται και εκείνο τον εαυτό του αλλά και εσάς!
  • Στηρίξτε το παιδί σας καθώς το ίδιο θα μάθει να αντιμετωπίζει τους φόβους του.

Στην πράξη…

Αν για παράδειγμα το παιδί σας φοβάται το σχολείο, πείτε του «ξέρω ότι το να πάει κάποιος στο σχολείο για πρώτη φορά μπορεί να είναι δύσκολο, ειδικά αν δεν έχεις κάποιον φίλο εκεί, αλλά νομίζω ότι θα νιώσεις πολύ καλύτερα όταν ξεκινήσει» και αρχίστε να του μιλάτε για όλα τα πράγματα που θα κάνει εκεί και που ενδεχομένως το φοβίζουν. Θυμίστε του ότι και στο παρελθόν έκανε φίλους και τα κατάφερε μια χαρά. Καμιά φορά βοηθά το να παίξετε μαζί του ένα παιχνίδι ρόλων, π.χ. πρώτη μέρα στο σχολείο ή πώς να πλησιάσουμε άλλα παιδάκια. Αναλογιστείτε μαζί του όλα τα πράγματα που φοβόταν παλιότερα και τώρα τα δέχεται χωρίς δυσκολία. Πάντα καθησυχάστε το ήρεμα και με την πεποίθηση ότι θα τα καταφέρει.

Αν έχετε την αίσθηση ότι αφού κάνατε όλα τα παραπάνω δεν έχετε αποτέλεσμα και οι φόβοι αυτοί μετατρέπονται σε φοβίες που παρεμβαίνουν στην καθημερινή λειτουργικότητα και ευεξία αλλά και στην ανάπτυξη του παιδιού σας, καλό θα είναι να ζητήσετε τη γνώμη ειδικού. Ο ειδικός παιδίατρος-αναπτυξιολόγος θα εκτιμήσει τις γνωστικές και κοινωνικές δεξιότητες του παιδιού σας και θα κρίνει αν είναι αναγκαίο να σας παραπέμψει για την κατάλληλη ψυχολογική ή ψυχοθεραπευτική υποστήριξη. Τα περισσότερα πάντως από αυτά τα παιδιά μεγαλώνουν σε υγιείς και ευτυχισμένους ενήλικες.

Categories
Ανάπτυξη ΝΗΠΙΑΚΗ ΗΛΙΚΙΑ

Πώς θα μάθει να ντύνεται μόνο του;

Το να μάθει να ντύνεται από μικρή ηλικία μόνο του ένα παιδί είναι ένας καλός δείκτης αυτονόμησης που σίγουρα θα σας εξοικονομήσει πολύ χρόνο ιδιαίτερα τα πρωινά που χρειάζεται να βιαστείτε για να πάτε εσείς στη δουλειά και το παιδί στον παιδικό σταθμό ή στο νηπιαγωγείο. Είναι σημαντικό ωστόσο να διευκολύνετε το παιδί καθώς προσπαθεί να μάθει να ντύνεται μόνο του. Ορίστε πώς:

• Στο εμπόριο υπάρχουν εκπαιδευτικά παιχνίδια που βοηθούν στην ανάπτυξη της λεπτής κινητικότητας π.χ. πέρασμα κορδονιών από τρύπες, χάντρες που πρέπει να περάσουν από κορδόνια, ρούχα κούκλας που κουμπώνουν με κουμπιά που μπορούν να το προετοιμάσουν για τη συγκεκριμένη δεξιότητα.
• Να θυμάστε ότι στην αρχή χρειάζεται πολύ υπομονή να αφήσετε το παιδί να ντυθεί μόνο του γιατί θα χρειαστείτε σχεδόν το διπλάσιο χρόνο. Οργανώστε λοιπόν το πρόγραμμα σας ώστε να έχετε τον απαιτούμενο χρόνο.
• Επιλέξτε ρούχα τα οποία μπορεί το παιδί να βγάζει και βάζει εύκολα, όπως για παράδειγμα παντελόνια ή φούστες με λάστιχο και φαρδιά μπλουζάκια.
• Αποφύγετε ρούχα στενά που μπαίνουν δύσκολα, ρούχα με κουμπιά ή φερμουάρ, με ζώνες και τιράντες καθώς και τις σαλοπέτες ή φορέματα με τιραντάκια.
• Μην κόβετε τις ταμπέλες από τα ρούχα του ώστε να μπορεί το παιδί σας να αναγνωρίσει εύκολα το μπροστά από το πίσω.
• Αν το παιδάκι είναι μεγαλύτερο π.χ. πρόκειται να πάει νηπιαγωγείο καλό είναι να το μάθετε και πώς να κουμπώνεται ή να ξεκουμπώνεται δηλαδή να χειρίζεται τα κουμπιά και τα φερμουάρ. Φροντίστε το φερμουάρ απ’ το μπουφάν ή τη ζακέτα του να έχει αρκετά μεγάλο πιαστράκι ώστε να μπορεί να το τραβήξει.
• Προτιμήστε παπουτσάκια που μπαίνουν εύκολα, κατά προτίμηση χωρίς κορδόνια και λουράκια, τα οποία το παιδί μπορεί να βάλει εύκολα μόνο του. Όσο για τα κορδόνια, λάβετε υπόψη ότι τα περισσότερα παιδάκια δεν μπορούν να τα καταφέρουν παρά μόνο μετά τα 4 ή 5.

Categories
Ανάπτυξη ΝΗΠΙΑΚΗ ΗΛΙΚΙΑ

Δώστε το καλό παράδειγμα

Το γλυκό σας παιδάκι έχει αρχίσει τελευταία να αντιγράφει πιστά τον τρόπο ζωής και τις συνήθειές σας. Εκμεταλλευτείτε αυτή την τάση και γίνετε το καλύτερο πρότυπο για χάρη του!

Προσποιείται πως οδηγεί ένα αυτοκίνητο, φοράει τις γόβες σας, κοιμίζει την κούκλα αφού τη σκεπάσει για να μην κρυώσει, ενώ δεν είναι λίγες οι φορές που το ακούτε να μαλώνει το αρκουδάκι επειδή δεν έφαγε όλο του το φαγητό! Με μεγάλη όρεξη ο άγγελός σας καταγράφει στο μυαλουδάκι του αυτά που καθημερινά λέτε ή κάνετε προσπαθώντας με τη σειρά του να πει ή να κάνει όλα όσα αφομοίωσε. Σας αντιγράφει και… το δείχνει!

Αντιγραφή σημαίνει γνώση

Σαν ένα μικρός κατάσκοπος έχει τα μάτια του ανοικτά και τα αυτιά του τεντωμένα. Παρατηρεί και ακούει με μεγάλη προσοχή οτιδήποτε του κινήσει το ενδιαφέρον προσπαθώντας να συγκρατήσει στη μνήμη του όλες τις νέες πληροφορίες από όπου και αν προέρχονται (τηλεόραση, ραδιόφωνο, γείτονες, συγγενείς, άγνωστοι στη διάρκεια μιας βόλτας κ.λπ.) των οποίων γίνεται αποδέκτης. Στη συνέχεια, περπατά έτσι όπως περπάταγε ο ηθοποιός της σειράς που παρακολουθούσε, φοράει τα γυαλιά σας, επαναλαμβάνει όσα σας έλεγε η φίλη σας. Το μικρούλι σας δε χάνει ευκαιρία να μιμείται τα πάντα! Πρέπει να ξέρετε πως η μίμηση είναι ένας τρόπος για να ανακαλύψει το παιδί τον κόσμο και να καταλάβει πώς λειτουργεί. Αποτελεί ένα από τα σπουδαιότερα στάδια στην πορεία της ανάπτυξής του αφού “αντιγράφοντας” πράξεις ή συμπεριφορές και επαναλαμβάνοντας λέξεις, μαθαίνει τόσα πολλά καινούρια πράγματα! Για όλα τα παιδιά η μίμηση, δεν είναι κάποιο παιχνίδι, αλλά μια οδός που οδηγεί σε… απάτητα μονοπάτια γνώσης, σε πρωτόγνωρες εμπειρίες, σε ανεξερεύνητους κόσμους! Επίσης, μέσω της συγκεκριμένης διαδικασίας, το παιδάκι σας προσπαθεί να ικανοποιήσει το ίδιο δικές του ανάγκες, όπως για παράδειγμα να φορέσει μόνο του την μπλούζα έτσι όπως σας έχει δει να φοράτε εσείς τη δική σας, να βάλει τις κάλτσες του ή να χτενιστεί, ακριβώς όπως κάνετε εσείς. Έτσι, σιγά-σιγά μαθαίνει να αυτοεξυπηρετείται.

Το καλύτερο πρότυπο… εσείς

Στα μάτια κάθε παιδιού (κυρίως τα πρώτα χρόνια της ζωής) οι γονείς του είναι οι πιο καλοί και οι πιο σπουδαίοι άνθρωποι ολόκληρου του κόσμου! Είναι οι άνθρωποι που ξέρουν τα πάντα, που λύνουν όλες τις απορίες, που μπορούν να καταφέρουν ακόμα και αυτό που φαίνεται αδύνατο ή ακατόρθωτο. Σας θαυμάζει τόσο πολύ που θέλει να σας μοιάσει, να γίνει το καλύτερο παιδί! Αποτελείτε το πιο σημαντικό πρότυπο συμπεριφοράς του και είναι λογικό να επαναλαμβάνει τις κουβέντες σας, να συμπεριφέρεται όπως συμπεριφέρεστε, να κάνει ό,τι κάνετε. Ακριβώς λοιπόν επειδή το μικρό σας είναι περισσότερο δεικτικό από ποτέ, οι ειδικοί υποστηρίζουν πως τώρα είναι η κατάλληλη περίοδος για να αποκομίσει από εσάς τα στοιχεία που θα το βοηθήσουν να διαμορφώσει την προσωπικότητά του αλλά και να υιοθετήσει σωστές συνήθειες που θα το συντροφεύουν μια ζωή. Μέσα από τη συμπεριφορά και τον τρόπο ζωής σας, μπορείτε να προσφέρετε στον πρωταγωνιστή της ζωής σας πλούσια ερεθίσματα και κατάλληλες – σωστές πληροφορίες, για να “πλάσετε” ένα σωστό χαρακτήρα. Έχοντας κατά νου πως η δική σας συμπεριφορά έχει ισχυρό αντίκτυπο στο παιδί, φροντίστε να του μεταδώσετε τα θετικά στοιχεία που θα θέλατε να έχει ο δικός του τρόπος συμπεριφοράς. Αφήστε το λοιπόν να μιμηθεί τις γκριμάτσες, τις αντιδράσεις, τις συνήθειές σας, και αν καμιά φορά η μίμηση σας φανεί αστεία, προσπαθήστε να συγκρατήσετε το γέλιο σας γιατί ένα είναι σίγουρο: το μικρό σας δε θα γελάσει!

Το ξέρατε; Πιο έξυπνα φαίνεται να είναι τα παιδιά που μιμούνται τους γονείς τους και κυρίως τη μαμά τους! Καναδική έρευνα αποκάλυψε πως τα παιδιά αυτά μπορούν να αντιληφθούν πολύ πιο εύκολα τους κανόνες της ζωής κατανοώντας νωρίς το σωστό και το λάθος σε σχέση με τα παιδιά που μιμούνταν λιγότερο. Οι ειδικοί μελέτησαν τη μιμητική συμπεριφορά νηπίων ηλικίας 14 και 22 μηνών και κατέληξαν πως εκείνα που αντέγραφαν τη μητέρα τους, μαθαίνουν πιο γρήγορα, αποκτούν πιο γρήγορα καλή κριτική σκέψη και έχουν περισσότερο αναπτυγμένη την παρατηρητικότητά.

Καθρέφτη καθρεφτάκι μου

Όπως επισημαίνουν οι ψυχολόγοι, τα παιδιά μικρής κυρίως ηλικίας, υιοθετούν πολύ πιο εύκολα συνήθειες που βλέπουν από εσάς (πράξεις) παρά όσα τα συμβουλεύετε να κάνουν (λόγια). Αν για παράδειγμα το παιδί βλέπει καθημερινά εσάς να βουρτσίζετε τα δόντια σας, είναι πολύ πιο πιθανό να αρχίσει και εκείνο να πλένει τα δοντάκια του από το να του πείτε απλώς ότι πρέπει να το κάνει. Καταλαβαίνουμε λοιπόν πόσο σημαντικό είναι τα παιδιά να βλέπουν εμάς, να κάνουμε αυτό που πιστεύουμε πως είναι σωστό. Γιατί δεν αρκεί μόνο να λέμε κάτι, πρέπει να το υποστηρίζουμε με την ανάλογη πράξη. Για παράδειγμα, μη περιμένετε το παιδί να…

  • Φορά ζώνη στο αυτοκίνητο, όταν εσείς την ξεχνάτε συνεχώς. Αντιλαμβάνεται πως αφού δεν τη φοράτε εσείς, δεν είναι και τόσο απαραίτητη. Μια καλή ιδέα είναι να εφαρμόσετε… το νόμο της ζώνης σε όσους επιβιβάζονται στο αυτοκίνητο ακόμα και για μια μικρή απόσταση.
  • Μη βλέπει πολλή τηλεόραση, όταν εσείς παρακολουθείτε με τις ώρες! Αφού δείτε μαζί την εκπομπή ή τη σειρά που θέλετε, κλείστε την τηλεόραση και παίξτε, κουβεντιάστε, πηγαίνετε βόλτα.
  • Μη τρώει πολλά γλυκά γιατί θα χαλάσουν τα δοντάκια όταν εσείς εφοδιάζετε το σπίτι με σοκολάτες τις οποίες απολαμβάνετε καθημερινά. Καλό είναι να του μάθετε πως πρέπει να τρώει τα πάντα με μέτρο.
  • Αγαπά και να μη χτυπά τα άλλα παιδάκια όταν εσείς χρησιμοποιείτε το ξύλο κάθε φορά που σας φέρνει αντίρρηση. Το ξύλο δεν είναι σε καμιά περίπτωση μέσο διαπαιδαγώγησης.
  • Μη βρίζει όταν σας ακούει να… στολίζετε τον άλλο οδηγό επειδή πάει αργά ή τον περαστικό που έριξε κατά λάθος τον καφέ του πάνω σας! Προσπαθήστε να διαχειρίζεστε με άλλο τρόπο το θυμό ή τα νεύρα σας.
  • Λέει την αλήθεια όταν σας έχει πιάσει να ψεύδεστε! Ακόμα και η δικαιολογία για να αναβάλετε μια συνάντηση, φαντάζει στα μάτια του τεράστιο ψέμα. Καλύτερα λοιπόν να είστε πιο προσεκτικοί! Επίσης, εξηγήστε του πως πρέπει να λέει πάντα την αλήθεια, και ειδικά στη μαμά και στο μπαμπά.
  • Είναι ευγενικό όταν δε χρησιμοποιείτε και τόσο συχνά τις λέξεις “ευχαριστώ”, “παρακαλώ”, “συγνώμη”. Αν έχει καθημερινά τέτοια ακούσματα από εσάς, είναι σίγουρο πως θα εντάξει στο λεξιλόγιό του τους πρώτους κανόνες ευγένειας.
Categories
Ανάπτυξη ΝΗΠΙΑΚΗ ΗΛΙΚΙΑ

Μεγαλώνει μέρα με τη μέρα!

Πόσο ψηλώνει ένα παιδάκι κάθε μέρα; Ανακαλύψτε το μέσα από ένα άρθρο «υψίστης» σημασίας!

Κατά τη διάρκεια του πρώτου χρόνου, θα δούμε το μικρό μας να αναπτύσσεται εν ριπή οφθαλμού! Συγκρίνοντάς το με την στιγμή που το κρατήσαμε για πρώτη φορά στην αγκαλιά μας, θα δούμε το ύψος του να αυξάνεται κατά περίπου εικοσιπέντε εκατοστά και το βάρος του να τριπλασιάζεται. Η ανάπτυξή του σαφώς θα συνεχιστεί, όχι όμως με τον ίδιο ρυθμό. Από την ηλικία των δύο ετών το μικρό μας θα κερδίζει σταδιακά περίπου 6 εκατοστά το χρόνο μέχρις ότου μπει στην εφηβεία. Σίγουρα θα υπάρξει κάποια στιγμή που θα το δούμε και πάλι να “ξεπετάγεται” από τη μία μέρα στην άλλη. Αυτό, συμβαίνει γύρω στα 8 με 13 χρόνια για τα κορίτσια και γύρω στα 10 με 15 χρόνια για τα αγόρια και συνήθως μετά από κάποιες καλοκαιρινές διακοπές, αφού, σύμφωνα πάντα με τους ειδικούς, τα παιδιά έχουν την τάση να ψηλώνουν με γρηγορότερους ρυθμούς την άνοιξη απ ότι το φθινόπωρο ή το χειμώνα! Γύρω στα 15 τους χρόνια λοιπόν τα κοριτσάκια μας θα έχουν φτάσει το τελικό τους ύψος, κάτι για το οποίο τα αγόρια θα χρειαστεί να περιμένουν μέχρι τα 16-17 τους χρόνια. Ποιο αναλυτικά, οι ρυθμοί ανάπτυξης ενός παιδιού από τη στιγμή της γέννησής του μέχρι την ολοκλήρωση της εφηβείας, έχουν ως εξής:

– Από 0 έως 12 μηνών: 25 εκατοστά περίπου
– Από 1 έως 2 ετών: 13 εκατοστά περίπου
– Από 2 έως 3 ετών: 9 εκατοστά περίπου
– Από 3 ετών και πάνω: περίπου 5 εκατοστά το χρόνο μέχρι την εφηβεία

Πότε ανησυχούμε;
Αναμφισβήτητα κάθε παιδάκι έχει τους δικούς του ρυθμούς ανάπτυξης οι οποίοι μπορεί να αποκλίνουν λίγο από τις φυσιολογικές τιμές. Κάποιες φορές, η απόκλιση αυτή μπορεί να περνά τα φυσιολογικά επίπεδα και να μας χτυπάει το καμπανάκι για μια επιπλέον επίσκεψη στον αναπτυξιολόγο. Ορισμένες από αυτές τις περιπτώσεις είναι οι εξής:

  • Όταν στις δύο-τρεις τελευταίες μετρήσεις δεν παρουσιάζεται άνοδος του ύψους, αλλά πτώση σε σχέση με τις αναμενόμενες τιμές.
  • Το ύψος του παιδιού είναι πολύ χαμηλό σε σχέση με το ύψος των γονιών.
  • Στον πίνακα με τις καμπύλες ανάπτυξης των αναπτυξιολόγων ο οποίος ελέγχει αν η ανάπτυξη του παιδιού είναι φυσιολογική σύμφωνα πάντα με το φύλλο και την ηλικία του, το μικρό μας βρίσκεται κάτω από την 3η ή πάνω από την 97η θέση.
  • Η ανάπτυξη του βάρους και του ύψους δεν κινούνται στην ίδια κατεύθυνση. Αντίθετα, το βάρος αυξάνεται με πολύ πιο γρήγορους ρυθμούς απ’ ότι το ύψος.
  • Το παιδί φορά πάνω από ένα χρόνο τα ίδια παπουτσάκια και ρουχαλάκια (πράγμα το οποίο σημαίνει πως η ανάπτυξή του δεν έχει προχωρήσει).
  • Τα συμπτώματα της περιόδου κάνουν την εμφάνισή του σχετικά νωρίς ή αρκετά καθυστερημένα σε σχέση με τα φυσιολογικά χρονοδιαγράμματα.

Προσοχή: Η σύγκριση της ανάπτυξης του παιδιού μας με την ανάπτυξη των παιδιών που βρίσκονται στην ίδια ηλικία με το μικρό μας ΔΕΝ αποτελεί ένδειξη ανησυχίας! Αυτό που μας νοιάζει είναι η σταθερή πορεία ανάπτυξης του δικού μας παιδιού, όχι των άλλων. Επίσης, σε καμία περίπτωση δεν θα πρέπει να είμαστε με μια μεζούρα στο χέρι, ούτε να στήνουμε καθημερινά το μικρό μας στον τοίχο προκειμένου να δούμε αν και πόσο έχει ψηλώσει από το… προηγούμενο βράδυ. Σύμφωνα με τους ειδικούς, υπάρχουν συγκεκριμένες ηλικίες ελέγχου στις οποίες ελέγχονται τόσο η σωματική ανάπτυξη, όσο και κάποια άλλα κομμάτια της ανάπτυξης του παιδιού. Στις 6 εβδομάδες γίνεται ο πρώτος έλεγχος και ακολουθούν επόμενοι έλεγχοι στους 8 και 18 μήνες και μετά στα 2 ½, 4 και 5 χρόνια.

Categories
Ανάπτυξη ΝΗΠΙΑΚΗ ΗΛΙΚΙΑ

Από τι επηρεάζεται το ύψος του παιδιού μας;

Ανακαλύψτε το μέσα από το άρθρο που ακολουθεί…

 

Τόσο τα γονίδια, όσο και το φύλο παίζουν σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη του παιδιού μας. Εκτός από αυτά, όμως, το ύψος του μικρού μας μπορεί να επηρεαστεί από τις ορμόνες, τη διατροφή και την άσκηση, αλλά και από κάποιους άλλους παράγοντες τους οποίους μπορεί να μην βάζουμε καν στο μυαλό μας. Ας πάμε, όμως, να τους δούμε λίγο πιο αναλυτικά…

  • Γονίδια: Σε ποιόν θα μοιάσει;
    Τη στιγμή της σύλληψής του, το μωρό μας λαμβάνει γενετικό υλικό από τη μαμά και τον μπαμπά του, το οποίο παίζει καθοριστικό ρόλο τόσο για το ύψος του, όσο και για την υπόλοιπη εμφάνιση ή τον χαρακτήρα του. Όπως, λοιπόν, θα “πάρει” από κάποιον τα ματάκια, από κάποιον τα χειλάκια, κ.ο.κ., έτσι, θα “πάρει” από κάποιον και το ανάστημά του, το οποίο φυσικά θα είναι “μείγμα” και των δυο γονιών, μπορεί όμως κάποιου το στοιχείο να υπερισχύσει.
  • Φύλο: Αγόρι ή κορίτσι;
    Μπορεί τα κορίτσια να ψηλώνουν γρηγορότερα, όταν όμως τα αγόρια ολοκληρώνουν την ανάπτυξή τους, συνήθως γίνονται ψηλότερα.
  • Ορμόνες: Φίλη ή εχθρός;
    Μια σειρά ειδικών ορμονικών εξετάσεων μπορεί να λύσει το μυστήριο ενός αναστήματος χαμηλότερου από το φυσιολογικό. Πρόκειται για τον “ορμονικό προσδιορισμό” κατά τη διάρκεια του οποίου θα ελεγχθεί η αυξητική ορμόνη (μια πρωτεΐνη η οποία αποτελείται από 191 αμινοξέα και είναι η βασική υπεύθυνη για την ανάπτυξη των μικρών μας), η λειτουργία του θυρεοειδούς αδένα και, ανάλογα με το φύλλο, τα στεροειδή, δηλαδή, η τεστοστερόνη για τα αγόρια και τα οιστρογόνα για τα κορίτσια.
  • Διατροφή: Μπορεί να “κλέψει” πόντους!
    Η σωστή διατροφή σίγουρα δεν θα βοηθήσει το μικρό μας να ψηλώσει περισσότερο από το αναμενόμενο, η φτωχή διατροφή όμως, ή μια λανθασμένη διατροφή που μπορεί να οδηγήσει στην παχυσαρκία μπορεί να “κλέψει” πόντους, αφού είναι σε θέση να προχωρήσει την οστική ηλικία και να οδηγήσει μειώσει την τιμή του αναμενόμενου ύψους του μικρού μας.
  • Άσκηση: “Κολλητή” της ανάπτυξης!
    Γυμνάζει τους μύες, “καίει” τις θερμίδες, μειώνει το λίπος και συμβάλλει στη ανάπτυξη και ενδυνάμωση των οστών και των αρθρώσεων. Με λίγα λόγια, η άσκηση, μας κρατά γερούς και δυνατούς πράγμα το οποίο μπορεί να σημαίνει ότι χωρίς αυτή τόσο η ευεξία και η φυσική μας κατάσταση, όσο και το ύψος μας μπορεί να… έχαναν πόντους!
  • Ψυχική και σωματική υγεία: Το Α και το Ω
    Πολλά προβλήματα υγείας μπορούν να έχουν άμεσο αντίκτυπο στην ομαλή ανάπτυξη του παιδιού καθυστερώντας τη, ή ακόμα, και μειώνοντας το αναμενόμενο επίπεδό της. Το ίδιο όμως μπορεί να ισχύει και για την άσχημη ψυχική κατάσταση, η οποία μπορεί επίσης να επηρεάσει αρνητικά το ρυθμό ανάπτυξης ενός παιδιού σύμφωνα πάντα με τους ειδικούς.
  • Περιβάλλον: Κι όμως παίζει (σπουδαίο) ρόλο!
    Πριν από μερικούς μήνες, το περιοδικό της Αμερικανικής Ακαδημίας Παιδιατρικής “Pediatrics” δημοσίευσε τα αποτελέσματα μελέτης των ερευνητών της Σχολής Δημόσιας Υγείας του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ, σύμφωνα με τα οποία η μόλυνση του περιβάλλοντος επηρεάζει τον ρυθμό ανάπτυξης των παιδιών. Συγκεκριμένα, τα παιδιά τα οποία εκτίθενται σε υψηλά επίπεδα χημικών ουσιών δεν είναι τόσο ανεπτυγμένα όσο άλλα συνομήλικα παιδάκια. Αιτία για το φαινόμενο αυτό αποτελούν, σύμφωνα πάντα με τους ειδικούς, τα πολυχλωριωμένα διφαινύλια (PCB) και οι διοξίνες που περνούν στον οργανισμό τους μέσω της τροφικής αλυσίδας κι έχουν τη δύναμη τα μεν να διαταράσσουν τη ρύθμιση των ορμονών της ανάπτυξης, τα δε να επιδρούν σε κάποια γονίδια που ρυθμίζουν το ρυθμό της.