Categories
ΝΗΠΙΑΚΗ ΗΛΙΚΙΑ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ

Η λεκάνη ρουφάει και… παιδάκια;

Όχι, όχι θέλω το γιο-γιο. Μπρρρρ, εδώ είναι τόσο κρύα και ψηλά! Μα πού με βάλατε, τι είναι αυτή η τρύπα; Θεούλη μου, κάνε να μην βγει κανένα χέρι και μ’ αρπάξει!

Όχι, όχι θέλω το γιο-γιο. Μπρρρρ, εδώ είναι τόσο κρύα και ψηλά! Μα πού με βάλατε, τι είναι αυτή η τρύπα; Θεούλη μου, κάνε να μην βγει κανένα χέρι και μ’ αρπάξει!

 

Για τα περισσότερα παιδιά η πρώτη γνωριμία με την τουαλέτα είναι, εάν μη τι άλλο, δραματική. Κι όχι άδικα αφού συμβαίνουν τόσα «περίεργα» πράγματα εκεί, που τους προκαλούν φόβο και άγχος… Η παγωμένη λεκάνη, τα ποδαράκια που είναι στον αέρα, το κουμπί που προκαλεί εκκωφαντικό θόρυβο, η από το πουθενά εμφάνιση νερού που ρουφάει και εξαφανίζει τα πάντα! Ας μην ξεχνάμε πως τα παιδιά φοβούνται τα πράγματα που απαιτούν μια απότομη και απροσδόκητη αλλαγή. Η άγνωστη λοιπόν λεκάνη, τους προκαλεί πανικό.

Αλήθεια, τι μπορείτε να κάνετε ούτως ώστε να το βοηθήσετε να εξοικειωθεί μαζί της και να καταφέρετε να ολοκληρώσετε με απόλυτη επιτυχία την εκπαίδευση της τουαλέτας;

  • Συστήστε του τη λεκάνη και το καζανάκι και δείξτε του πώς τα χρησιμοποιούμε. Πείτε του πως στη λεκάνη κάνουμε την ανάγκη μας και το νερό που βγαίνει πατώντας το συγκεκριμένο κουμπί τη διατηρεί καθαρή. Αν σας ρωτήσει «πού πηγαίνουν», πείτε του καλύτερα «σε μια μεγάλη θάλασσα που βρίσκεται πολύ μακριά μας». Ξεκαθαρίστε του πως δεν υπάρχει περίπτωση το νερό αυτό να παρασύρει και εκείνο.
  • Τραβάτε το καζανάκι αφού βγει το παιδί από το μπάνιο και σταδιακά βοηθήστε το να συνηθίσει τον ήχο, αφήνοντάς το να τον ακούει από απόσταση. Θα δείτε πως γρήγορα θα νιώσει έτοιμο όχι μόνο να τραβά το ίδιο το καζανάκι, αλλά και να κοιτά μέσα στη λεκάνη κατά τη διάρκεια της… εξαφάνισης!
  • Αγοράστε ένα καθισματάκι που προσαρμόζεται στη λεκάνη –μια καλή ιδέα είναι να το διαλέξει το ίδιο– για να μην παγώνει και ένα σκαμνάκι για να μπορεί να ανεβοκατεβαίνει μόνο του.
Categories
ΝΗΠΙΑΚΗ ΗΛΙΚΙΑ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ

Φοβάται την τουαλέτα

Το 3,5 χρονών αγοράκι μου το καλοκαίρι έβγαλε την πάνα και έμαθε να χρησιμοποιεί το γιογιό. Τώρα μάθαμε να χρησιμοποιούμε και την τουαλέτα όμως δείχνει να φοβάται και να διστάζει να τη χρησιμοποιήσει αν δεν είμαι κι εγώ μαζί του.

Πολλά παιδιά, δείχνουν φόβο με τη λεκάνη της τουαλέτας γιατί τους φαίνεται μεγάλη και φοβούνται μήπως πέσουν μέσα ή ότι θα τους παρασύρει. Επίσης δεν τους αρέσει να βλέπουν τα κόπρανά τους να εξαφανίζονται με ένα πάτημα στο καζανάκι.. Προσφέρετε την παρουσία σας στο γιό σας χαλαρά την ώρα που πηγαίνει στη τουαλέτα εφόσον είναι κάτι που το παιδί έχει ανάγκη. Μη δείχνετε ενόχληση ή κούραση και μην του κάνετε παρατηρήσεις γιατί ενδεχομένως να παρουσιάσει άρνηση. Έχει ανάγκη από την στήριξή, την ενθάρρυνση και την αποδοχή σας. Δίνετέ του την ευκαιρία να σας εκφράζει τους φόβους του ώστε να τον καθησυχάζετε. Σταδιακά δοκιμάστε να απομακρύνεστε για λίγο με ένα πρόσχημα ενώ του μιλάτε, αν όμως διαπιστώσετε ότι το παιδί ενοχλείται, να επιστρέφετε άμεσα κοντά του. Αν το δέχεται αυξήστε το χρόνο της απουσίας σας χωρίς όμως να του ασκήσετε καμιά πίεση. Η στάση σας είναι καθοριστικής σημασίας.

Categories
ΝΗΠΙΑΚΗ ΗΛΙΚΙΑ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ

Είμαι ο καλύτερος!

Μήπως οι προσδοκίες που έχουμε και οι στόχοι που βάζουμε για τα παιδιά μας παραείναι ψηλά για τα μικροκαμωμένα ποδαράκια τους;

Δεν είναι λίγες οι φορές που παροτρύνουμε τα μικρά μας να γίνουν όλα όσα εμείς δεν γίναμε, να κάνουν αυτά που δεν μπορέσαμε να κάνουμε και να αποκτήσουν τα πράγματα που ποτέ δεν είχαμε. Μήπως, όμως οι προσδοκίες που έχουμε και οι στόχοι που βάζουμε για τα παιδιά μας παραείναι ψηλά για τα μικροκαμωμένα ποδαράκια τους;

Είναι στο χέρι μας…!
Από τη στιγμή που τα μικρά μας αρχίζουν να «καταλαβαίνουν» τον εαυτό τους και ξεκινούν να ξεπατικώνουν τις λέξεις, τις ιδέες και τις αντιδράσεις μας, είναι έτοιμα να ρουφήξουν σαν σφουγγάρι όλα όσα ακούν και βλέπουν από εμάς. Τι σημαίνει αυτό; Πως θα πρέπει να αφήσουμε στην άκρη την αμιγώς ανταγωνιστική συμπεριφορά μας (αν κι εφόσον την έχουμε…) και να καλωσορίσουμε στη ζωή μας και στη ζωή των παιδιών μας της… ευγενή άμιλλα! Μαθαίνουμε, λοιπόν, στα παιδιά…
…να προχωρούν μπροστά
Τα ενθαρρύνουμε να βελτιώνονται σε σχέση με τις δικές τους πρωτύτερες επιδόσεις και όχι σε σχέση με τις επιδόσεις των άλλων. Με λίγα λόγια, παροτρύνουμε το μικρό μας να πάρει καλύτερο βαθμό στα μαθηματικά από αυτόν που πήρε την τελευταία φορά που έγραψε και όχι απλά να πάρει καλύτερο βαθμό από τη φίλη του την Ελενίτσα ή τον συμμαθητή του τον Γιωργάκη.
…να βάζουν προσιτούς στόχους
Αν ο μικρός μας ήρθε 5ος στο τρέξιμο, την επόμενη φορά που θα τρέξει τον παροτρύνουμε να προσπαθήσει για την 4η ή την 3η θέση και όχι απαραίτητα για την 1η.
…να σκέφτονται πριν ζητήσουν κάτι
Η μικρή μας θέλει να αγοράσει το συγκεκριμένο ζευγάρι παπούτσια επειδή της χρειάζεται ή απλά επειδή θέλει να έχει τα ίδια ή ακόμα και καλύτερα παπούτσια από τη φίλη της τη Μαιρούλα;

Επίσης…
…φροντίζουμε να τους κάνουμε «σωστές» ερωτήσεις
Προτιμούμε να τα ρωτάμε τι έμαθαν στο σχολείο και όχι αν έγραψαν καλά στο τεστ. Τα ρωτάμε πως τα πήγαν στον αγώνα και όχι τι θέση πήραν στην κατάταξη ή ποιος κέρδισε τελικά. Τέλος, τα ρωτάμε πως πέρασαν στην παιδική χαρά ή το πάρκο και όχι ποιους είδαν και τι φορούσαν αυτοί που είδαν.
…δεν δείχνουμε ποτέ ενθουσιασμό ή ζήλεια για πράγματα που μπορεί να έχουν οι άλλοι
Π.χ. για το τεράστιο σπίτι του Νικολάκη, το γρήγορο αυτοκίνητο του μπαμπά του Κωστάκη ή τα τέλεια παπούτσια της μαμάς της Μαρίας.
…συζητάμε μαζί τους για τις αξίες της οικογένειάς μας
Το θέμα δεν είναι να προσπαθήσουμε να αποκτήσουμε αυτό που θέλουμε με κάθε κόστος, αλλά να τα καταφέρουμε βασιζόμενοι στις δικές μας δυνάμεις. Το ζητούμενο, λοιπόν, δεν είναι να πάρουμε καλούς βαθμούς αντιγράφοντας, αλλά το να τα καταφέρουμε επειδή έχουμε προετοιμαστεί καλά. Το ίδιο ακριβώς ισχύει και για τα αθλήματα ή τα παιχνίδια – ο σκοπός δεν αγιάζει τις… ζαβολιές!
…υποδεικνύουμε τα καλά πρότυπα και τη σωστή συμπεριφορά
Ένας ποδοσφαιριστής που τρέχει να βάλει γκολ και ρίχνει κάτω τον αντίπαλο παίχτη, δεν είναι καλό πρότυπο – ακόμα κι αν καταφέρει να σκοράρει!

Categories
ΝΗΠΙΑΚΗ ΗΛΙΚΙΑ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ

Drama Queen!

Αν το δράμα ξεκινά επειδή το αγαπημένο του μπλουζάκι είναι στ’ άπλυτα ή φάγατε το τελευταίο πατατάκι στο μπολ του, είναι καιρός να μάθετε στο παιδί σας γιατί κάποιες φορές είναι προτιμότερο να γελάμε απ’ το να κλαίμε.

Αν και το δικό σας παιδί κάποιες φορές μοιάζει με πρωταγωνιστή δραματικού μονόπρακτου, πιθανόν είστε εξοικειωμένοι με φωνές, κλάματα ή ξεσπάσματα θυμού που συνήθως πυροδοτούν ασήμαντες αφορμές. Τα καλά νέα είναι ότι αυτό δεν είναι κάτι ανησυχητικό. Σύμφωνα με τους ειδικούς, τα δραματικά ξεσπάσματα είναι τυπικά στα παιδιά σχολικής ηλικίας τα οποία συχνά μπορεί να υπερβάλλουν για θέματα που σε εμάς τους μεγάλους μοιάζουν ασήμαντα. Δεν το κάνουν ούτε για να μας προκαλέσουν ούτε για να μας εκνευρίσουν. Γιατί όμως αντιδρούν σαν να ήρθε το τέλος του κόσμου;

Τι κρύβεται από πίσω;
Το πρόβλημα προκύπτει συνήθως επειδή το παιδί δεν έχει μάθει ακόμα να διαχειρίζεται τα συναισθήματα απογοήτευσης, θυμού και ματαίωσης. Θα πρέπει επίσης να λάβετε υπόψη, ότι οι αντιδράσεις του μπορεί να είναι απλώς πιστή αντιγραφή των δικών σας αντιδράσεων. Αν για παράδειγμα αντιδράτε υπερβολικά επειδή έσκασε το λάστιχο του αυτοκινήτου ή ο σύζυγός σας ξέχασε να βγάλει έξω τα σκουπίδια, το παιδί θα μιμηθεί αυτό το πρότυπο συμπεριφοράς.  Σε τέτοιες περιπτώσεις προτιμάτε να επιστρατεύετε το χιούμορ ή ακόμα και τον αυτοσαρκασμό αφού για να μάθει το παιδί να είναι ψύχραιμο θα πρέπει πρώτα απ’ όλα οι γονείς να είναι ψύχραιμοι. Σε άλλη περίπτωση, εξετάστε αν έχουν συμβεί δραστικές αλλαγές στην καθημερινότητά του (ένα διαζύγιο, αλλαγή κατοικίας, καινούργιο αδερφάκι) και δώστε στο παιδί χρόνο για να προσαρμοστεί αφού στην πραγματικότητα αντιδρά με δόσεις υπερβολής γιατί είναι αγχωμένο ή πιεσμένο. Τέλος, μην ξεχνάτε πως κάποια παιδιά μπορεί να έχουν δραματικά ξεσπάσματα με ασήμαντη αφορμή όταν νιώθουν ότι οι γονείς τους δεν τους δίνουν αρκετή σημασία  επιδιώκοντας να προκαλέσουν την προσοχή. Δοκιμάστε, λοιπόν, να αφιερώσετε περισσότερο χρόνο στο μικρό σας.  Μην ξεχνάτε ότι μέσα στην μέρα χρειάζεται να υπάρχουν στιγμές που τα φώτα θα πέφτουν αποκλειστικά και μόνο πάνω στον μικρό πρωταγωνιστή της ζωή σας!

Πώς  να το χειριστείτε:

  • Μην αντιδράτε στο δράμα με δράμα. Αποφύγετε να συμπάσχετε μαζί του δραματοποιώντας κι εσείς τη συμπεριφορά σας ή παρέχοντας υπερβολική ανακούφιση ή υποστήριξη στο παιδί.
  • Δείξτε, όμως, σχετική κατανόηση χρησιμοποιώντας φράσεις όπως  «Λυπάμαι πολύ» ή «Καταλαβαίνω ότι στεναχωρήθηκες» αποφεύγοντας σε κάθε περίπτωση να γελοιοποιήσετε την κατάσταση.
  • Μην βιάζεστε ν’ αντικαταστήσετε τη δυστυχία με ευτυχία. Π.χ. προτείνοντας να του αγοράσετε καινούριο παιχνίδι. Το παιδί πρέπει να καταλάβει ότι πάντα υπάρχουν στιγμές απογοήτευσης που αποτελούν μέρος της ζωής.
  • Προτείνετε όμως μία δύο εναλλακτικές. Το πιθανότερο είναι ότι στην αρχή θα σας πει «όχι» ό,τι κι αν του προτείνετε. Όταν, όμως, ηρεμήσει δεν αποκλείεται να ενδιαφερθεί για κάποια από τις εναλλακτικές που του προτείνατε. Στόχος σας είναι να κατανοήσει ότι για κάθε πρόβλημα που προκύπτει καλό είναι να σκεφτόμαστε πιθανές λύσεις.
  • Μην θυμώνετε. Να θυμάστε ότι το παιδί θα νιώσει ότι έχει δύναμη πάνω σας αν δει ότι η συμπεριφορά του σας εκνευρίζει. Όσο πιο ήπια και χαλαρή είναι η αντίδραση σας, τόσο πιο πιθανό είναι να αποδυναμώσετε τη δραματική του αντίδραση.
  • Βάλτε, όμως, σαφή όρια. Είναι σημαντικό να είστε προετοιμασμένη για το πως θα βάλετε ένα τέλος στο δράμα αν δείτε ότι η σκηνή συνεχίζεται.  Αδιαφορήστε, βγείτε από το δωμάτιο, ασχοληθείτε με κάτι άλλο ή φέρτε το παιδί  προ τετελεσμένης απόφασης.

Εxtra Tip: Διδάξτε στο παιδί σας «ταμπελίτσες» για τα συναισθήματά του!  Συζητήστε για το θυμό, τον εκνευρισμό, τη λύπη, τη χαρά, την απογοήτευση….  Κουβεντιάστε πότε νιώθουμε έτσι, πώς το καταλαβαίνουμε (πχ κατσουφιάζουμε) και τι μπορούμε να κάνουμε για να διαχειριστούμε το αρνητικό συναίσθημα.

Παρακαλώ… βοήθεια!
Όπως επισημαίνει η κ. Βάρβογλη δεν είναι η συχνότητα που πρέπει να μας προβληματίζει όσο η ένταση των επεισοδίων. Αν τα δραματικά ξεσπάσματα του παιδιού δημιουργούν πρόβλημα στην καθημερινότητα της οικογένειας, εκδηλώνονται το ίδιο συχνά και έξω από το σπίτι ή στο σχολείο ή ενώπιον τρίτων, συνοδεύονται από επεισόδια βίας ή επιθετικότητα (π.χ. το παιδί εκτοξεύει πράγματα ή χτυπά κάποιον) ή σας κάνουν να χάνεται τον έλεγχο, η συμβουλή του ειδικού θα μπορούσε ν’ αποδειχθεί ιδιαίτερα χρήσιμη.

 

Categories
ΝΗΠΙΑΚΗ ΗΛΙΚΙΑ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ

Πώς ήταν το σχολείο σήμερα;

Η σχολική χρονιά όχι μόνο έχει ξεκινήσει, αλλά μετράει και αντίστροφα για τα Χριστούγεννα πια. Κάθε μέρα το παιδάκι σας γυρίζει κουρασμένο στο σπίτι και κάθε μέρα το ρωτάτε το ίδιο πράγμα: πώς ήταν το σχολείο σήμερα; Ε, κι εσείς θα βαριόσασταν να απαντάτε το ίδιο κάθε μέρα. Για το λόγο αυτό, βρήκαμε για εσάς 15 ερωτήσεις που θα σας βοηθήσουν να κάνετε διάλογο με το παιδί σας και να καταλάβετε από τα συμφραζόμενα πως περνάει στο σχολείο. Μέσα από τη συζήτηση αυτή θα μάθετε τι του αρέσει και τι παράπονα έχει. Έτσι κι εσείς θα αναπτύξετε μια καλύτερη σχέση εμπιστοσύνης με το μικρό σας, αλλά και εκείνο θα τα πάει καλύτερα στα μαθήματα. Ποιες είναι, όμως, αυτές οι… μαγικές ερωτήσεις;

1. Ποιο είναι το ωραιότερο πράγμα που έγινε σήμερα στο σχολείο;
2. Βοήθησες κάποιον φίλο σου σήμερα; Με ποιον τρόπο;
3. Αν ένα διαστημόπλοιο με εξωγήινους προσγειωνόταν στην τάξη σου και έπαιρνε ένα συμμαθητή σου, ποιος θα ήθελες να είναι;
4. Αν πάρω τώρα τη δασκάλα σου τηλέφωνο, τι θα μου πει για σένα;
5. Με ποιο παιδάκι από την τάξη θα δεχόσουν να παίξεις με το αγαπημένο σου παιχνίδι;
6. Ποια λέξη λέει συνέχεια η δασκάλα σου στην τάξη;
7. Ποιο είναι το πιο ωραίο μέρος του σχολείου;
8. Αν έπρεπε να γίνεις αύριο η δασκάλα της τάξης, τι θα έκανες και τι θα άλλαζες στη συμπεριφορά σου;
9. Με ποιον θα άλλαζες θέση στο σχολείο; Γιατί;
10. Ποιο παιχνίδι παίζετε με τα άλλα παιδιά περισσότερο στο διάλειμμα;
11. Σε ποιο μάθημα πιστεύεις ότι χρειάζεται να κάνεις περισσότερες ώρες και σε ποιο λιγότερες;
12. Βαρέθηκες καθόλου σήμερα; Πότε;
13. Πες μου την πιο περίεργη λέξη που άκουσες σήμερα.
14. Πες μου ένα πράγμα που αισθάνεσαι ότι έμαθες σήμερα στο σχολείο.
15. Πες μου κάτι που σε έκανε να γελάσεις.

Categories
ΝΗΠΙΑΚΗ ΗΛΙΚΙΑ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ

Πώς θα έχω ένα υπάκουο και πειθαρχημένο παιδί;

Οι κανόνες είναι απαραίτητοι στη ζωή των μικρών μας. Μέσω αυτών θα μάθουν να ξεχωρίζουν το σωστό από το λάθος και το καλό από το κακό. Αλήθεια, όμως, πόσο εύκολο είναι όχι τόσο να τους θεσπίσουμε, όσο να τους «καθιερώσουμε»;

Τα «βήματα» της πειθαρχίας
• Συζητάμε. Δε γίνεται να μπει στο μυαλό μας το τρίχρονο παιδάκι μας και να ξεχωρίσει το σωστό από το λάθος. Οφείλουμε πρώτα να συζητήσουμε μαζί του τι είναι καλό και τι κακό κι ύστερα να βάλουμε «κανόνες».

• Δε φωνάζουμε. Δεν υπάρχει λόγος να αρχίσουμε να φωνάζεις όταν κάνει κάτι λάθος. Μπορούμε απλά να το ρωτήσουμε με ήρεμο τρόπο αν αυτό που έκανε ήταν στους «κανόνες».

• Αφού παραδεχτεί ότι δε φέρθηκε σωστά, το ρωτάμε τι πιστεύει για τις πράξεις του. Μόνο όταν κρίνει τον εαυτό του θα καταλάβει το λάθος του.

• Τώρα που καταλήξαμε στο λάθος, του εξηγούμε ότι πρέπει να αλλάξει συμπεριφορά. Αν δούμε ότι επιμένει, τότε του λέμε ποιες θα είναι οι συνέπειες της πράξης του και φροντίζουμε να τις τηρήσουμε.
Προσοχή: Δε λέμε στο παιδί «αν δεν κάνεις αυτό που σου λέω, τότε δε θα δεις τηλεόραση για μια βδομάδα». Δεν έχει νόημα να απειλούμε το μικρό μας. Ζητάμε, μετά από συζήτηση, από το παιδί αυτό που θέλουμε κι αν δούμε ότι δεν το κάνει λέμε απλά «τέλος για μια βδομάδα η τηλεόραση». Χωρίς απειλή. Οι συνέπειες πρέπει να υπάρχουν σε μια κακή συμπεριφορά με απλή υλοποίηση.

Επιβράβευση και τιμωρία
• Όταν το παιδί κάνει κάτι καλό, οφείλουμε να το επιβραβεύουμε. Όχι μόνο να του λέμε μπράβο, αλλά και έμπρακτα. Για παράδειγμα, μπορούμε να το αφήσουμε ένα βράδυ να κοιμηθεί πιο αργά, να πάμε μια μεγάλη (εκτός προγράμματος) βόλτα στο πάρκο, να του βάλουμε λίγο περισσότερο παγωτό ή να περάσουμε λίγο περισσότερο χρόνο μαζί του παίζοντας.

• Όταν το παιδί δε φέρεται όπως «πρέπει», τότε θα υπάρξουν συνέπειες. Για παράδειγμα, δεν το αφήνουμε να δει τηλεόραση ή δεν το αφήνουμε να κάνει κάτι που ήθελε. Απαγορεύεται να το κλείσουμε μόνο του σε δωμάτιο για να σκεφτεί τις πράξεις του. Το μόνο που θα καταφέρουμε θα είναι να έχουμε ένα φοβισμένο και κλαμένο παιδί.

Do’s:
• Παίρνουμε μια βαθιά ανάσα και σκεφτόμαστε πριν τιμωρήσουμε το παιδί.
• Μιλάμε με το παιδί για τα συναισθήματα και τις ανάγκες του.
• Μιλάμε με το παιδί για τα συναισθήματα και τις δικές μας ανάγκες.
• Είμαστε συνεπείς τόσο στην τιμωρία όσο και στην επιβράβευση.
• Είμαστε δίκαιες.
• Γινόμαστε παράδειγμα για μίμηση.

Dont’s:
• Δεν ξεσπάμε το θυμό μας στο παιδί.
• Δε φωνάζουμε και δε βρίζουμε το παιδί. Είμαστε ήρεμες.
• Δεν κριτικάρουμε και δεν κατηγορούμε το παιδί.
• Δε συγκρίνουμε το παιδί μας με τα αδέρφια ή τους φίλους του. Δεν το συγκρίνουμε με κανέναν βασικά. Έχει δική του προσωπικότητα.

Extra tip: Τίποτα από τα παραπάνω δε λειτουργεί χωρίς συζήτηση με το παιδί. Φροντίζουμε να του εξηγήσουμε σιγά σιγά όλους τους «κανόνες» λειτουργίας του σπιτιού, πριν περάσουμε στη φάση της τιμωρίας. Επίσης, θα πρέπει να συνεννοηθούμε με το μπαμπά και τις γιαγιάδες να μην του προσφέρουν αυτά που του στερεί η τιμωρία. Αν δεν το κάνουν, το παιδί θα νομίζει ότι η μαμά είναι η κακιά της οικογένειας και δε θα μάθει ποτέ να φέρεται σωστά.

Categories
6+ ΝΗΠΙΑΚΗ ΗΛΙΚΙΑ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ Ψυχολογία

10 πράγματα που μαθαίνει μέσα από την αποτυχία

Η ζωή δεν είναι μόνο νίκες… Κάποια στιγμή, η αποτυχία μπορεί να χτυπήσει την πόρτα του μικρού σου. Μην τη φοβάσαι, έχει πολλά να του μάθει… Ποια είναι αυτά; Η απάντηση βρίσκεται μόνο ένα «κλικ» μακριά!

1. Να ξεχωρίζει το σωστό από το λάθος
Είναι πολύ σημαντικό να ξέρει το μικρό σας πότε κάτι που κάνει είναι καλό και πότε κακό. Αν δεν κάνει κάτι λάθος, δε θα το συνειδητοποιήσει.
Για παράδειγμα, εσείς του λέτε «μη βάλεις το λεμόνι στο στόμα σου, γιατί είναι ξινό». Αν όμως δεν το κάνει και δεν νιώσει την… ξινίλα, δε θα το καταλάβει ποτέ!

2. Να πατάει στα πόδια του
Όταν του υποδεικνύετε συνέχεια το σωστό, το παιδί ζει σε μια προστατευτική γυάλα. Αφήστε το να κάνει λάθος κι έτσι θα μάθει να στηρίζεται στον εαυτό του.
Για παράδειγμα, το βοηθάτε να διαβάζει καθημερινά για να μην του κάνει παρατήρηση ο δάσκαλος στο σχολείο. Αντ’ αυτού, εξηγήστε του ότι πρέπει να διαβάζει μόνο του. Έτσι, αν ο δάσκαλος το πιάσει αδιάβαστο ή βρει κάποιο λάθος στην άσκηση, θα ξέρει ότι την επόμενη φορά πρέπει να διαβάσει περισσότερο.

3. Να δέχεται την αποτυχία
Είναι πολύ σημαντικό, τόσο για τα παιδιά όσο και για εμάς τους ενήλικες, ότι η αποτυχία δεν είναι το τέλος του κόσμου. Είναι ένα μικρό εμπόδιο στο δρόμο μας και η αλήθεια είναι πως μόνο όταν πέσουμε μπορούμε να ξανασηκωθούμε.
Για παράδειγμα, δεν έγραψε καλά σε ένα τεστ ή δεν είχε το αποτέλεσμα που ήθελε σε κάποιον αγώνα το μικρό σας; Ε, και; Θα ξαναπροσπαθήσει!

4. Να βρίσκει τα όριά του…
…και να τα ξεπερνάει! Μα γι’ αυτό υπάρχουν άλλωστε τα όρια! Το ζήτημα είναι να έχουμε συναίσθηση και να χρησιμοποιήσουμε το αποτέλεσμα υπέρ μας.
Για παράδειγμα, έβαλε πολύ δυνατά τη μουσική και σας έκανε παρατήρηση ο γείτονας; Την επόμενη φορά που θα θελήσει να ακούσει δυνατά τη μουσική, θα πρέπει να φορέσει ακουστικά!

5. Να προχωράει!
Ό,τι κι αν γίνει, όσες φορές κι αν αποτύχουμε στο στόχο που έχουμε βάλει, δεν πρέπει να τα παρατάμε! Αυτό που τώρα φαίνεται αδύνατο, μπορούμε να το καταφέρουμε, αρκεί να μην ακούμε τις «Σειρήνες» που θέλουν να μας κάνουν να το ξεχάσουμε.
Πάρτε για παράδειγμα, τον Walt Disney… Τον έδιωξαν από την δουλειά του γιατί δεν είχε καλές ιδέες, ενώ η φαντασία του χαρακτηρίστηκε φτωχή. Όλοι ξέρουμε τι πέτυχε με τη φαντασία του, ενώ κανένας δεν θυμάται το όνομα εκείνου του εργοδότη.

6. Να ξαναρχίζει…
Το παιδί σας, μέσα από κάθε αποτυχία πρέπει να βρίσκει τη δύναμη να ξαναρχίζει μέχρι να βρει το στόχο του. Για παράδειγμα, ο Τόμας Έντισον είχε πει ότι δεν απέτυχε, απλώς βρήκε 10.000 τρόπους που δεν ανάβει μια λάμπα.

7. Να μάθει την έννοια της υπομονής
Όταν κάνουμε λάθη, ακόμα και πολύ σοβαρά, υπάρχει πάντα μέσα τους το δώρο της δεύτερης ευκαιρίας. Αποτυχία είναι να το βάζουμε κάτω, όχι το ίδιο το λάθος… κι αυτό ακριβώς πρέπει να μάθουμε στα παιδιά. Να κάνουν υπομονή και να προσπαθούν.
Για παράδειγμα, αν δε βγήκε πρώτο σε βαθμούς στην τάξη ή αν δεν πήρε κάποιο μετάλλιο, πρέπει να καταλάβει πως συνεχίζοντας τη σωστή δουλειά θα δικαιωθούν οι κόποι του.

8. Να είναι ευγενικό
Ο χαρακτήρας μας φαίνεται όταν χάνουμε. Το παιδί πρέπει να μάθει να είναι χαμηλών τόνων και να μην ξεσπάει όταν τα πράγματα δεν του πάνε όπως θα ήθελε.
Για παράδειγμα, έχασε στο επιτραπέζιο που έπαιζε με τους φίλους του; Ωραία, την επόμενη φορά θα κερδίσει… το να έρθει σε λογομαχία με τα άλλα παιδιά, σίγουρα δεν είναι λύση.

9. Να αναπτύξει τη φαντασία του
Όταν όλοι οι δρόμοι οδηγούν σε αδιέξοδα, είναι καιρός να πετάξουμε. Αυτό ακριβώς πρέπει να κάνει και το μικρό σας. Να αναπτύξει τη φαντασία του και να μάθει να… πετάει και να βρίσκει λύσεις, εκεί που οι άλλοι βλέπουν εμπόδια.
Για παράδειγμα, δυσκολεύεται σε ένα πρόβλημα μαθηματικών. Αφήστε το να το διαβάσει πολλές φορές, να καταλάβει τι στοιχεία έχει και τι ζητάει. Μόνο όταν συνειδητοποιήσει αυτό, θα μπορέσει να φανταστεί τη λύση.

10. Να επιτυγχάνει τους στόχους του
Μόνο όταν πέσεις μπορείς να ξανασηκωθείς. Κανείς μας δεν κάθεται σε ένα ροζ συννεφάκι, το ίδιο και τα παιδιά. Η αποτυχία είναι η καλύτερη αφορμή για επιτυχία.
Για παράδειγμα, η συγγραφέας του «Harry Potter», J.K.Rowling, ήταν μια χωρισμένη και άνεργη μητέρα δύο παιδιών, που ξεκίνησε να γράφει την ιστορία της, πάνω στο εισιτήριο του τρένου. Αφού τα κατάφερε εκείνη, γιατί να μην τα καταφέρει το μικρό σας;

Categories
ΝΗΠΙΑΚΗ ΗΛΙΚΙΑ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ

Πώς θα γίνει καλύτερος άνθρωπος;

Υπάρχουν πράγματα που λέμε και άλλα που άθελά μας παραλείπουμε να πούμε στα παιδιά μας. Διαβάστε προσεκτικά 10 μαθήματα – συμβουλές που θα έπρεπε όλες να δίνουμε στα μικρά μας…

1. Η αποχώρηση δεν είναι ήττα!
Όσο κι αν τους λέμε να συνεχίσουν να προσπαθούν για να πετύχουν αυτό που θέλουν, κάποια στιγμή πρέπει να τα παρατούν! Είναι σημαντικό να γνωρίζει το παιδί πότε έχει χάσει και πρέπει να ξαναρχίσει κάτι καινούριο!

2. Δεν υπάρχει ροζ συννεφάκι!
Όσο κι αν τα έχουμε προστατευμένα, εάν δε βγούν από τη «γυάλα» που τους φτιάχνουμε δε θα καταλάβουν ποτέ πόσο σημαντικό είναι να πατούν στα πόδια τους…

3. Η ευτυχία είναι επιλογή.
Δεν την ψάχνουμε όπως τα κλειδιά του αυτοκινήτου στην τσάντα. Μόλις βρουν τα παιδιά αυτό που θα τα κάνει ευτυχισμένα, αφήστε τα να το κυνηγήσουν!

4. Η ζωή δεν είναι κάτι που περιμένουμε να συμβεί.
Συμβαίνει όσο εμείς σκεφτόμαστε το μέλλον μας. Μάθετε στο παιδί σας να ζει κάθε στιγμή του μοναδικά, χωρίς να το ενδιαφέρει τι θα πουν οι άλλοι.

5. Οι αποφάσεις μας είναι δικές μας.
Τα παιδιά οφείλουν να γνωρίζουν πως όταν πάρουν μια απόφαση μόνα τους εκείνα θα καρπωθούν τη «νίκη» και δε θα έχουν κανέναν να κατηγορήσουν σε περίπτωση «ήττας». Πρέπει να είναι υπεύθυνα!

6. Οι πρόσκαιρες επιθυμίες, δεν είναι και οι βαθύτερες.
Μερικές φορές πρέπει να βάζουμε στην άκρη κάτι που θέλουμε προσωρινά και να επενδύουμε σε μακροπρόθεσμους στόχους. Για παράδειγμα, ένα παιχνίδι που θέλει τώρα επειδή το έχουν οι φίλοι του κι όχι επειδή του αρέσει, μπορεί να μην αγοραστεί, αλλά να μαζέψει τα χρήματα για να πάρει το ποδήλατο των ονείρων του!

7. Πρέπει να προσέχουμε τον εαυτό μας.
Όταν προσέχουμε τους εαυτούς μας, μοιραζόμαστε περισσότερα πράγματα και πιο εύκολα με τους άλλους.

8. Όσοι μιλούν πίσω από την πλάτη μας το κάνουν γιατί βρισκόμαστε ένα βήμα μπροστά τους.
Είναι τόσο απλό. Τα παιδιά πρέπει να μάθουν τόσο να μην κρίνουν τους άλλους (όταν δεν είναι παρόντες), αλλά και να μην πικραίνονται από τα διάφορα πικρόχολα σχόλια που μπορεί να ειπωθούν για εκείνα.

9. Πρόσεχε τι εύχεσαι!
Ό,τι ευχηθούμε, καλό ή κακό, πάντοτε συμβαίνει. Κυρίως οι βαθύτεροι φόβοι μας. Μάθετε στο παιδί να μη φοβάται αυτά που θα συμβούν, αλλά να τα αντιμετωπίζει. Με το φόβο κανείς δεν έγινε καλύτερος!

10. Η αποτυχία είναι υποτιμημένη!
Μόνο αν χάσουμε θα μάθουμε. Μέσα από την επιτυχία το παιδί θα γίνει καλύτερος άνθρωπος… Γιατί να κλαίει που έπεσε ενώ μπορεί να σηκωθεί πιο δυνατό;

Categories
6+ ΝΗΠΙΑΚΗ ΗΛΙΚΙΑ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ Ψυχολογία

Καλοκαιρινές φιλίες: Γιατί είναι τόσο δυνατές;

Για έναν μήνα ή και παραπάνω είναι αχώριστα! Πως μπορείς να τους εξηγήσεις ότι ο χωρισμός είναι αναπόφευκτος; Και γιατί οι καλοκαιρινές φιλίες είναι τόσο δυνατές παρόλο που εκ των πραγμάτων τελειώνουν άδοξα;

Ένα από τα καλά των πολυήμερων διακοπών το καλοκαίρι σε ένα και μόνο μέρος, όπως π.χ. στην εξοχική κατοικία ή στο χωριό με τη γιαγιά, είναι ότι εξασφαλίζει στα παιδιά την ευκαιρία να αναπτύξουν πολλές και στενές φιλίες. Μερικές μέρες ή εβδομάδες αρκούν για να εξελιχθεί μια γνωριμία σε δυνατή φιλία με ασταμάτητα γέλια και χαχανητά, κρυφτό και κυνηγητό μέχρι το βράδυ, ατελείωτες βόλτες με τα ποδήλατα… Μέχρι που έρχεται η ώρα του αποχαιρετισμού την οποία συνήθως συνοδεύουν δάκρυα στα μάτια. Γιατί είναι όμως οι καλοκαιρινές φιλίες των παιδιών τόσο δυνατές;

Η ανάγκη ανακάλυψης του εαυτού
Τα μικρά παιδιά εύκολα και γρήγορα κάνουν νέους φίλους και «δένονται» με χαρακτηριστική ευκολία. Συχνά, οι γονείς πιστεύουν ότι το παιδί δεν έχει κριτήριο επιλογής φίλων και γι αυτό κάνει παρέα με τον οποιονδήποτε. Αυτό όμως δεν είναι αλήθεια! Τα παιδιά 5-9 ετών εξακολουθούν να βρίσκονται σε φάση ανακάλυψης του εαυτού τους και «κοινωνικού πειραματισμού» που περιλαμβάνει ερωτήματα όπως:  Ποιες συμπεριφορές είναι αποδεκτές; Τι κάνουμε με τους φίλους;  Πώς διαπραγματευόμαστε; Για να απαντήσουν αυτά και άλλα παρόμοια σημαντικά ερωτήματα, δημιουργούν συχνά δυνατές φιλίες σε σύντομο διάστημα, αλλά με μεγάλη ψυχική ένταση.

Καταλύτης το καλοκαίρι
Η αλήθεια είναι ότι τα παιδιά επιθυμούν να συνάψουν φιλίες και μπορούν να δεθούν πιο γρήγορα με καινούριους φίλους απ’ ότι οι μεγάλοι. Τα παιδιά εξάλλου στηρίζονται, όσον αφορά στην επιλογή φίλων, στον αυθορμητισμό. Δεν χρησιμοποιούν τα κριτήρια των μεγάλων για να αξιολογήσουν έναν υποψήφιο φίλο και δεν περιμένουν να αποκτήσουν την αναγκαία εμπιστοσύνη για να δεθούν. Επιπλέον, το καλοκαίρι και οι διακοπές λειτουργούν σαν καταλύτης εξασφαλίζοντας τις καλύτερες συνθήκες για να ευδοκιμήσει μια φιλία: άπλετο χρόνο στη διάθεσή τους και παιχνίδι έξω από το σπίτι! Όσο περισσότερο χρόνο είναι μαζί τα παιδιά μακριά από τις έγνοιες των μαθημάτων, παίζοντας και περνώντας καλά, τόσο πιο πολύ δένονται. Είναι αναμενόμενο λοιπόν το παιδί σας να δεθεί γρήγορα με  την παρέα των παιδιών στο εξοχικό ή στο χωριό, με τα παιδιά των οικογενειακών φίλων με τους οποίους πήγατε μαζί διακοπές ή ακόμα και μ’ έναν καινούριο φίλο που γνώρισε στο τόπο που παραθερίζετε. Τι γίνεται όμως όταν έρχεται η ώρα του αποχωρισμού;

Δυσκολία στον αποχωρισμό
Μερικά παιδιά κατά φάση του αποχωρισμού από τους φίλους του καλοκαιριού μπορεί να νιώσουν μια πρόσκαιρη θλίψη ή μελαγχολία. Είναι πολύ πιθανό μάλιστα να είναι πιο δύσκολος ο αποχωρισμός αν το παιδί σας:

  • Είναι εσωστρεφής χαρακτήρας. Αν γενικά δυσκολεύεται να κάνει φίλους επειδή είναι ντροπαλό, η απώλεια του καλοκαιρινού φίλου θα του κοστίσει περισσότερο απ’ ότι σ’ ένα παιδί που κάνει εύκολα και γρήγορα καινούργιους φίλους.
  • Είναι μοναχοπαίδι. Το αίσθημα της μοναξιάς μπορεί να είναι πιο έντονο για ένα παιδί που δεν έχει αδέρφια να παίξει μαζί τους στο σπίτι.
  • Δεν έχει φίλους κοντά στο σπίτι.  Όσο λιγότερα παιδάκια υπάρχουν για να συναναστραφεί το παιδί μετά την επιστροφή τόσο μεγαλύτερη μπορεί να είναι η νοσταλγία της καλοκαιρινής φιλίας.

Σταθείτε πλάι του!
Η πιο γρήγορη και ανώδυνη προσαρμογή του παιδιού μετά την επιστροφή στο σπίτι εξαρτάται και από τη στάση των γονιών. Οι γονείς θα πρέπει να το έχουν προετοιμάσει ότι αργά ή γρήγορα θα έρθει η στιγμή του αποχαιρετισμού με τρόπο γλυκό και καθησυχαστικό, δίνοντας έμφαση σε όλα τα όμορφα που περιμένουν το παιδί μετά την επιστροφή. Η επιστροφή από τον τόπο παραθερισμού, εξάλλου, δεν συνεπάγεται απαραίτητα και το τέλος τον διακοπών. Μην πέφτετε λοιπόν με τα μούτρα στις δουλειές παραμελώντας το παιδί. Επιπλέον φροντίστε να:

  • Να βγαίνετε με το παιδί έξω συχνά. Στον τόπο των διακοπών η επαφή με τα παιδιά μπορεί να είναι πιο εύκολη. Θα πρέπει όμως μετά την επιστροφή σας στην πόλη να φροντίζετε το παιδί να βγαίνει έξω και να πηγαίνει σε μέρη όπως η παιδική χαρά ή το πάρκο όπου μπορεί να απολαύσει ζωηρό παιχνίδι και την παρέα άλλων παιδιών.
  • Επιδιώξτε το παιδί να συναντήσει τους φίλους που έχει στην πόλη. Μερικά τηλέφωνα και κάποια πρόσκληση για επίσκεψη στο σπίτι μπορεί να ανεβάσουν αμέσως τη διάθεσή του.
  • Κρατήστε επαφή με τους φίλους των διακοπών, εφόσον αυτό είναι εφικτό, ανταλλάσσοντας τηλέφωνα και διευθύνσεις ή ακόμα κι επισκέψεις.
  • Εξασφαλίστε τις απαραίτητες ευκαιρίες καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου ώστε  να έχει το παιδί όχι μόνο μία αλλά αρκετές φιλίες με συνομήλικα παιδάκια.
Categories
ΝΗΠΙΑΚΗ ΗΛΙΚΙΑ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ

Φιλία: Είναι θέμα γονιδίων!

Και πάνω που νομίζαμε ότι εμείς επιλέγουμε τους φίλους μας, τα γονίδια μας, μας διαψεύδουν και παίρνουν εκείνα όλα τα… εύσημα!

Και μάλιστα, τα γονίδιά μας παίρνουν τα εύσημα όχι μόνο για τις φιλίες που κάνουμε, αλλά και για εκείνες που απορρίπτουμε! Αυτά είναι τα αποτελέσματα πρόσφατης Αμερικάνικης έρευνας μέσω της οποίας οι επιστήμονες ανακάλυψαν ότι τα γονίδιά μας συμβάλλουν –και πολλές φορές επηρεάζουν– την επιλογή των φίλων μας. Μπορεί, λοιπόν, κάποιες φορές να προσπαθούμε να «κατευθύνουμε» τα μικρά μας σε κάποιο παιδάκι που εμείς θεωρούμε «καλό» για φιλαράκι του, εκείνο όμως έχει διαφορετική άποψη. Και μάλιστα, όχι εκείνο, αλλά τα γονίδιά του! Σύμφωνα πάντα με τους ερευνητές, τα γονίδια μπορεί σε κάποιο βαθμό να εξηγούν ακόμα και το ότι κάποιες φορές ενστικτωδώς μικροί και μεγάλοι τείνουμε να αντιπαθούμε κάποιον, χωρίς να μας έχει κάνει κάτι κακό. Απλά κάτι μας ωθεί να τον κρατήσουμε σε απόσταση. Τώρα λοιπόν, ίσως γνωρίζουμε τι μπορεί να είναι αυτό το «κάτι»!