Αδυνάτισμα: Μύθοι και αλήθειες

Αγνοήστε τους επιτήδειους που υπόσχονται τέλειο σώμα με παράδοξους τρόπους αδυνατίσματος και εμπιστευθείτε την επιστήμη όχι μόνο για να αδυνατίσετε αλλά και για να προστατέψετε την υγεία σας.

Το να βγει κάποιος και να πει δημόσια, πως ο λογικότερος και επιστημονικότερος τρόπος για χάσει κανείς βάρος, είναι να τροποποιήσει με ήπιο και σταδιακό τρόπο τη διατροφή του σύμφωνα με τις αρχές της ισορροπημένης – Μεσογειακής διατροφής και να πλαισιώσει αυτή τη προσπάθεια με αύξηση της σωματικής του δραστηριότητας, σίγουρα δεν “ερεθίζει” τη κοινή γνώμη, ούτε προκαλεί ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Αν όμως κάποιος ισχυριστεί πως πίνοντας ειδικό ξύδι από το Καμερούν, καταναλώνοντας αμπούλες αγκινάρας ή τρώγοντας ανανά πρωί – βράδυ, μπορεί να συνεισφέρει στο αδυνάτισμα, σίγουρα θα στρέψει το βλέμμα του κόσμου πάνω του.

Έτσι τα άτομα που αντιμετωπίζουν πρόβλημα με το βάρος τους συχνά αποτελούν στόχο κάθε καινούριας – παράδοξης “ανακάλυψης” που αφορά στην απώλεια βάρους. Πόσο επιστημονική βάση έχουν όμως τέτοιοι ισχυρισμοί και πόσο ακίνδυνοι είναι για την υγεία κάποιου παχύσαρκου που είναι έτοιμος να εφαρμόσει οτιδήποτε υποτίθεται ότι θα λύσει το πρόβλημά του;

 

Τι ισχύει τελικά;

Μέχρι σήμερα παρόλη την ανάπτυξη της επιστήμης και της τεχνολογίας, μεμονωμένη λύση στο πρόβλημα της παχυσαρκίας δεν έχει δοθεί. Ακόμα και οι χειρουργικές επεμβάσεις δεν συνιστούν σε καμία περίπτωση πανάκεια. Παράλληλα, πολλά υποσχόμενα φάρμακα, με δράση στην αναστολή λιπασών (ενζύμων που επεμβαίνουν στην πέψη και αφομοίωση του λίπους της τροφής) απέτυχαν να δώσουν σαφή λύση και σήμερα χρησιμοποιούνται επικουρικά της διαιτητικής αγωγής και σε καμία περίπτωση κατ’ αποκλειστικότητα. Επίσης κάποια από τα ανορεξιογόνα χάπια που έκαναν πιο εύκολη την εισαγωγή του παχύσαρκου σε δίαιτα αδυνατίσματος, απομακρύνθηκαν από την αγορά ως επικίνδυνα για την καρδιαγγειακή υγεία και σήμερα αυτά που κυκλοφορούν πρέπει να δίνονται μόνο μετά από διεξοδικό ιατρικό έλεγχο. Και βέβαια στο περιθώριο όλων αυτών των επιστημονικών προσπαθειών βρισκόταν πάντα και θα βρίσκεται (δυστυχώς) όλη η παραφιλολογία για σκευάσματα που αυξάνουν το μεταβολισμό, που μειώνουν την όρεξη ή που με μαγικό τρόπο βοηθούν στο αδυνάτισμα.

 

Tip.

“Το να προσπαθεί κανείς να χάσει κιλά καταναλώνοντας χάπια ανανά, “ενεργού” κρεμμυδιού ή πίνοντας μηλόξυδο χωρίς επιστημονική παρέμβαση στον καθημερινό του τρόπο σκέψης δεν γνωρίζω κατά πόσο μπορεί να χαρακτηριστεί αφέλεια ή άγνοια βασικών αρχών, στην οποία σίγουρα πολλοί επιστημονικοί κρατικοί φορείς έχουν ευθύνη, μια και αδυνατούν να ενημερώσουν σωστά τον κόσμο”

 

Ο ρόλος του επιστήμονα διαιτολόγου

Ο επιστήμονας διαιτολόγος λοιπόν καλείται πρώτα να ξεκαθαρίσει και να επαναπροσδιορίσει αρχές και θεωρίες και μετά να προτείνει λύσεις και μεθόδους.

Να ξεκαθαρίσει π.χ. πως η παχυσαρκία αφορά στην υπερβολική συσσώρευση λιπώδους ιστού και όχι απλά βάρους και άρα για να προσδιορισθεί ο βαθμός της θα πρέπει κανονικά να μετρηθεί το ποσοστό λίπους και όχι να ανέβει απλά κάποιος στη ζυγαριά.

Επίσης ο διαιτολόγος πρέπει να ξεκαθαρίσει πως η πλειονότητα των περιπτώσεων παχυσαρκίας δεν οφείλεται σε ενδοκρινικά ή άλλα νοσήματα, αλλά σε αυξημένη πρόσληψη θερμίδων σε σχέση με τις ανάγκες του οργανισμού. Και βέβαια πρέπει να δοθεί ιδιαίτερη βαρύτητα στο πως κανείς θα προλάβει την παχυσαρκία και όχι στο πως θα την αντιμετωπίσει, μια και όπως δεκάδες επιστημονικά τεκμηριωμένες μελέτες υποδεικνύουν, όταν κάποιος γίνει παχύσαρκος, πρέπει να καταβάλει σημαντικά περισσότερες προσπάθειες για να χάσει κιλά από κάποιον που απλά προσπαθεί να διατηρήσει το ιδανικό βάρος. Κι αυτό επειδή το σώμα του παχύσαρκου αντιδρά δύστροπα και έντονα σε κάθε προσπάθεια αλλαγής, ενώ έρευνες δείχνουν πως ο μεταβολικός μηχανισμός σε ένα παχύσαρκο άτομο λειτουργεί προσπαθώντας συνέχεια να εξοικονομήσει ενέργεια, πολλαπλασιάζοντας έτσι τη δυσκολία για αδυνάτισμα.

Leave a Reply