Λέμε «αντίο» στην πάνα!

Απαραίτητη σε κάθε του βήμα, η πάνα, ανέκαθεν χάριζε στο μικρό μας ξεγνοιασιά, αδιάκοπο παιχνίδι και… όνειρα στεγνά.

Τώρα όμως το μωρό μας μεγάλωσε. Έχει κλείσει, βλέπετε, τα δύο του χρόνια και είναι έτοιμο να οδεύσει προς το δρόμο της… ανεξαρτησίας και – αποχαιρετώντας την πάνα του- να καλωσορίσει το γιογιό! Γύρω στα 2 με 2 ½, τα παιδιά είναι σε θέση -τουλάχιστον νευρολογικά- να ελέγξουν τα αντανακλαστικά και τους σφιγκτήρες τόσο της κύστης, όσο και του εντέρου τους. Αν πάντως πιέσουμε ένα παιδάκι πολύ νωρίς, τότε το αποτέλεσμα θα είναι το αντίθετο (σίγουρα όχι πριν τους 18 μήνες). Βέβαια, ενώ το ποσοστό επιτυχίας στα 2 χρόνια είναι 25%, ένα χρόνο μετά, αγγίζει το 98%! Αραγε πώς μπορούμε να είμαστε σίγουρες ότι το μικρό μας είναι όντως έτοιμο για αυτό το τόσο μεγάλο βήμα; Αν γνωρίζει τις λέξεις “τσίσα, πιπί, κακά”, αν καταλαβαίνει πότε πλησιάζει η ώρα να κάνει την ανάγκη του και σταματάει όλες τις άλλες δραστηριότητες προκειμένου να επικεντρωθεί σε αυτή κι αν μας ενημερώνει ότι “τα έκανε”, τότε, είμαστε σε πολύ καλό δρόμο. Το ίδιο ισχύει αν σε κάθε ευκαιρία μάς δείχνει ότι θέλει να απαλλαγεί από την πάνα, αν εκδηλώνει ενδιαφέρον για την λεκάνη στο μπάνιο και αν πλέον έχει αρχίσει να κάνει την ανάγκη του συγκεκριμένες ώρες της ημέρας. Αν κι εφόσον λοιπόν ισχύουν όλα αυτά (ή τα περισσότερα από αυτά), τότε, ίσως έφτασε η ώρα να ξεκινήσουμε την εκπαίδευση τουαλέτας!

Πως σταματάμε την πάνα;

Με σωστή καθοδήγηση, αρκετή επιμονή, πολλή υπομονή και ακόμα περισσότερη επιβράβευση, το μικρό μας είναι σίγουρο ότι θα καταφέρει να απαλλαγεί από την πάνα του μια για πάντα! Να θυμίσουμε ότι η εκπαίδευση της πάνας ξεκινά πρώτα κατά την ημέρα και όταν το πετύχουμε τότε θα ακολουθήσει και η εκπαίδευση κατά τη διάρκεια της νύχτας. Για να το πετύχουμε αυτό…

– Αρχικά, του “συστήνουμε” το γιογιό και τη λεκάνη και του εξηγούμε τη χρησιμότητά τους.

– Όταν καταλάβουμε ότι το μικρό μας ετοιμάζεται να κάνει τσίσα ή κακά, το παροτρύνουμε να καθίσει στο γιογιό ακόμα και με την πάνα του. Αυτό, το κάνουμε ούτως ώστε να μπορέσει το παιδί να συνδέσει την ανάγκη του με το γιογιό.

– Επειδή το μικρό μας δεν είναι ακόμα σε θέση να αναγνωρίζει εγκαίρως τα σημάδια που του στέλνει το σωματάκι του, δεν ξεχνάμε να του υπενθυμίζουμε συχνά-πυκνά αν θέλει να χρησιμοποιήσει το γιογιό του.

– Αφήνουμε πού και πού την πόρτα του μπάνιου ανοιχτή και δεν ξεχνάμε να περιγράφουμε στο μικρό μας το τι κάνουμε π.χ. κατεβάζουμε το εσώρουχό μας, καθόμαστε στη λεκάνη ή το γιογιό, κάνουμε την ανάγκη μας, σκουπιζόμαστε απαλά, πετάμε το χαρτάκι στο καλαθάκι, ανεβάζουμε το εσώρουχό μας, πατάμε το καζανάκι και – φυσικά- πλένουμε τα χέρια μας. Καλό θα ήταν η μαμά να το δείξει στο κοριτσάκι της και ο μπαμπάς στο αγοράκι.

– Βάζουμε το γιογιό στην τουαλέτα και αφήνουμε τριγύρω κάποια παιχνιδάκια τα οποία θα κάνουν την… παραμονή του μικρού μας στο μπάνιο ευχάριστη και όχι εντελώς βαρετή. Όσο περισσότερο καταφέρνει το μικρό μας να κάθεται στο γιογιό του, τόσο καλύτερα είναι.

– Τέλος, δεν ξεχνάμε να επιβραβεύουμε κάθε του επιτυχία, ενώ δεν πρέπει να το κάνουμε να νιώθει άσχημα για τις αποτυχίες που είναι βέβαιο ότι πάντα θα υπάρξουν ειδικά στα αρχικά στάδια…

Leave a Reply