Πώς θα έχω ένα υπάκουο και πειθαρχημένο παιδί;

Οι κανόνες είναι απαραίτητοι στη ζωή των μικρών μας. Μέσω αυτών θα μάθουν να ξεχωρίζουν το σωστό από το λάθος και το καλό από το κακό. Αλήθεια, όμως, πόσο εύκολο είναι όχι τόσο να τους θεσπίσουμε, όσο να τους «καθιερώσουμε»;

Τα «βήματα» της πειθαρχίας
• Συζητάμε. Δε γίνεται να μπει στο μυαλό μας το τρίχρονο παιδάκι μας και να ξεχωρίσει το σωστό από το λάθος. Οφείλουμε πρώτα να συζητήσουμε μαζί του τι είναι καλό και τι κακό κι ύστερα να βάλουμε «κανόνες».

• Δε φωνάζουμε. Δεν υπάρχει λόγος να αρχίσουμε να φωνάζεις όταν κάνει κάτι λάθος. Μπορούμε απλά να το ρωτήσουμε με ήρεμο τρόπο αν αυτό που έκανε ήταν στους «κανόνες».

• Αφού παραδεχτεί ότι δε φέρθηκε σωστά, το ρωτάμε τι πιστεύει για τις πράξεις του. Μόνο όταν κρίνει τον εαυτό του θα καταλάβει το λάθος του.

• Τώρα που καταλήξαμε στο λάθος, του εξηγούμε ότι πρέπει να αλλάξει συμπεριφορά. Αν δούμε ότι επιμένει, τότε του λέμε ποιες θα είναι οι συνέπειες της πράξης του και φροντίζουμε να τις τηρήσουμε.
Προσοχή: Δε λέμε στο παιδί «αν δεν κάνεις αυτό που σου λέω, τότε δε θα δεις τηλεόραση για μια βδομάδα». Δεν έχει νόημα να απειλούμε το μικρό μας. Ζητάμε, μετά από συζήτηση, από το παιδί αυτό που θέλουμε κι αν δούμε ότι δεν το κάνει λέμε απλά «τέλος για μια βδομάδα η τηλεόραση». Χωρίς απειλή. Οι συνέπειες πρέπει να υπάρχουν σε μια κακή συμπεριφορά με απλή υλοποίηση.

Επιβράβευση και τιμωρία
• Όταν το παιδί κάνει κάτι καλό, οφείλουμε να το επιβραβεύουμε. Όχι μόνο να του λέμε μπράβο, αλλά και έμπρακτα. Για παράδειγμα, μπορούμε να το αφήσουμε ένα βράδυ να κοιμηθεί πιο αργά, να πάμε μια μεγάλη (εκτός προγράμματος) βόλτα στο πάρκο, να του βάλουμε λίγο περισσότερο παγωτό ή να περάσουμε λίγο περισσότερο χρόνο μαζί του παίζοντας.

• Όταν το παιδί δε φέρεται όπως «πρέπει», τότε θα υπάρξουν συνέπειες. Για παράδειγμα, δεν το αφήνουμε να δει τηλεόραση ή δεν το αφήνουμε να κάνει κάτι που ήθελε. Απαγορεύεται να το κλείσουμε μόνο του σε δωμάτιο για να σκεφτεί τις πράξεις του. Το μόνο που θα καταφέρουμε θα είναι να έχουμε ένα φοβισμένο και κλαμένο παιδί.

Do’s:
• Παίρνουμε μια βαθιά ανάσα και σκεφτόμαστε πριν τιμωρήσουμε το παιδί.
• Μιλάμε με το παιδί για τα συναισθήματα και τις ανάγκες του.
• Μιλάμε με το παιδί για τα συναισθήματα και τις δικές μας ανάγκες.
• Είμαστε συνεπείς τόσο στην τιμωρία όσο και στην επιβράβευση.
• Είμαστε δίκαιες.
• Γινόμαστε παράδειγμα για μίμηση.

Dont’s:
• Δεν ξεσπάμε το θυμό μας στο παιδί.
• Δε φωνάζουμε και δε βρίζουμε το παιδί. Είμαστε ήρεμες.
• Δεν κριτικάρουμε και δεν κατηγορούμε το παιδί.
• Δε συγκρίνουμε το παιδί μας με τα αδέρφια ή τους φίλους του. Δεν το συγκρίνουμε με κανέναν βασικά. Έχει δική του προσωπικότητα.

Extra tip: Τίποτα από τα παραπάνω δε λειτουργεί χωρίς συζήτηση με το παιδί. Φροντίζουμε να του εξηγήσουμε σιγά σιγά όλους τους «κανόνες» λειτουργίας του σπιτιού, πριν περάσουμε στη φάση της τιμωρίας. Επίσης, θα πρέπει να συνεννοηθούμε με το μπαμπά και τις γιαγιάδες να μην του προσφέρουν αυτά που του στερεί η τιμωρία. Αν δεν το κάνουν, το παιδί θα νομίζει ότι η μαμά είναι η κακιά της οικογένειας και δε θα μάθει ποτέ να φέρεται σωστά.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *