Δωμάτιο για… δύο!

Ποια είναι τα υπέρ και ποια τα κατά της… κοινής συγκατοίκησης;

Πολλές φορές, το κοινό δωμάτιο δεν είναι επιλογή αλλά ανάγκη. Άλλες φορές πάλι, οι γονείς επιλέγουν συνειδητά να μεγαλώσουν τα παιδιά τους στον ίδιο χώρο. Κακά τα ψέματα… Κάθε νόμισμα έχει δύο όψεις. Έτσι κι αυτή, έχει τα υπέρ και τα κατά της!

Τα υπέρ…

  • Τα παιδιά ανακαλύπτουν την έννοια του συμβιβασμού και της διαπραγμάτευσης από πολύ μικρή ηλικία.
  • Όταν νιώθουν μοναξιά, πάντα υπάρχει ένα άλλο παιδάκι δίπλα τους για παιχνίδια, κουβεντούλα και… αταξίες!
  • Εξοικειώνονται από νωρίς με τα «όρια». Μαθαίνουν που τελειώνει ο χώρος τους και πού αρχίζει ο χώρος του αδερφού τους.
  • Ανακαλύπτουν ότι όλοι οι άνθρωποι δεν είναι ίδιοι. Ο καθένας έχει τις δικές του απόψεις, το δικό του γούστο, τα δικά του ενδιαφέροντα και, φυσικά, τις δικές του παραξενιές!
  • Μαθαίνουν να σέβονται τα προσωπικά αντικείμενα του άλλου (στην προκειμένη περίπτωση του αδερφού τους). Αυτό, άλλωστε είναι το κλειδί για να κερδίσουν τον αντίστοιχο σεβασμό και την εμπιστοσύνη όσων βρίσκονται γύρω τους.
  • Αποδέχονται τη σημασία της λέξης «μοιράζομαι». Επιπλέον, έρχονται ακόμα πιο κοντά με το αδερφάκι τους και ανακαλύπτουν τόσο εκείνο, όσο και τον εαυτό τους.
  • Αισθάνονται πιο… δυνατά! Δεν τα σκιάζουν ούτε οι βροντές, ούτε τα μπουμπουνητά αλλά… ούτε και ο μπαμπούλας ο οποίος παραμονεύει κάτω από το κρεβάτι ή μέσα στην ντουλάπα. Μαζί, μπορούν να νικήσουν τα πάντα (εντάξει, για μερικά χρειάζεται και η συμβολή των γονιών!).
  • «Χτίζουν» αναμνήσεις! Αναμνήσεις αξέχαστες τις οποίες θα θυμούνται για πάντα – το ίδιο κι εσείς!
  • Τα μικρότερα παιδιά παραδειγματίζονται από τη συμπεριφορά των μεγαλύτερων αδερφών τους, ενώ, τα μεγάλα ανακαλύπτουν την έννοια της υπευθυνότητας φροντίζοντας και βοηθώντας τα μικρότερα αδέρφια τους.

Τα κατά…

  • Όπως είπαμε πιο πάνω, το καλό είναι ότι παραδειγματίζονται. Το κακό, από την άλλη, είναι πως κάποιες φορές… «παρασύρονται» κιόλας υποστηρίζοντας το ένα τις σκανταλιές του άλλου.
  • Ο προσωπικός χώρος των παιδιών περιορίζεται αρκετά σε ένα κουτί, ένα ράφι ή ένα συρτάρι. Πως θα χωρέσουν όοολα τους τα πράγματα;
  • Τα παιδιά που μοιράζονται το δωμάτιό τους πολλές φορές δεν μοιράζονται και τους φίλους τους… Κάπως έτσι, η έλλειψη προσωπικού χώρου γίνεται πιο έντονη, αφού δεν μπορούν να κάνουν ότι θέλουν με τα φιλαράκια τους μέσα στο δωμάτιό τους.
  • Η διαφορά ηλικίας μπορεί να λειτουργήσει σαν μεγεθυντικός φακός για όλα αυτά τα προβλήματα, αφού τα ενδιαφέροντα των παιδιών διαφοροποιούνται όσο μεγαλώνουν. Το ίδιο φυσικά συμβαίνει και με τις ανάγκες τους. Η επιθυμία ενός προσωπικού χώρου αυξάνεται όσο περνάν τα χρόνια.

Που καταλήγουμε;
Όπως και να έχουν τα πράγματα, ο χώρος δεν οριοθετείται μόνο από τοίχους. Ως επί των πλείστον οριοθετείται από την διακριτικότητα, τον σεβασμό και την κατανόηση που δείχνει ο ένας στον άλλο. Και όλα αυτά (φυσικά)…  μαθαίνονται! Είναι, λοιπόν, στο χέρι μας να θέσουμε γερές βάσεις για μια όσο το δυνατόν αρμονικότερη συμβίωση των παιδιών μας.

Extra Tip: «Χωρίστε» το δωμάτιο στα δύο και αφήστε το κάθε παιδί να διακοσμήσει το κομμάτι του όπως εκείνο θέλει. Ναι, ακούγεται λίγο τολμηρό, θα τα βοηθήσει όμως να το νιώσουν ακόμα πιο δικό τους!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *