Επιθετικότητα: Γιατί συμβαίνει και τι μπορούμε να κάνουμε;

Βρισκόμαστε στην παιδική χαρά. Χαζεύουμε το μικρό μας αγγελούδι και σκεφτόμαστε πόσο ευλογημένες είμαστε που έχουμε ένα τέτοιο παιδάκι… Ξαφνικά, το χεράκι του σχηματίζει μπουνιά και χτυπάει ένα άλλο παιδάκι στη μύτη. Το τοπίο αρχίζει να θολώνει… το ίδιο και οι σκέψεις μας!

Όσο σοκαριστικό κι αν ακούγεται, η επιθετικότητα είναι μέρος της ανάπτυξης του παιδιού. Μόλις έχει αρχίσει να μιλάει και πιστεύει πως είναι ανεξάρτητο. Οι ειδικοί λένε πως πρόκειται για μια φυσιολογική συμπεριφορά μιας και ο κόσμος του νηπίου εστιάζεται στο «εγώ» και στο «δικό μου». Οπότε, όταν το μικρό μας έρχεται σε επαφή με άλλα παιδιά, κοιτάει να διαφυλάξει τα κεκτημένα του! Δεν θα πρέπει να ανησυχούμε, όμως, μιας και αυτή η συμπεριφορά του δεν απορρέει από κάποιο δικό μας λάθος στην ανατροφή του (τουλάχιστον, αυτή είναι η περίπτωση την οποία εξετάζουμε σε αυτή τη φάση). Παρακάτω, θα βρούμε μερικές συμβουλές για το πώς μπορούμε να διαχειριστούμε τυχόν επιθετικές συμπεριφορές του μικρού μας.

  • Αντιδρούμε γρήγορα
    Δεν περιμένουμε να χτυπήσει ξανά κάποιο παιδιάκι για να εξηγήσουμε στο μικρό μας πως αυτό που κάνει είναι πάρα πολύ κακό. Θα πρέπει να το κάνουμε αμέσως!
  • Δίνουμε συνέχεια
    Εάν δούμε ότι δεν «παίρνει» από λόγια, τότε το απομακρύνουμε για λίγο από το χώρο, προσέχοντας να μη φωνάξουμε, να μην το χτυπήσουμε και να μην του πούμε ότι είναι κακό παιδί. Για παράδειγμα, αν είμαστε στον παιδότοπο καθόμαστε λίγο στην άκρη με το μικρό μας βλέποντας τα άλλα παιδιά να παίζουν «ειρηνικά», του εξηγούμε γιατί δεν παίζει μαζί τους και πως αν θέλει να παίξει δε θα πρέπει να σηκώνει το χέρι του επάνω στα άλλα παιδάκια.
  • Παραμένουμε στο αρχικό σχέδιο
    Όχι, δεν υπάρχει «Plan B». Όσο δύσκολο κι αν φαίνεται, πρέπει να αντιδρούμε πάντα με τον ίδιο τρόπο. Έτσι, το παιδί θα ξέρει πως για κάθε επιθετική συμπεριφορά του υπάρχουν συνέπειες τις οποίες πρέπει να υποστεί.
  • Επιβραβεύουμε την καλή συμπεριφορά
    Τι σημαίνει αυτό; Δεν κοιτάμε μόνο πότε κάνει κάτι «κακό» για να το επιπλήξουμε. Κυρίως δίνουμε σημασία στο πότε κάνει κάτι καλό και του λέμε «μπράβο!». Όταν δώσει το παιχνίδι του σε ένα άλλο παιδάκι να παίξει ή όταν περιμένει στη σειρά του στην παιδική χαρά για να κάνει τσουλήθρα, αντί να φωνάζει και να σπρώχνει, οφείλουμε να του το αναγνωρίσουμε.
  • «Εκμεταλλευόμαστε» σωστά τον τηλεοπτικό χρόνο
    Όσο αθώα κι αν είναι τα κινούμενα σχέδια, τα περισσότερα έχουν σκηνές που οι ήρωες φωνάζουν ή χτυπούν τους άλλους. Αν, λοιπόν, κατά λάθος πέσουμε πάνω σε μια σκηνή που δε μας αρέσει, το συζητάμε με το μικρό μας και εξηγούμε γιατί κάποιες συμπεριφορές είναι λανθασμένες.
  • Δε φοβόμαστε να ζητήσουμε βοήθεια
    Μερικές φορές, την επιθετική συμπεριφορά ενός παιδιού είναι δύσκολο να τη διαχειριστεί ο γονέας. Εάν το παιδί συστηματικά χτυπάει άλλα παιδάκια και δεν καταλαβαίνει από λόγια και «τιμωρίες», τότε είναι καλύτερο –κυρίως για εκείνο– να απευθυνθούμε σε έναν ειδικό.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *