Ο μικρός μας… μεγαλοπόδαρος!

Όπως κάθε πρόβλημα, έτσι και η πλατυποδία έχει τη λύση της. Αρκεί να διαγνωστεί και να αντιμετωπιστεί εγκαίρως.

Στέκεται γεμάτο περηφάνια στα ποδαράκια του κι αρχίζει να ανακαλύπτει τον κόσμο. Αυτό που κάνει το μικρό μας να χαίρεται ακόμα περισσότερο όμως είναι το ότι δε χρειάζεται τη δική μας βοήθεια. Μπορεί να στηριχτεί μόνο του! Για να τα καταφέρει, ανοίγει διάπλατα τα ποδαράκια του σχηματίζοντας μια ευρεία βάση προκειμένου να κερδίσει λίγη περισσότερη ισορροπία. Οι σύνδεσμοι των αρθρώσεων είναι ακόμα χαλαροί κι αν παρατηρήσουμε τις πατουσίτσες του, θα διακρίνουμε ότι όλο το πέλμα εφάπτεται στο πάτωμα. Τι σημαίνει αυτό; Απλά πως η καμάρα του πέλματός του (του ενός ή και των δύο) δεν έχει διαμορφωθεί πλήρως ακόμα. Πρόκειται για ένα συνηθισμένο ανατομικό πρόβλημα, τη γνωστή πλατυποδία, η οποία παρατηρείται αρκετά συχνά σε παιδιά που αρχίζουν κάνουν τα πρώτα τους βήματα και οφείλεται στη χαλαρότητα των μυϊκών ιστών της συγκεκριμένης περιοχής.

 

Η “κρυμμένη” καμάρα…

 

…στην πατουσίτσα του μικρού μας αρχίζει να διαμορφώνεται σταδιακά από την ηλικία των 3 ετών. Ο σχηματισμός της θα έχει ολοκληρωθεί σε περίπου επτά χρόνια, πράγμα το οποίο σημαίνει ότι στα 10 του χρόνια το παιδί μας δεν θα αντιμετωπίζει κανένα απολύτως πρόβλημα. Αυτό, φυσικά, ισχύει αν το μικρό μας παρουσιάζει “εύκαμπτη πλατυποδία”. Πρόκειται για την πιο “αθώα” μορφή πλατυποδίας η οποία εμφανίζεται στην παιδική ηλικία και δεν προκαλεί κανένα πόνο και καμία δυσκολία στο βάδισμα. Εκτός από αυτή, υπάρχουν και κάποιες σοβαρότερες περιπτώσεις, πιο σπάνιες και επώδυνες, οι οποίες μπορεί να οφείλονται σε άλλα προβλήματα ανατομικής ή νευρολογικής φύσης και αντιμετωπίζονται με ειδικές αγωγές, ακόμα και μέσω χειρουργικής επέμβασης.

 

Εντοπίζοντας το πρόβλημα

 

Αρκεί να προσέξουμε τις πατούσες του για να διαπιστώσουμε και μόνοι μας αν το παιδί μας εμφανίζει πλατυποδία ή όχι. Υπεύθυνος για την τελική διάγνωση, βέβαια, είναι πάντα ο παιδίατρος, ο οποίος αφού εξετάσει το μικρό μας τόσο κατά τη διάρκεια της βρεφικής ηλικίας όσο και όταν αρχίσει να περπατάει θα μας ενημερώσει σχετικά με οποιοδήποτε πρόβλημα υπάρχει. Παρόλα αυτά, σε κάποιες περιπτώσεις, ο παιδίατρος μπορεί να μας συστήσει να πάρουμε και τη γνώμη ενός παιδοορθοπεδικού. Ποιες είναι, όμως, αυτές οι περιπτώσεις;

 

– Το μικρό μας εμφανίζει σημάδια “δύσκαμπτης πλατυποδίας”.
– Το παιδί αρνείται να γυμναστεί και παραπονιέται για πόνους στις πατούσες.
– Η πλατυποδία του είναι “εύκαμπτη”, αλλά παραμένει και μετά την ηλικία των 10 ετών.
– Η φτέρνα του εμφανίζει “κλίση” προς τα μέσα.

 

Τρόποι αντιμετώπισης της πλατυποδίας

 

Για τις πιο “ήπιες” μορφές πλατυποδίας, εκεί δηλαδή όπου δεν χρειάζεται χειρουργική επέμβαση, οι ειδικοί συστήνουν διάφορους τρόπους προκειμένου να ανακουφίσουμε το μικρό μας, προσφέροντας του περισσότερη άνεση ούτως ώστε να μπορεί να παίζει, να τρέχει και να αθλείται με τους φίλους του χωρίς κανένα πρόβλημα. Κάποιοι από αυτούς;

 

  • Καλά αθλητικά παπούτσια για απορρόφηση των κραδασμών.
  • Ανατομικοί πάτοι κατασκευασμένοι ειδικά για το πόδι του παιδιού μας μέσω πελματογραφήματος.
  • Στηρίγματα σιλικόνης για το εσωτερικό της καμάρας.
  • Εκγύμναση των πελμάτων μέσα από το περπάτημα ή μέσω φυσικοθεραπείας αν το πρόβλημα είναι πιο σοβαρό. Πολλοί γιατροί, μάλιστα, υποδεικνύουν το περπάτημα χωρίς παπούτσια ως μια καλή τακτική για την ενδυνάμωση των μυών των πελμάτων.
  • Τέλος, για τις πιο σοβαρές περιπτώσεις πλατυποδίας, οι ειδικοί συστήνουν τη χρήση ειδικών ορθοπεδικών παπουτσιών ή ενός κλειστού παπουτσιού (π.χ. μποτάκι) πολύ καλής ποιότητας το οποίο θα “κρατά” σταθερό το πέλμα για μια πιο ήπια μορφή πλατυποδίας.

 

Όπως και να έχουν τα πράγματα, προτού αποφασίσουμε ποιον από τους παραπάνω τρόπους θα χρησιμοποιήσουμε θα πρέπει να συμβουλευτούμε τον γιατρό μας, αφού εκείνος και μόνο εκείνος είναι ο κατάλληλος να μας υποδείξει το καλύτερο για την περίπτωση του παιδιού μας.

Leave a Reply