Tο αφεντικό κλείνει τα δύο!

Αλήθεια, πως μπορούμε να διαχειριστούμε τις παράλογες απαιτήσεις του μικρού μας αφεντικού;

Κάθε μωρό είναι διαφορετικό, όλα όμως ξεκινούν να έχουν τάσεις εξουσίας από τα δυο τους χρόνια. Κανένας γονιός δεν πρέπει να μένει με δεμένα χέρια, ούτε βέβαια θα πρέπει να συνηθίσει να κινείται κάτω από τις διαταγές του μικρού δικτάτορα, που έτσι και βρει το πεδίο ελεύθερο θα εδραιώσει την τακτική του σε σημείο που η χαλιναγώγηση του να είναι πλέον ιδιαίτερα επίπονη.
Το θέμα βέβαια, σε μια τέτοια κατάσταση, δεν είναι να αποδείξουμε μέσα στην οικογένεια ποιος είναι το αφεντικό, αλλά να βρούμε χωρίς φωνές και εκνευρισμούς, κανόνες που θα είναι αποδοτικοί και θα πείσουν το παιδί μας ότι η καλύτερη τακτική επικοινωνίας είναι ο ήρεμος διάλογος και όχι οι παραγγελίες του τύπου «φέρε μου νερό τώρα», «θέλω να πάμε στην παιδική χαρά τώρα», «θέλω να κοιμηθώ στο δικό σου κρεβάτι αλλιώς θα κλαίω μέχρι το πρωί»!

Η επιλογή των δακρύων
Το παιδί που έχει την τάση να διατάζει, επιστρατεύει συνήθως ένα ποταμό δακρύων  προκειμένου να μας πείσει ώστε συγκινημένοι και ίσως γεμάτοι ενοχές να υποκύψουμε στις επιθυμίες του.
Σε εκείνες τις στιγμές δείχνουμε κατανόηση για τα συναισθήματα του αλλά δεν ενδίδουμε ποτέ σε ό,τι παράλογο μας ζητάει, από τη στιγμή που ξέρουμε πως το κλάμα χρησιμοποιείται ως μέσον εκβιασμού.
Ήρεμες και γαλήνιες, παραμένουμε αδιαπραγμάτευτες με το θέμα που μας απασχολεί, σταθερές πάντα στα λόγια μας, χωρίς να υποκύπτουμε στις πιέσεις μολονότι τα δακρυσμένα μουτράκια και τα κατακόκκινα ματάκια του παιδιού μας συχνά μας προκαλούν πόνο και απόγνωση.

Leave a Reply